Suicidal Angels

Το πιο πρόσφατο Ελληνικό thrash εξαγώγιμο προϊόν δεν θα μπορούσε πολύ ορθά να λείψει από το μεγαλύτερο event του καλοκαιριού. Έστω και στην χειρότερη δυνατή ώρα, η φανέλα ήταν πάρα πολύ βαριά, αλλά και η τιμή πάρα πολύ μεγάλη. Φυσικά οι Suicidal Angels ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση-πρόκληση και φιλοδώρησαν τους αρκετούς fans που βρέθηκαν στη Μαλακάσα λίγο μετά τις 12 με ένα δυνατό σετ-ζέσταμα για τη μεγάλη μέρα που θα ακολουθούσε. Πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά για την καλή τους δουλειά, η οποία είμαστε απολύτως σίγουροι ότι θα έχει και συνέχεια, όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα αυτιά ακούγοντας δυο καινούρια κομμάτια!

Set List: Mourning Of The Cursed, Dark Abyss (Your Fate Is Colored Black), Bloodthirsty, Dead Again, The Prophecy, Evil Attack, The Pestilence Of Saints, Inquisition, Final Dawn, Apokathilosis

Γιάννης Δόλας

Bullet For My Valentine

Με έκπληξη και ενθουσιασμό αντίκρισα πλήθος νεαρόκοσμου να γεμίζει τη «μικρή» σκηνή του Terra Vibe για την πρεμιέρα των Ουαλών επί Ελληνικού εδάφους η οποία ήταν εντυπωσιακή. Χωρίς κενά ανάμεσα στα κομμάτια οι Bullet For My Valentine έπιασαν το κοινό από τα…μαλλιά ρίχνοντας στη μάχη το single από το τελευταίο τους άλμπουμ “Fever”, “Your Betrayal”. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε από την αρχή και δεν σταμάτησε ως το τέλος. Τα περισσότερα πιτσιρίκια ήξεραν όλα τα κομμάτια στίχο-στίχο, ενώ δεν άργησαν να εμπλακούν στα mosh pits που πρόσταξε το συγκρότημα. Πραγματικά, θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε τους Bullet For My Valentine και μόνους τους σε ένα full set. Πάντως, το συγκρότημα φαίνεται πως γνωρίζει πολύ καλά πώς να σταθεί στη σκηνή, να παίξει και να φανατίσει το κοινό, προς τέρψιν όλων. Σίγουρα με την εμφάνισή τους κέρδισαν καινούριους οπαδούς και τράβηξαν την προσοχή όλων των παραβρισκόμενων στη συννεφιασμένη Μαλακάσα, αποζημιώνοντάς τους για τον κόπο να σπεύσουν από νωρίς…

Setlist: Your Betrayal, Fever, Walking The Demon, Tears Don’t Fall, Pleasure And Pain, 4 Words (To Choke Upon), Last Fight, Scream Aim Fire, Begging For Mercy, Hand Of Blood, Alone

Γιάννης Δόλας

Stone Sour

Οι Stone Sour ήταν το πρώτο συγκρότημα που εμφανίστηκε στην επιβλητική, τεράστια σκηνή του Terra Vibe και απέδειξε μονομιάς ότι ο μοντέρνος Αμερικάνικος ήχος έχει πολλούς ενδιαφερόμενους και στην χώρα μας. Με τον Corey Taylor και τον Jim Root να ξεκινούν ένα ρεκόρ, καθώς γίνονται οι πρώτοι μουσικοί που επιστρέφουν στον ίδιο συναυλιακό χώρο ένα χρόνο μετά με άλλο συγκρότημα (ΣΣ: οι Twisted Sister κατέχουν ρεκόρ δυο συνεχόμενων εμφανίσεων στη Μαλακάσα) και τον πρώτο να βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση οι Stone Sour ξεκίνησαν και αυτοί το σετ τους με το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ τους “Mission Statement”, το οποίο μάλλον ήταν και το καλύτερο από τα δείγματα του νέου άλμπουμ που μας προσέφεραν. Γενικότερα, δεν ήξερα τι να περιμένω από τους Stone Sour και τελικά δεν ενθουσιάστηκα τόσο όσο οι αρκετές χιλιάδες των οπαδών τους που τους χειροκροτούσαν σε κάθε αφορμή. Επίσης, απουσίασε και το “Through Glass” που σίγουρα θα ήταν ευπρόσδεκτο, αλλά δεν παίχτηκε ποτέ. Πάντως, και στη περίπτωση των Stone Sour θα είχε πολύ ενδιαφέρον ένα ολοκληρωμένο σετ κάποια στιγμή στο μέλλον αν ακούει κανένας promoter…

Setlist: Mission Statement, Reborn, Made Of Scars, The Bitter End, Blotter, Your God, Idle Hands, Digital, Come Whatever May, Get Inside, Hell & Consequences, 30/30-150

Γιάννης Δόλας

Anthrax

Οι Anthrax είναι οι πρώτοι από τους Big Four που ανεβαίνουν στη σκηνή για να ξεκινήσει το… σερβίρισμα του κυρίως μενού μετά το απολαυστικό ορεκτικό των Suicidal Angels, Bullet For My Valentine και Stone Sour. Η μικρή σκηνή του Terra Vibe αποτελεί τον πόλο έλξης χιλιάδων fans που από πολύ νωρίς είχαν κατακλύσει τη Μαλακάσα, αφού οι εσχάτως επανασυνδεμένοι (ξανά) Anthrax εμφανίζονται στις 17:00 ακριβώς με τον Joey Belladonna στο μικρόφωνο και τους συνήθεις ύποπτους γύρω του. Οι Ian, Benante, Bello & Caggiano με το απίστευτο στήσιμο και την αψεγάδιαστη απόδοση τους ξεπέρασαν κατά πολύ την τελευταία εμφάνιση τους επί ελληνικού εδάφους πριν από 5 χρόνια (όπου παρών ήταν o Spitz αντί του Caggiano). Ο Belladonna ήταν εξαιρετικός και οι Anthrax μας έστειλαν αδιάβαστους με τραγούδια-ύμνους από τα 80ς (“Be All, End All”, “Antisocial”, “Medusa”, “Metal Thrashing Mad”, “Caught In A Mosh”, “Indians”, “I Am The Law”, “Madhouse”), το πιασάρικο “Got The Time”, την έκπληξη του “Only” και τον φόρο τιμής στον μοναδικό Ronnie James Dio με τη (μισή) εκτέλεση του “Heaven and Hell”. Ο κόσμος γούσταρε απίστευτα, το party είχε ξεκινήσει (με ένα ψιλόβροχο που θα εξελισσόταν σε δυνατή βροχή στο set των Metallica) και οι Anthrax διέδωσαν την αρρώστια σε όλους μας που βρισκόμασταν σε κατάσταση ευφορίας επιμένοντας ότι ο χρόνος δεν είναι 2010 αλλά 1985!

Set list: Caught In A Mosh, Got The Time, Madhouse, Be All End All, Antisocial, Indians, Heaven And Hell, Medusa, Only, Metal Thrasing Mad, I Am The Law

Σάκης Νίκας

Slayer

Ότι θα έπαιζαν στη χώρα μας οι Slayer νωρίς το απόγευμα, υπό το φώς του ήλιου και για μια ώρα μόνο, δεν το περίμενα ποτέ. Έλα όμως που ζήσαμε να το δούμε κι αυτό! Πολύ κακώς, διότι αν μη τι άλλο πρόκειται για τη μοναδική thrash μπάντα που μπορεί να μετατρέψει μέχρι και τον πιο χαλαρό θεατή σε θηρίο ανήμερο, όταν υπάρχουν οι σωστές προϋποθέσεις. Η είσοδος με τα “World Painted Blood” και “Jihad” ήταν αναμενόμενη (αφού ο τελευταίος δίσκος σημείωσε επιτυχία), αλλά δεν ξεσήκωσε τον κόσμο. Κάπως βελτιώθηκε η διάθεση στο “War Ensemble”. Εν ολίγοις,  κατέστη προφανές ότι οι Slayer έπρεπε να δουλέψουν πιο σκληρά επί σκηνής για να προκληθεί το χαώδες pit και οι ακραίες εξάρσεις που έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα τα live τους. Η καλή διάθεση του Araya που το πάλευε πολύ από την αρχή, έδωσε ώθηση τόσο σε εμάς όσο και στους Hannemann/King, που στην αρχή ήταν λίγο «πεσμένοι». O Lombardo, άψογος, σφυροκοπούσε ανελέητα. Όσο για το setlist,  εξισορροπούσε αριθμητικά τους κλασικούς ύμνους με πιο μοντέρνα κομμάτια. Η κατάσταση βελτιώθηκε αισθητά προς το τέλος με ένα κρεσέντο από “Mandatory Suicide”, “Chemical Warfare”, “South Of Heaven” και “Raining Blood”. Εκεί τα είδαμε όλα, τουλάχιστον όσοι ήμασταν μπροστά. Μόλις πήρε λοιπόν εμπρός η μηχανή, φτάσαμε στο τέλος του live…Κακά τα ψέματα πρέπει να αναλάβει επιτέλους κάποιος διοργανωτής να τους φέρει μόνους τους.

Setlist: World Painted Blood, Jihad, War Ensemble, Hate Worldwide, Seasons In The Abyss, Angel Of Death, Beauty Through Order, Disciple, Mandatory Suicide, Chemical Warfare, South Of Heaven, Raining Blood

Φωτεινή Πασχαλίδου

Υ.Γ.: Όλοι οι “Big 4” έχουν περάσει κάμποσες φορές από την Ελλάδα. Θυμάστε άλλη φορά να μας ευχαριστούν ξανά και ξανά τόσο εγκάρδια που «τους τιμήσαμε με την παρουσία μας»; Φανταστείτε τι σκατά εικόνα δημιουργήθηκε για εμάς στο εξωτερικό, λόγω της οικονομικής κατάντιας της χώρας.

Megadeth

Τελευταίο συγκρότημα στη Saturn stage ήταν οι θρυλικοί Megadeth που για περίπου μία ώρα ισοπέδωσαν τα πάντα στο πέρασμα τους. Ο Dave Mustaine με τη παρέα του κατάφεραν να μας τρελάνουν ξεκινώντας με τα “Holy Wars”, “Hangar 18” και “Headcrusher” ξεσηκώνοντας τους πάντες. Ο Chris Broderick κεφάτος μάγεψε τους πάντες με τις κιθαριστικές τους ικανότητες ενώ ο “μετρονόμος” David Ellefson δεν έχανε το παραμικρό στο μπάσο του. Ο ιθύνων νους του συγκροτήματος, Dave Mustaine, αμεσότατος με το κοινό και τρομερός κιθαρίστας έκανε τους πάντες να παραληρούν με κάθε του κομμάτι, αν και φωνητικά οφείλω να ομολογήσω ότι μερικές φορές τον πρόδιδε η ιδιαίτερη φωνή του. Ο μεγάλος χαμός έγινε σε κομμάτια όπως “Trust”, “A Tout Le Monde” όπου όλοι ξεσκονίσαμε τα γαλλικά μας, “Symphony of Destruction” και “Peace Sells”. Αισθητή, τουλάχιστον για μένα, ήταν η απουσία του “Tornado of Souls” από το set list. Τελικά ήταν πολύ λίγη η μια ώρα για ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα. Πιστεύω να έχουμε τη τιμή να τους δούμε σύντομα σε ένα πλήρες πρόγραμμα.

Set list: Holy Wars... The Punishment Due, Hangar 18, Headcrusher, In My Darkest Hour, Skin O' My Teeth, A Tout Le Monde, Hook In Mouth, Trust, Sweating Bullets, Symphony Of Destruction , Peace Sells

Νίκος Αστυφίδης

Metallica

Με μόλις δέκα λεπτά καθυστέρηση, το άκουσμα του “The Ecstasy Of Gold”, μόνιμης  εισαγωγής των συναυλιών των Metallica έφερνε σε...παρόμοια έκσταση τις περίπου 30.000 κόσμο που αδημονούσε να δει στη σκηνή τους Καλιφορνέζους να τα σπάνε. Η έκσταση αυτή η οποία εκτονώθηκε με το “Creeping Death” συνοδεύτηκε από κάποιες νέες ψιχάλες, πριν προλάβουμε όμως να ανησυχήσουμε, με τις πρώτες νότες του “For Whom The Bell Tolls” που ακολούθησε οι ουρανοί άνοιξαν! Κι όμως, ελάχιστοι έδειξαν να ασχολούνται με την καταρρακτώδη βροχή που σφυροκοπούσε τον κόσμο για περίπου σαρανταπέντε λεπτά, ο οποίος  έδειχνε περισσότερο να απολαμβάνει το πρωτόγνωρο γι αυτόν φαινόμενο, παρά οτιδήποτε άλλο.

Στο δίωρο set που παρουσίασαν οι Metallica ήταν κυριολεκτικά “σκοτώστρες” και αποζημίωσαν με το παραπάνω τον κόσμο, περισσότερο δε όσους είχαν παράπονα από την εμφάνιση τους στον ίδιο χώρο τρία χρόνια πριν. Ο ήχος ήταν άριστος όπως άριστη ήταν και η παρουσία του συγκροτήματος στην τεράστια σκηνή του Terra Vibe, την οποία χαρακτήρισε η τεράστια οθόνη στο βάθος και που βοήθησε τα μέγιστα στην παρακολούθηση της συναυλίας ειδικά το διάστημα της δυνατής βροχής.

Πέρα από αυτά, είχαμε μια πολύ καλή επιλογή του set list με κομμάτια εκπλήξεις (όσο μπορεί να θεωρηθεί έκπληξη η οποιαδήποτε επιλογή των Metallica) όπως τα “Breadfan” και “Motorbreath”, όσο και εξαιρετική διάθεση από το ίδιο το συγκρότημα. Το “Sad But True” αφιερώθηκε από τον Hetfield στα υπόλοιπα σχήματα που εμφανίστηκαν πριν από αυτούς και απαρτίζουν τους “The Big Four” ενώ ο ίδιος δε σταματούσε να ευχαριστεί την οικογένεια των Metallica για τη συνεχή επί τριάντα χρόνια υποστήριξη. Από το ”Death Magnetic” ακούστηκαν τα τρία πρώτα κομμάτια, “That Was Just Your Life”, “The End Of The Line “ και “Broken Beat & Scarred” , θεωρώ πάντως ότι το δεύτερο, θα μπορούσε να έχει...αντικατασταθεί με κάποιο άλλο κομμάτι του album.

Δεν έλειπε τίποτα από την εμφάνιση των Metallica. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά των μέχρι τώρα συναυλιών τους, χαρακτηριστικά που έχουν κάνει αυτό το κουαρτέτο να ξεχωρίζει από οποιοδήποτε άλλο. Με τι θα μπορούσε λοιπόν μια τέτοια συναυλία να κλείσει? “Seek & Destroy” και μόνο αυτό!

Ο κόσμος ήταν το κάτι άλλο. Το έβλεπε ο καθένας από την οθόνη κάθε φορά που οι κάμερες περνούσαν κατά πλάτος της σκηνής. Με μια λέξη, παράνοια!

Πριν φύγει το group από τη σκηνή, ο Lars, υποσχέθηκε, ως συνήθως, να τα ξαναπούμε πολύ σύντομα. Το ελπίζω, και εύχομαι στο Ελληνικό κοινό, η επόμενη εμφάνιση των Metallica εδώ να γίνει σε κλειστό χώρο. Δεν έχετε ιδέα τι σας περιμένει...

Set list: Intro-The Ecstasy Of Gold, Creeping Death, For Whom The Bell Tolls, Ride The Lighting, Harvester Of Sorrow, Fade To Black, That Was Just Your Life, The End Of The Line, Sad But True, Welcome Home (Sanitarium), Broken Beat & Scarred, One, Master Of Puppets, Blackened, Nothing Else Matters, Enter Sandman, Breadfan, Motorbreath, Seek & Destroy

Δημήτρης Καζαντζής

Φυσικά σε μια διοργάνωση του βεληνεκούς του Sonisphere με τα τέσσερα μεγαλύτερα ονόματα του Αμερικάνικου thrash που ήταν πόλος έλξης για τους metalheads κάθε ηλικίας και γούστου δεν είναι δυνατόν να περάσουν απαρατήρητα κάποια θετικά, αλλά και κάποια αρνητικά από πλευράς οργάνωσης…

Πολύ θετικό το γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά του… Ελληνικού έθνους τηρήθηκε σχεδόν κατά γράμμα το χρονοδιάγραμμα, όπως είχε ανακοινωθεί. Επίσης, ο ήχος ήταν σχεδόν άρτιος με μοναδική αδυναμία στο ξεκίνημα των Megadeth.

Στα αρνητικά τώρα,  όταν υπάρχει ένα πλήθος 30 χιλιάδων ατόμων, οι περισσότεροι εκ των οποίων , έχουν ξοδέψει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 85 ευρώ, δεν θεωρώ ότι είναι εφικτό να εξυπηρετηθούν όλοι από τις καντίνες του χώρου και να μην χάσουν τουλάχιστον ένα ολόκληρο συγκρότημα από τα αγαπημένα τους –ο μέσος όρος αναμονής για ένα πενιχρό hot dog έφτασε και τη μια ώρα-  ενώ η πιο εύκολη επιλογή ήταν το σάντουιτς που θύμισε στα αγοράκια την προσφορά τους στη μαμά πατρίδα, ενώ κόστιζε 3 ευρώ, όσο και το αναψυκτικό! Θυμίζω ότι περνάμε αυτό που λέγεται οικονομική κρίση... Επίσης, άντε να καταλάβουμε ότι το σύστημα με τις μάρκες κάνει την εξυπηρέτηση πιο εύκολη, όταν όμως στις 2 το μεσημέρι μόνο δυο ταμεία είναι ανοιχτά για την εξυπηρέτηση του ήδη αρκετού κόσμου που έχει μαζευτεί πως θα γίνει αυτή η εξυπηρέτηση πιο γρήγορη; Συν ότι μόλις άνοιξαν και τα υπόλοιπα ταμεία κανείς δεν ενημέρωσε τον κόσμο, που ήδη περίμενε στην ουρά ότι μπορούσε να εξυπηρετηθεί και αλλού, με αποτέλεσμα να βλέπεις σειρές ανθρώπων να ξεκινούν από τα ταμεία και να φτάνουν…στον  Ωρωπό… Ακόμα, η «τηλεοπτική» κάλυψη της εμφάνισης των Slayer στις οθόνες του Terra Vibe ήταν κάτω του μετρίου με ζουμ στον Hanneman όταν σόλαρε ο King, κανένα πλάνο του βομβαρδιστή-Lombardo, ενώ αυτό φάνηκε ακόμα πιο άσχημο με την απίστευτη δουλειά του συνεργείου των Metallica (το κοντινό με την πένα των Big 4 στο δεξί χέρι του Hetfield ήδη πέρασε στην ιστορία). Τέλος, η έξοδος από τον χώρο ήταν για μια άλλη φορά δραματική, όχι μόνο επειδή είμαστε Ελληνάρες και είμαστε πιο έξυπνοι από τους άλλους και θέλουμε να βγούμε πρώτοι, αλλά γιατί οι δυνατές έξοδοι ήταν μόνο δυόμιση, ενώ δεν υπήρχε φως στη διαδρομή για να βλέπει κανείς αν πατούσε το κακοτράχαλο έδαφος, ή κάποιον από την παρέα του! 

Γιάννης Δόλας