Μοιραστείτε/Share
Wake The Sleeper Uriah Heep
Wake The Sleeper
Sanctuary


   

Τελικά, όλοι περιμένουμε κάτι σ’ αυτή τη ζωή. Άλλοι, εδώ και δεκαπέντε χρόνια το Chinese Democracy των Gunsn Roses, άλλοι το νέο άλμπουμ των AC/DC από το 2000, άλλοι την απίθανη πλέον επανασύνδεση του Mk II των Deep Purple και άλλοι το επόμενο όχι live άλμπουμ των KISS.

Θυμάμαι όταν πρωτοάκουσα το Sonic Origami, μόλις κυκλοφόρησε. Οι Heep είχαν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις με το Sea of Light to 1995 και η νέα τους, τότε, δισκογραφική δουλειά ήταν το αποκορύφωμα της προσπάθειας της μπάντας στη δεκαετία του 90 να ξαναβρεί τη θέση της στο rock στερέωμα. Όσον αφορά στην ποιότητα της δουλειάς, νομίζω ότι τα κατάφεραν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το άλμπουμ αυτό έκανε τους οπαδούς τους να περιμένουν με αδημονία το επόμενο…

Σε αντίθεση με τα παραδείγματα παραπάνω, το Wake The Sleeper μπορεί να καθυστέρησε δέκα ολόκληρα χρόνια, όμως τελικά είναι στα χέρια μας (εντάξει, μάλλον και οι AC/DC θα κυκλοφορήσουν κάτι φέτος). Ενδιάμεσα συνέβησαν πολλά. Ο Mick Box παράτησε το management της μπάντας, οι Heep υπέγραψαν σε νέα εταιρεία, τη Sanctuary, η οποία όμως μόλις πρόσφατα πωλήθηκε στη Universal και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Lee Kerslake αναγκάστηκε να αποσυρθεί για λόγους υγείας. Ωστόσο, παρά τη μεγάλη χρονική διαφορά, το Wake The Sleeper φαίνεται να συνεχίζει από εκεί που μας άφησε το Sonic Origami.

Ο δίσκος ξεκινά με το ομώνυμο, κυρίως ορχηστρικό κομμάτι, με τον τίτλο να σηματοδοτεί την αφύπνιση της μπάντας και την επιστροφή της από τη δισκογραφική αφάνεια στην ενεργό δράση. Το δεύτερο Overload μοιάζει να έχει ξεμείνει από τις ηχογραφήσεις του 1998, έχοντας πολλά κοινά με το Between Two Worlds, που ανοίγει το Sonic Origami. Από τα υπόλοιπα τραγούδια, ξεχωρίζουν το Light Of A Thousand Stars, το εκπληκτικό Book Of Lies και το δυνατό Shadow.

Η απόδοση όλων των μουσικών είναι η αναμενόμενη. Ακόμα και ο καινούριος Russell Gilbrook φαίνεται να κάθεται άνετα στη θέση του Kerslake στα τύμπανα. Και ο δίσκος στο σύνολό του βρίσκεται σε πολύ καλά επίπεδα και ένα κλικ πιο κάτω από την προηγούμενη δουλειά τους. Ελπίζω η συνέχεια να είναι ανάλογη και η κρίση στη δισκογραφία να μην δράσει – πάλι – σαν υπνωτικό.

Γιώργος Ανασοντζής




 
  Μοιραστείτε/Share

Copyright 2003-2012 Rockpages.gr    Χάρτης Ιστοσελίδας    Επικοινωνία