Απόγευμα Σαββάτου και προσπαθώ να αποφασίσω για το αν θα παρευρεθώ στη μεγάλη συναυλία του Gary Moore στο Τροκαντερό, αν θα μείνω με την κόρη μου για μερικές, ακόμη, ώρες, μέχρι να κοιμηθεί, για το αν θα βγω το βράδυ με προορισμό κάποιο μπαράκι, αν θα πάω τελικά σινεμά και ένα σωρό άλλες εναλλακτικές για το που και πώς θα περάσω ακόμη ένα σαββατόβραδο. Συνδυάζω τελικά τρεις επιλογές και αφού η μικρή Δάφνη, εξουθενωμένη από το ατελείωτο παιχνίδι της ημέρας, πέφτει, τελικά, για ύπνο, ξαφνικά, μαζί με τη «μαμούλα», όπως συνηθίζει να φωνάζει τη μητέρα της η Δαφνούλα (με ανησυχητικά, για την ανδρική μου αυτοεκτίμηση, βαριά Σαλονικιώτικη προφορά), βρίσκομαι να παρκάρω (πολύ βολικά, ομολογουμένως) έξω από το κλειστό του Tae Kwon Do, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα αυτοκίνητα ανθρώπων που έχουν έρθει να δουν τη συναυλία, άλλων που καταλήγουν ακριβώς απέναντι για να δουν κάποια ταινία ή να πιούν ένα καφέ στο καινούριο Village Centre και άλλων που απλά κάνουν μια βόλτα στα πέριξ χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. 

Φτάνω, αργά, αφού έχει τελειώσει το support σχήμα της συναυλίας (κάτι για το οποίο δεν είμαι σίγουρος ότι έχει ενημερωθεί κανείς) και, απορημένος, αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει αρχίσει ακόμη ο Moore αφού η ώρα είναι ήδη δέκα παρά δέκα. Με καθησυχάζουν ότι δεν τρέχει τίποτα και ότι η συναυλία αρχίζει όπου να ‘ναι. Καθότι αργοπορημένος, μια και καλή μετά τα πρώτα -άντα και με κάμποσα κιλά επιπλέον, δεν κάνω τον κόπο να κατέβω στην «αρένα» και τριγυρίζω στο πάνω διάζωμα μέχρι να βρω κάποιο άνοιγμα που θα μου επέτρεπε να παρακολουθήσω τη συναυλία με κάποια άνεση. Αγοράζω μια κόκα κόλα, βρίσκω, εύκολα, ένα άνοιγμα και με σχετική ανυπομονησία, περιμένω την έναρξη μιας όμορφης, blues βραδιάς. Όπως συνηθίζω σε κάθε ανάλογη περίσταση, και από «επαγγελματικό» ενδιαφέρον, χαζεύω και ψιλο-μετράω τον κόσμο που έχει έρθει να δει τον Ιρλανδό κιθαρίστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετράω και το χώρο, γενικά περνάω την ώρα μου. Αναπολώ παλιές συναυλίες και χώρους και, καθότι κουτσομπόλης, συγκρίνω συμπεριφορές και ενδυματολογικές επιλογές, ενημερώνω τη «μαμούλα» περί του τι πρόκειται να παρακολουθήσει φορτώνοντας το κεφάλι της με ένα σωρό εγκυκλοπαιδικές ανοησίες, συνειδητοποιώ ότι δεν φρόντισα να αγοράσω τσιγάρα (ακριβώς την ώρα που ανακοινώνεται ότι οι καλλιτέχνες μας παρακαλούν να μην καπνίζουμε πολύ), και αίφνης και εντελώς απρόκλητα, μου έρχεται στο μυαλό το περίφημο πείραμα CERN, ξέρετε, αυτό το περίφημο πείραμα όλων των εποχών. Έτσι, λοιπόν, με το βολικό, σχεδόν κυκλικό, σχήμα του χώρου να μετατρέπεται σε τεράστιο κύκλοτρο, παρατηρώ την κίνηση των χιλιάδων διαφορετικών σωματιδίων που περιφέρονται περιμένοντας να αρχίσει η συναυλία. 

Έτσι, με μεγάλη επιστημονική περιέργεια, διαχωρίζω τα είδη των σωματιδίων και παρατηρώ με προσοχή τα αποτελέσματα της αλληλεπίδρασής τους, κάτι που είχα να κάνω από εκείνη τη μεγάλη συναυλία των Rolling Stones στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1998. Πραγματικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρήσετε πώς αναμιγνύονται σε ένα ομοιογενές σύνολο θετικά φορτισμένων σωματιδίων οι καλομακιγιαρισμένες κυρίες των τελευταίων –άντα με το ξώφτερνο και το bleached ξανθό μαλλί, με τους easy-riders των περασμένων πενήντα που, σε πείσμα των καιρών και της μόδας διατηρούν μετά κόπων και βασάνων την αλογοουρά των νεανικών τους χρόνων αλλά όχι το ζεστό, έντονο χρώμα της. Ή αυτούς τους πιτσιρικάδες με το σκουλαρίκι στη μύτη το ατίθασο αλλά περίτεχνα κουρεμένο μαλλί και τα trendy tattoos με τα μπλουζάκια των Kooks δίπλα-δίπλα με χαρακτηριστικές 80ς φιγούρες άλλων, πιο προχωρημένης ηλικίας ροκάδων, πιο «χύμα» και πιο metal, με μπλουζάκια AC/DC, Iron Maiden, Ché Guevara, ακόμη και Slayer. Βάλε και τα άσχετα σωματίδια τύπου «δεν ξέρω που βρίσκομαι, αλλά γυρνάω γύρω-γύρω χορεύοντας», με την προσεχτικά χτενισμένη φράντζα καφενείου, το φρεσκοσιδερωμένο κατακόκκινο πουκάμισο, το μπεζ υφασμάτινο παντελόνι ανεβασμένο μέχρι το στέρνο (τόσο όσο να φανεί η ασορτί με το πουκάμισο κάλτσα), την απαραίτητη μπανάνα στη μέση και τα καφέ, διπλοδεμένα (με καντηλίτσα) «sea and city» μοκασίνια. Συν τους νεόκοπους, σχετικά, γονείς που έχουν φέρει τα εξάχρονα πιτσιρίκια τους, εν ίδει rock φροντιστηρίου, καταλήγοντας να κυνηγούν τα άμοιρα παιδιά γύρω-γύρω στο κλειστό (γιατί πώς να βάλεις τον πιτσιρικά να παρακολουθήσει συναυλία στημένο σε μια καρέκλα όταν αυτός έχει ένα γήπεδο να τρέξει). Πρόσθεσε και τους λιγοστούς αλλά πιο συνειδητοποιημένους που ξέρουν τι έχουν έρθει να δουν και να ακούσουν και έχεις μαζεμένο το πρωτογενές υλικό του πειράματος και περιμένεις το μηχάνημα να πάρει μπρος.

Μέσα στην αναμονή, λοιπόν, και ενώ ο επιστήμονας περιμένει τα πρώτα αποτελέσματα, συνειδητοποιεί ότι ζει ένα ψέμα. Γιατί ενώ πιστεύει ότι το όλο πείραμα είναι στημένο με τους όρους και τις προϋποθέσεις ενός κλασσικού, αυστηρά επιστημονικού  πειράματος, ανακαλύπτει έντρομος ότι δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για μία ακόμη επαλήθευση των πιο ανατριχιαστικών προφητειών, από αυτές που ξεστόμισαν μετά φόβου θεού μοναχοί από το Άγιο Όρος, μελετητές των γραφών, χαρτορίχτρες και ο Δημοσθένης Λιακόπουλος. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του επιστήμονα, οι ιδανικές (όπως μάθαμε στο Λύκειο) συνθήκες  του πειράματος μετατρέπονται αίφνης σε πιλοτήριο του Star Trek, καθώς αμέτρητες, μικρές, γαλαζωπές οθόνες μετατρέπουν το χώρο του Μεγάλου Επιταχυντή Σωματιδίων, σε χώρο ευθύνης του James T. Kirk, την ώρα ο Mr. Spock χτυπάει τις πρώτες νότες από ένα παλιό, γήινο κομμάτι της μακρινής δεκαετίας του 1990, ξαφνιάζοντας με τους ήχους του τους klingons που προφανώς κάτι άλλο περίμεναν. Ως εξαίρετος και πεπειραμένος, βέβαια, επιστήμονας, αντιλαμβάνεται ότι είναι πολύ νωρίς και ότι τα πενιχρά, έως τώρα, αποτελέσματα του πειράματος, δεν επιτρέπουν το ταξίδι στο μέλλον, οπότε ψάχνει για άλλες  εξηγήσεις στο φαινόμενο.

Με φριχτό τρόπο και ανατρέχοντας στις προφητείες, λοιπόν, ανακαλύπτει ότι δεν πρόκειται για τίποτα άλλο, παρά για μία ακόμη συνομωσία της περίφημης, αρχαιότατης και παντοδύναμης ομάδας Ε, η οποία έχοντας παρεισφρήσει με δόλιο τρόπο μέσα στην ανύποπτη και αγνή rock κοινότητα, έχει θέσει σε πλήρη χρήση τα διάφορα τεχνολογικά επιτεύγματα της που θα σώσουν το ελληνικό γένος από την καταστροφή. Απλά παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των ενεργειών της, βιντεοσκοπεί (και κάθε σωματίδιο για λογαριασμό του) τα διαδραματιζόμενα, απορροφώντας στοιχεία και δεδομένα που θα της επιτρέψουν να οργανώσει καλύτερα την αντίσταση κατά των σκοτεινών δυνάμεων που σκοπό έχουν να αφανίσουν το Βαγγέλη, το Νώντα, το Θανάση και τους άλλους επιφανείς μεγαλουργούντες Έλληνες σκηνοθέτες με τα κινητά τηλέφωνα εξωγήινης τεχνολογίας. Και είναι προφανές, μερικά μόνο, λεπτά αργότερα, όταν μερικοί σκοτεινοί και νοσταλγικοί άλλων καθεστώτων τύποι, τολμούν να υψώσουν στον αέρα τα εργαλεία αυτά του σκότους που ονομάζονται αναπτήρες. Τα εργαλεία του σκότους που παλιότερα, σε δύσκολες για το γένος εποχές, γέμιζαν τα στάδια με μικρές πορτοκαλί φλόγες τις κολάσεως κάθε φορά που κάποιος δαιμονισμένος καλλιτέχνης τολμούσε να εκτελέσει μία από εκείνες τις μελιστάλαχτες μπαλάντες-ελεγείες στο Σατανά. Μόλις, λοιπόν, κάποιος εξ αυτών τολμούσε έστω και να ανάψει τσιγάρο, οι γαλαζωπές, φωτεινές αναλαμπές των Ε εξαπέλυαν νέες δέσμες ενέργειας και έσπευδαν με κάθε τρόπο να καλύψουν τις μικρές πορτοκαλί φλόγες της κολάσεως μια και καλή ώστε να μην ξανανάψουν ποτέ πια. Τι κι αν ο καταραμένος κιθαρωδός τους παρακαλούσε να σταματήσουν να τον τυφλώνουν με τις δέσμες τους αυτής της φωτεινής, καθαρής και ελληνοπρεπούς ενέργειας. Εις μάτην οι παρακλήσεις του καλλιτέχνη, μέχρι που και αυτός, υπνωτισμένος και κατακτημένος από τους Ε, απλά συνέχισε το πρόγραμμά του κατά τας εντολάς της ανωτέρας δύναμης από το υπερπέραν.

Έξαφνα, ο επιστήμονας, έχοντας τώρα καλύτερη αντίληψη των παραμέτρων του πειράματος, αντιλαμβάνεται ότι ο σκοπός των Ε, κάθε άλλο παρά σκοτεινός είναι και ότι οι γαλαζωπές αυτές δέσμες ενέργειας, άλλο σκοπό δεν είχαν παρά να τονίσουν την blues ατμόσφαιρα της βραδιάς με αυτήν την απαλή, θαλασσί ανταύγεια τους, ελλείψει της πραγματικής blues ατμόσφαιρας που ο καλλιτέχνης, μάταια, πάσχιζε να δημιουργήσει. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισαν να μην παρακολουθήσουν καθόλου την ανιαρή αυτή συναυλία, αλλά, αντιθέτως, να την καταγράψουν ως μάθημα για τις επόμενες γενιές.

Έτσι, λοιπόν, ο επιστήμονας, ευχαριστημένος από τα πρώτα αποτελέσματα του μεγαλυτέρου πειράματος όλων των εποχών, αποχωρεί λίγο μετά το τέλος του  κυρίως πειράματος, αφήνοντας τα μεθεόρτια για τους άλλους παρεπιδημούντες συνεργάτες του. Και καθώς αποχωρεί, αφουγκράζεται τον ορυμαγδό χειροκροτημάτων και επιδοκιμασιών των Ε προς ένα καλλιτέχνη που ποτέ δεν είδαν, ποτέ δεν άκουσαν και ποτέ δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έκανε επί μιάμιση ώρα. Βεβαίως, έχοντας καταγράψει πλήρως τις κινήσεις του και τους ήχους του, μπορούν κάλλιστα να επεξεργαστούν τα δεδομένα αυτά σε έναν μελλοντικό χρόνο, όταν θα έχουν συλλέξει δεδομένα και από επόμενα πειράματα. Και δεν θα σταματήσουν εκεί αλλά θα τα μοιραστούν και με την υπόλοιπη μυστική κοινότητα μέσω του διαδικτύου και του ευαγούς τεχνολογικού ιδρύματος YouTube, λαμβάνοντας υπόψη τους άλλες γνώμες και άλλες παρατηρήσεις συναδέλφων παρατηρητών της ομάδος Ε, που συνεισφέρουν δεδομένα από άλλα ανάλογα πειράματα, της αλλοδαπής.

Κατά τις δώδεκα παρά τέταρτο επιστρέφω στην πραγματικότητα και στη «μαμούλα» που είχε σκυλοβαρεθεί τόση ώρα και περπατάμε χαλαρά προς το αυτοκίνητο, με απώτερο στόχο να χτυπήσουμε από μία κρεπούλα (εγώ χτύπησα δύο). Στα μισά του δρόμου προς το αυτοκίνητο συναντήσαμε ένα αντίθετα φορτισμένο σωματίδιο να έρχεται από αντίθετη κατεύθυνση, που χαμογελαστά μας τόνισε: «Θεός ο Moore, έτσι;». Δεν θυμάμαι τι ακριβώς απάντησα. Ούτως ή άλλως, σημασία είχε ότι το εν λόγω σωματίδιο δεν συμμετείχε στο πείραμα, μάλλον έβλεπε μια ταινία στο Village Centre...

                                                                            No Radio Man

Αλέξης Πολίτης

Υ.Γ. Η παραπάνω ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, καλλιτέχνες, μυστικές οργανώσεις και τεχνολογικά ιδρύματα είναι κάθε άλλο παρά συμπτωματική. Μπορείτε να αλλάξετε το μέσο του τίτλου με οποιοδήποτε άλλο καλλιτέχνη έχει περάσει από τη χώρα μας τα τελευταία πέντε –έξι χρόνια. Εξάλλου, η ομάδα Ε (εκτός από παντοδύναμη) είναι πανταχού παρούσα.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

- Σε άλλες σελίδες του rockpages θα βρείτε την κριτική μου για το νέο album των U2. πέραν της κριτικής και πέραν του ότι αποτέλεσε έκπληξη, τουλάχιστο για εμένα, , αυτό το album αποδεικνύει περίτρανα ένα γεγονός.

Ότι, όταν οι πασίγνωστοι αστέρες της μουσικής, του θεάτρου, του κινηματογράφου κλπ ασχοληθούν πραγματικά με αυτό που είναι δημιουργημένοι και ταγμένο να κάνουν, δημιουργούν θαύματα. Όταν δε, ο κόσμος των media, τα παραφουσκωμένα εγώ τους και οι πολιτικές απόψεις τους, τους τραβούν μακριά από το πεδίο δράσης τους, κινδυνεύουν να πέσουν στην παγίδα που πέφτει ο Bono τόσα χρόνια τώρα.

Είναι πολύ σωστό να χρησιμοποιούν την εικόνα τους για να προωθήσουν κοινωφελείς ή φιλανθρωπικούς σκοπούς και έτσι θα έπρεπε να κάνουν, επιστρέφοντας στην κοινωνία μέρος, έστω, των όσων έχουν εισπράξει. Από την άλλη, ο σωστός τρόπος είναι να το κάνουν μέσα από τη μουσική τους και όχι παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως ακτιβιστές ή αντιπολιτευόμενους μέσα από την ασφάλεια της απόστασης από τον κίνδυνο που πραγματικά ζουν οι ακτιβιστές και την αμείλικτη ψήφο που τρέμουν οι πολιτευτές. Οι μεγάλες κουβέντες είναι ωραίες (με την ετυμολογική έννοια της λέξης) όταν πράττεις με όλο σου το είναι αυτά που φωνάζεις. Αντιθέτως, οι παχιές  κουβέντες είναι παντελώς άκαιρες και άχρηστες όταν ο βοών αυτές, βοά μέσα από πολυτελείς επαύλεις, πίσω από κάμερες και μικρόφωνα, με γεμάτο στομάχι και ανεξάντλητο πορτοφόλι.

Γι αυτό και όλες οι μεγάλες κουβέντες και τα καλοδιατυπωμένα συνθήματα, έχουν ακριβώς την ίδια αξία, είτε τα φωνάξει ο λαοπρόβλητος Bono από το φαντασμαγορικό σκηνικό της ορκωμοσίας κάποιου αμερικανού προέδρου, είτε τα φωνάξει ο ταπεινός Παντελής μέσα από μια διαδήλωση του ΠΑΜΕ.

Κατά τα άλλα, κανείς δεν μπορεί, πραγματικά, να σώσει μια φάλαινα αν δεν βραχεί από το παγωμένο, θαλασσινό νερό και αν δεν κινδυνέψει να γίνει στόχος  του εκάστοτε καιροσκόπου (και κερδοσκόπου) καπετάν Άχαμπ.

-          Χάρηκα όταν είδα την ανακοίνωση της συναυλίας του Jeff Scott Soto στη Θεσσαλονίκη στις 12 Απριλίου στο 8ball club. Και θα πάω. Γιατί ο  τύπος είναι απόλαυση on stage και ελευθερωμένος από το υλικό των Talisman, είμαι σίγουρος ότι θα ξεσαλώσει μπροστά στο λιγοστό κοινό που θα πάει στη συναυλία. Και γι αυτό, αξίζει ο κόπος να ταξιδέψω στη συμπρωτεύουσα.

-          Χάρηκα, επίσης, αν και διατηρώ ακόμα μια επιφύλαξη, με την ανακοίνωση της συναυλίας των Deep Purple στο terravibe. Και ενώ προτιμώ να μην πηγαίνω στον εν λόγω χώρο αφού κάθε φορά ταλαιπωρούμαι χωρίς λόγο, και εκεί θα πάω, ελπίζοντας ότι θα είναι καλύτεροι από τις δύο προηγούμενες φορές που τους είδα, την πρώτη σε εκείνη την απερίγραπτη διοργάνωση στο υπόγειο του ΟΑΚΑ με την επικίνδυνη πρόσβαση και τον απαράδεκτο ήχο. Την άλλη, αρκετά παλαιότερα, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λ. Αλεξάνδρας όπου και παρακολούθησα τον Joe Lynn Turner να γίνεται ρεζίλι των σκυλιών. Τουλάχιστο είχα την ευκαιρία να δω τον Blackmore όπως και θα έχω την ευκαιρία να δω τον Steve Morse αυτήν τη φορά, κιθαρίστα για τον οποίο τρέφω εξίσου μεγάλο σεβασμό.

-          Και μιας και ο λόγος για συναυλίες, προσωπική συμβουλή είναι αυτή, ρίχνετε πάντα μια ματιά στα συναυλιακά δρώμενα των Ιωαννίνων. Πέραν του ότι πρόκειται για μία πανέμορφη πόλη που αξίζει να την επισκέπτεσαι ξανά και ξανά, ο Γιώργος Γάκης κάνει εξαιρετική δουλειά προσκαλώντας σχήματα από όλο το φάσμα της rock μουσικής, κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αυτά για τώρα. Τα λέμε ξανά την άλλη εβδομάδα, μέχρι τότε...

No Radio Man Has Left The Building...