Κάθομαι κάποιες φορές και διαβάζω τι έχω γράψει για τις προηγούμενες κυκλοφορίες ενός σχήματος που συνηθίζω να παρουσιάζω από αυτή εδώ τη σελίδα. Όχι επειδή έχω κάποιο βίτσιο αλλά επειδή υπάρχουν albums που τελικά δεν άντεξαν το πέρασμα του χρόνου στα ηχεία μου και απορώ τι σκεφτόμουν τότε που τα άκουγα για πρώτη φορά. Και όντως, τα δύο προηγούμενα full-lengths των Arch Enemy μου άρεσαν και έδειξαν μία συνθετική άνοδο αλλά και πάλι μετά από λίγο καιρό σταμάτησαν να είναι στις επιλογές μου όταν θα ήθελα να ακούσω κάτι από αυτούς. Το “Blood Dynasty” όμως ξέρω από τώρα ότι θα μείνει στην άκρη.
Στην δωδέκατη ολοκληρωμένη δουλειά τους, οι Arch Enemy συνεχίζουν να πειραματίζονται και να βάζουν διάφορα ετερόκλητα στοιχεία στη μουσική τους. Κάτι που κάνουν δηλαδή εδώ και πολύ καιρό. Απλά αυτή τη φορά το αποτέλεσμα δεν είναι και το καλύτερο δυνατό, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον. Για να φέρω μερικά παραδείγματα, το “Illuminate The Path” είναι σε ένα groove/metalcore στυλ. Τα “Don’t Look Down” και “Liars & Thieves” έχουν έντονα στοιχεία από speed metal. Το “Paper Tiger” θα μπορούσαν να το είχαν γράψει οι Judas Priest στα 80s. Το “Vivre Libre” είναι μια διασκευή στους Γάλλους heavy metallers Blaspheme, στο οποίο η Alissa White-Gluz τραγουδάει μόνο με καθαρά φωνητικά στα γαλλικά.
Αλλά ακόμα και αυτά που ακολουθούν τον χαρακτηριστικό melodic death metal ήχο τους, όπως π.χ. τα “Dream Stealer”, “March Of The Miscreants” και “The Pendulum” είναι τουλάχιστον μέτρια. Έχουν γράψει πολύ καλύτερα στην ιστορία τους. Το μόνο που μπορώ να πω ότι μου άρεσε πραγματικά είναι το ομώνυμο, στο οποίο έχει γίνει εξαιρετική δουλειά και ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Κατά τα λοιπά, η παραγωγή του “Blood Dynasty” είναι στα γνωστά υψηλά επίπεδα που μας έχουν συνηθίσει όπως φυσικά και η απόδοση των μουσικών. Ο νέος κιθαρίστας που ήρθε για να συμπληρώσει τον Michael Amott είναι ο ικανότατος Αμερικάνος Joey Concepcion που έχει περάσει είτε σαν κανονικό μέλος είτε σαν session από διάφορα συγκροτήματα (Armageddon, Sanctuary, Dark Tranquillity) αλλά τι να το κάνεις; Εδώ ολόκληρο Jeff Loomis είχαν πριν και δεν τον άφησαν να γράψει ούτε νότα.
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω κανένα θέμα με οποιονδήποτε πειραματισμό κάνει ένα συγκρότημα στην προσπάθειά του να μην ακούγεται ίδιο από κυκλοφορία σε κυκλοφορία. Το ζητούμενο είναι να γράφεται καλή μουσική. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, για τα δικά μου γούστα, οι Arch Enemy δεν το κατάφεραν. Οι δυνατότητές τους είναι τεράστιες και μας έχουν δώσει στο παρελθόν εξαιρετικούς δίσκους. Ελπίζω να το επαναλάβουν κάποια στιγμή. Για την ώρα, ας ξαναβάλω το “Wages Of Sin”.
