BlancaWhite – Resurgence Of Rock

0
Ποιος από τους Def Leppard θα ήταν ο καλύτερος υποψήφιος για ραντεβού, σύμφωνα με τα “debate” των γυναικών; Τι απέγιναν εκείνες οι εποχές που η μουσική ήταν διασκέδαση; Τι συνέβη και οι ραδιοσταθμοί δεν παίζουν πια Ροκ;

Καλές ερωτήσεις; Καλές, καλές, δεν λέω… Αλλά από απαντήσεις τι κάνουμε; Δεν έχω ιδέα, πλην όμως μπορούμε πάντα να ανανεώνουμε… ό,τι θέλουμε να ανανεώσουμε τελοσπάντων! Η λέξη “Resurgence” σημαίνει «ανανέωση» και η επιχείρηση “BlancaWhite” – πήρε το όνομά της από ένα Μπαρ στο Μεξικό – βάζει μπροστά τα κόλπα της, έχοντας στο οπλοστάσιό της αυτό το άλμπουμ.
 
Η όλη φάση ξεκίνησε από τον κύριο Ken Savage. Ναι, καταλαβαίνω ότι δεν σας λέει τίποτα το όνομα αυτό, μη νομίζετε, ούτε εγώ ήξερα ότι υπήρχε μέχρι σήμερα… Μεγαλοδικηγόρος, απ’ αυτούς που ταξιδεύουν για δουλειές είκοσι πέντε μέρες το μήνα, βρισκόταν στο αεροπλάνο, λέει, πάνω απ’ το Καζακστάν (μπράβο προσανατολισμό ο χαρτογιακάς – μπας και ήταν Learjet και του το ψιθύρισε ο πιλότος;) και ξαφνικά βούτηξε ένα μπλοκ κι ένα στυλό κι άρχισε να κόβει επιτ… εεεε, να γράφει στίχους… Και το πιο περίεργο; Είναι καλοί οι στίχοι, π’ ανάθεμα τον! Είναι καυστικοί, είναι ειρωνικοί, είναι και κάργα επηρεασμένοι από τα γραφτά του Bon Scott. Δεν πειράζει, αν είναι να έχεις επιρροές, ας έχεις τουλάχιστον από τους καλύτερους.
 
Ροκ και βαρύ Ροκ της δεκαετίας του ογδόντα (και του εβδομήντα), με AC/DC κιθάρες και φιλοσοφία και μερικούς τρομερούς τραγουδιστές να συμμετέχουν. Paul Shortino, Terry Ilous, Lorraine Lewis, Jeff Paris… Τη μουσική ανέλαβαν να συνθέσουν οι Austin Schell και Rick Schell και το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από καλό. Το “Take me back” θυμίζει λίγο από Heart αλλά δεν τρέχει μία, πάντα κάτι θα μας θυμίζει κάτι άλλο. Είναι χαριτωμένη δουλειά, συμμετέχουν σπουδαίες φωνές και το όλο συναίσθημα είναι ζεστό και πολύ φιλικό στις μπύρες… Όσο για τα ραντεβού και τους Leps… Καλά, θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να ηττηθεί ο Joe Elliott; Πού είναι οι παραπάνω κυρίες να πιστοποιήσουν;