Δεν είναι και ότι καλύτερο να καλύπτεις μέρος μόνο ενός festival. Κάποιες φορές όμως, πρέπει να γίνεται έτσι.
Στο Ejekt Rocks 2010 το πρόγραμμα άνοιξε με τους Έλληνες Zebra Tracks, ένα σχήμα από το χώρο του εναλλακτικού rock, αποτελούμενο από νέα παιδιά και άφησε γενικά καλές εντυπώσεις στα περίπου τριακόσια άτομα που είχαν έρθει από νωρίς.
Η εμπειρία για την επόμενη μία ώρα πάντως, άγγιζε για μένα προσωπικά τα όρια της “τραυματικής”. Κάποιοι Obojeni Program από τη Σερβία με κάκιστο και πολύ δυνατό ήχο αλλά και με ότι πιο βαρετό έχω ακούσει για ρεπερτόριο, θα πρέπει να προβληματίσουν τους διοργανωτές
ως προς τα κριτήρια με τα οποία αποφασίζουν τη συμμετοχή μιας μπάντας – και μάλιστα ξένης – στα festival που διοργανώνουν.
Οι Bad Religion δε χρειάζονται και πολλές συστάσεις. Μπάντα δυνατή, δεμένη, πολύ αγαπητή στο κοινό, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από να επιβεβαιώσει τα παραπάνω. Ο extra λόγος για μια εξαιρετική εμφάνιση ήταν τα δεκατέσσερα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει από την προηγούμενη και παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 1996 κάτι που επισήμανε πολλές φορές από τη σκηνή ο Greg Graffin. Η εμφάνιση των Bad Religion κράτησε ογδόντα πέντε πολύ ”δυνατά” λεπτά και προκαλούσε τους Faith No More που ακολουθούσαν να...απαντήσουν…
Set list: Do What You Want, Overture, Sinister Rouge, We're Only Gonna Die, Recipe For Hate, Flat Earth Society, Before You Die, A Walk, How Much Is Enough, No Control, Requiem For Dissent, Atomic Garden, Sanity, Part III, Suffer, No Direction, Los Angeles Is Burning, Germs Of Perfection, Man With A Mission, New Dark Ages, I Want To Conquer The World, Materialist, Fuck Armageddon This Is Hell, Along The Way, Infected, American Jesus, Generator, 21st Century Digital Boy, Sorrow.
Εντάξει, να απαντήσουν, αλλά σε ποιά γλώσσα; Οι Faith No More έχουν τη δική τους γλώσσα, τους δικούς τους κώδικες αλλά και τον δικό τους κόσμο μέσα στον οποίο μέσα στον οποίο λειτουργούν μουσικά.
Ξεκίνημα λοιπόν με το συγκρότημα να βγαίνει στη σκηνή ντυμένο με ολόλευκα κοστούμια – εκτός του Bordin – υπό τους ήχους του “Midnight Cowboy” και το...κοπάνημα αρχίζει με το “From Out Of Nowhere” που ακολουθεί. Το συγκρότημα για άλλη μια φορά είναι εντυπωσιακό. Πιο εντυπωσιακός απ' όλους, ο Mike Patton με τη γνωστή, ασταμάτητη κίνηση και τα απόκοσμα ουρλιαχτά. Ο ήχος εξακολουθεί να είναι το ίδιο προβληματικός αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους πάνω από 5.000 οπαδούς να ακολουθήσουν τους Αμερικανούς στους δικούς τους ρυθμούς. Από τα κομμάτια που επέλεξε η μπάντα έλαμψαν δια της απουσίας τους τα “Digging The Grave”, “Falling To 
Pieces” και “The Real Thing” (τουλάχιστον αυτά) και το γεγονός αυτό είναι ένας από τους λόγους που θεωρώ ότι ναι μεν ήταν μια πολύ καλή εμφάνιση, δεν έπιασε όμως το επίπεδο του περσινού, ισοπεδωτικού τους περάσματος από το Θέατρο Βράχων.
Οι άνθρωποι πάντως δε δίστασαν να διασκευάσουν μέχρι και Lady Ga Ga (Poker Face) ενώ ξεχωριστή ήταν και η ενέργεια του group να πετάξει στο κοινό μπροστά στη σκηνή δεκάδες t-shirts πριν από το “Pristina” με το οποίο αποχαιρέτησαν το κοινό.
Set list: Midnight Cowboy, From Out Of Nowhere, The Land Of Sunshine, Caffeine, Evidence, Surprise! You're Dead!, Poker Face, Chinese Arithmetic, Last Cup Of Sorrow, Cuckoo For Caca, Easy, Ashes To Ashes, Ben, Midlife Crisis, The Gentle Art Of Making Enemies, King For A Day, Epic, Just A Man, Charriots Of Fire / Stripsearch, As The Warm Turns, Pristina.
Όσο αφορά την εμφάνιση των Unkle, πρόκειται για κάτι που συμβαίνει τελευταία σε festival στη Γερμανία και ακόμα πιο πρόσφατα στην Αγγλία, να μην κλείνει δηλαδή ο headliner το festival, κάτι όμως που τις καθημερινές είναι αρκετά...βάρβαρο. Για επαγγελματικούς λόγους λοιπόν αλλά και επειδή το συγκεκριμένο σχήμα δεν εμπίπτει στην ύλη του Rockpages η εμφάνιση του δεν καλύπτεται.
Είναι ένα ακόμα θέμα που πρέπει να δουν οι διοργανωτές και να καταλάβουν ότι το rock δεν απευθύνεται μόνο σε φοιτητές και σε άνεργους.
Δημήτρης Καζαντζής