Μεγάλη ανυπομονησά για τη συναυλία του Gary Moore, βλέπετε ήταν η πρώτη φορά που ο μεγάλος Ιρλανδός κιθαρίστας επισκεπτόταν την χώρα μας. Το γήπεδο του Ταε Κβον Ντο άρχισε να γεμίζει με κάθε είδος μουσικόφιλων κάθε ηλικίας και κάθε μουσικού είδους, αλλά και με εντελώς «άσχετους» που είχαν έρθει να ακούσουν τα 2-3 κομμάτια που μπορούν να αναγνωρίσουν, ευπρόσδεκτοι...

Στις εννέα ακριβώς, όπως έλεγε η αφίσα, το show ξεκίνησε με τους πάρα πολύ καλούς Down & Out με τα καουμπόικα καπέλα τους, τα bow ties και φυσικά το αλα ZZ Top δεκαετίας ’70 στιβαρό southern boogie τους. Στα περίπου 40 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους έπαιξαν δικά τους κομμάτια και μια διασκευή στο “Summertime Blues” του Eddie Cochran, αν και η δική τους εκτέλεση ήταν πολύ πιο κοντά στους Who και στο “Live At Leeds”. Από τα δικά τους κομμάτια σίγουρα ξεχώρισε το “American Bandit” το οποίο πρέπει να τσεκάρετε στο MySpace του συγκροτήματος για το απολαυστικό βιντεοκλιπ του. Γενικά, πολύ καλή η παρουσία της μπάντας η οποία κέρδισε την ανταπόκριση του κοινού, πράγμα σημαντικό για το opening act μιας τέτοιας βραδιάς που πάιζει μπροστά σε περίπου έξι χιλιάδες κόσμου...

Δέκα λεπτά μετά τις δέκα ο Gary Moore με τη βοήθεια του roadie του ζώστηκε μία από τις πολλές κιθάρες του και άρχισε να ανατινάζει μυαλά. Τι κι αν πλέον έχει αφιερώσει τον εαυτό του στα blues; Η τεχνική, αλλά και κυρίως το συναίσθημα που βγάζει όταν παίζει είναι μοναδικό και στα όρια του πιστευτού! Ο καταιγισμός ξεκίνησε με το “Oh Pretty Woman” από το άλμπουμ “Still Got The Blues”, που θα είχε την τιμητική του με τέσσερα τραγούδια του να ακούγονται κατά τη διάρκεια της συναυλίας, με -ευτυχώς για λίγο- μέτριο και κάπως μπουκωμένο ήχο. Η ποιότητα του ήχου βελτιώθηκε άμεσα από το “Since I Met You Baby” και μετά, αν και στις πιο «φασιαριόζικες» στιγμές του live όταν ο Gary ανέβαζε στροφές, τουλάχιστον εκεί που στεκόμουν, δεν ακούγονταν όλα πολύ καθαρά.

Ακούσαμε τρία κομμάτια από την καινούρια δουλειά του, που βγαίνει στις 22 Σεπτεμβρίου, τα “Down The Line”, “Mojo Boogie” και την καταπληκτική διασκευή στο “I Love You More Than You’ll Ever Know” των Blood, Sweat & Tears,δυο  από το προηγούμενο “Close As You Get” (“Thirty Days” διασκευή Chuck Berry, "Have You Heard"), τέσσερα από το “Still Got The Blues” και τα συνηθισμένα, για τις συναυλίες του, εξτραδάκια. Καταπληκτική η εκτέλεση του “Don’t Believe A Word” των Thin Lizzy -παρεπιμπτόντως ο κύριος που συνόδευε τον Gary στα τύμπανα ήταν ο Brian Downey, drummer των Lizzy από το 1969 μέχρι το τέλος τους- αργή στην αρχή και γρήγορη στο τέλος, μυθικό το “Still Got Blues” με σόλο μετά από σόλο και φυσικά έπος το “Parisienne Walkways” όπου έγινε στην κυριολεξία χαλασμός... Δεν έλειψε ένα “Fuck off”, σε κάποιον επίμονο οπαδό στις μπροστινές σειρές που απαιτούσε το “Loner”, για να εισπράξει την απάντηση “I’m The loner, fuck off!” και λίγα νευράκια όταν ο τεχνικός του έφερε μια ξεκούρδιστη κιθάρα πριν το “Mojo Boogie” και προσπαθώντας να κουρδίσει έγινε για λίγο Borat λέγοντας: “it’s nearly in tune…NOOT!”. Πάντως, δεν θα ήθελα να ξέρω τι θα άκουσε ο βοηθός του αργότερα...

Αυτό που μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση ήταν η προσήλωση του κοινού στη συναυλία. Σε πολλά σημεία όταν κάποια από τις εξάχορδες του Gary παραμιλούσε η ατμόσφαιρα ήταν κατανηκτική με το ακρατήριο να αφουγκράζεται και να απολαμβάνει την κάθε νότα, ενώ μόλις το σόλο σταματούσε για λίγο ο κόσμος ξεσπούσε σε χειροκροτήματα. Ο Gary ξεσήκωνε το κοινό απλά με ένα βλέμμα, άλλωστε και τα δυο του χέρια ήταν απασχολημένα πάνω στην κιθαρα, ενώ όλοι συμμετείχαν στις προτροπές του Ιρλανδού. Στα εκατό λεπτά καθαρού συναυλιακού χρόνου ο Gary Moore έχυσε αρκετά κιλά ιδρώτα, άλλαξε 7-8 κιθάρες και μοίρασε απλόχερα ανατριχίλες, ενθουσιασμό και αληθινή έκσταση στο Ταε Κβον Ντο, που αναδείχτηκε ταιριαστός χώρος για μια τέτοια συναυλία...

Γιάννης Δόλας

Setlist