Επιτέλους! Πώς και πώς περίμενα να βγάλουν ξανά ένα album σαν αυτό οι Behemoth. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο τελευταίες δουλειές της μπάντας που στην Ελλάδα ακόμα αναφέρεται ως Μπέχεμοθ απογοήτευσαν πολλούς οπαδούς τους. Δε νομίζω ότι θα τις χαρακτήριζα κακές, αλλά σίγουρα τόσο το “I Loved You At Your Darkest” (2018) όσο και το “Opvs Contra Natvram” (2022) απείχαν πάρα πολύ από το αριστουργηματικό “The Satanist” (2014), το οποίο έκανε την καριέρα τους να εκτοξευθεί.
Τι διαφορετικό κάνει λοιπόν ο Nergal και η ομάδα του στο “The Shit Ov God”; Ανεβάζει την επιθετικότητα και ακολουθεί μια πιο ευθεία προσέγγιση. Εδώ οι πομπώδεις συνθέσεις με τα πολλά συμφωνικά στοιχεία, τους πειραματισμούς και τις εναλλαγές μένουν ως επί το πλείστον στην άκρη. Οι Πολωνοί κοιτάνε προς το παρελθόν, κοντινό και μακρινό. Ο δίσκος έχει πολλά γρήγορα σημεία στα οποία φυσικά πρωτοστατεί το καταιγιστικό drumming του Inferno. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, καθώς εδώ βλέπουμε επιτέλους τα blast beats να συνοδεύονται με τα ανάλογα riffs. Οι Behemoth μας είχαν συνηθίσει να βάζουν περίεργα κιθαριστικά σημεία πάνω από αυτά, όπως κάνουν γενικά κι άλλες μπάντες στο extreme metal, το οποίο προσωπικά πιστεύω ότι δεν ταιριάζει καθόλου.
Στο “The Shit Ov God” όμως η δουλειά στις κιθάρες είναι εξαιρετική, παραπέμποντας πολλές φορές και στα πρώτα τους χρόνια. Τότε που δηλαδή ήταν ένα καθαρά black metal σχήμα. Γενικά το album στα αυτιά μου ακούγεται λιγότερο «φορτωμένο» και περισσότερο οργανικό, κάτι που κάνει την ακρόαση να κυλάει και πιο εύκολα. Αυτό φαίνεται και από τους καλεσμένους, αφού δεν βλέπουμε την πληθώρα μουσικών που είχαν στις τελευταίες δουλειές τους για τα πολλά και διάφορα πνευστά και έγχορδα που συνόδευαν τις συνθέσεις τους. Θα ακούσουμε όμως την πάντα εξαιρετική Ανδρονίκη Σκουλά (Chaostar) να συμβάλει με τα μοναδικά φωνητικά της σε κάποια σημεία.
Εν κατακλείδι, το δέκατο τρίτο full-length των Behemoth είναι μία πολύ ηχηρή επιστροφή αφού η αλήθεια είναι, όπως έγραψα και στην αρχή, ότι απείχαν πολύ από τα υψηλά στάνταρ που οι ίδιοι είχαν θέσει στις πιο πρόσφατες δουλειές τους. Σα να είχαν εγκλωβιστεί σε μια μανιέρα, σα να υπήρχε έλλειψη έμπνευσης. Το “The Shit Ov God” όμως έχει ένα δυνατό αέρα ανανέωσης, υπενθυμίζει πόσο σπουδαία μπάντα είναι και βάζει υποψηφιότητα για μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς στην προσωπική μου λίστα.
