«Το θράσος είναι χρήσιμο σ’ αυτούς που ξέρουν να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες» είχε πει κάποτε ο Μαρσέλ Προυστ και φυσικά έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό έκανα και εγώ όταν ανακοινώθηκε το Tour 2026 του Blaze Bayley και είδα ότι στην Ιρλανδία τον Φλεβάρη έχει 4 συναυλίες. Μεγάλο δέλεαρ η Ιρλανδία γιατί δεν είχα πάει ποτέ οπότε 3/2 πακετάρισμα και φύγαμε για Δουβλίνο. Τα πράγματα όπως τα περίμενα από θέμα καιρού. Βροχή και υγρασία στο φουλ. Αλλά πανέμορφη πόλη και συνάμα χώρα αλλά…πανάκριβη. Όπως λέει και ο φίλος μου ο Ηλίας ο ταξιδευτής “αν πάτε πάρτε μαζί σας 3 πορτοφόλια. Όπως και να έχει,Το μάτι σου γεμίζει πράσινο! Και τα πνευμόνια σου καθαρίζουν! Οι δύο πρώτες μέρες χωρίς συναυλίες πέρασαν αέρα, με βόλτες, μπύρες, φαγητό και πολύ περπάτημα σε σημείο εξαντλητικό.
Και φτάνει η 5/2 που ο Blaze παίζει στην Pub Whelans. Ένα πολύ παλιό μέρος ξύλινο όλο μέσα και με ρετρό διάθεση, φιλόξενο και με πολύ καλό ήχο. Ξεφόρτωμα, soundcheck και μετά χρόνος για φαγητό και κουβέντα. Όλοι χαμογελαστοί, όλοι ευδιάθετοι και πλέον ο Blaze χωρίς το εξαντλητικό για την υγεία του session των υπογραφών πιο ξεκούραστος και πιο ήρεμος. Κάτι που τονίστηκε.
20:15 τα φώτα ανάβουν και βγαίνει στην πίστα ο Silicon Messiah με υψωμένα χέρια σαν άλλος ήρωας του WWF! Ο κόσμος κραυγάζει και γίνεται πανικός και μετά από ένα σύντομο χαιρετισμό, μπάσιμο με Samurai από το 2009 και μετά σερί όλο το “Silicon…”. Όλο όμως. Κάτι που δεν έχουν την ευκαιρία όλοι ούτε να κάνουν ούτε να ακούσουν! Ο ήχος πολύ καλός και δυναμικός, τα φωνητικά πεντακάθαρα και η μπάντα να σπέρνει. Μία κιθάρα όμως γιατί όπως είπαν με μια ξεκίνησαν και με μια θα τελειώσουν. Οι δύο ώρες περνάνε νερό. Ο Blaze δεν κοπιάζει πουθενά, “Futureal”, “Man on the edge” και “Wrathchild” για τον φίλο του Paul DiAnno. 23:15 λήξη αυστηρά γιατί το μαγαζί αλλάζει και γίνεται pub. Σε μισή ώρα πρέπει να φύγουμε. Και φύγαμε καταχαρουμενοι για το ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει ως αύριο πρωί που θα πάνε στο γειτονικό Limerick. Αποτίμηση της συναυλίας και μερικές ατάκες δίνουν και παίρνουν. Ο Blaze χαρούμενος. Άλλωστε υπηρέτησε τέλεια αυτό που έπρεπε. Ο άνθρωπος ζει για αυτό που κάνει και ζει από αυτό που κάνει.
Φτάσαμε, ησυχία καληνύχτες και το αυριανό ραντεβού αυστηρό για να αναχωρήσουμε για Limerick!
Οι Άγγλοι είναι Άγγλοι στα ραντεβού τους και όχι Έλληνες…και όταν λέμε 11:00 πρέπει να είσαι νωρίτερα κάτω. Ξεκινάμε για το γειτονικό Limerick το οποίο είναι 2.5 ώρες μακριά από Δουβλίνο όπου είναι η 2η συναυλία από τις 4 στην Ιρλανδική γη. Χαρούμενες φάτσες, αστεία και μουσική κάνουν τον χρόνο να περνάει υπέροχα. Στάση στην εθνική και στο δικό τους “90” για καύσιμα και φαγητό και ξεκινάμε πάλι. Με ψιλοβροχο και μουντάδα να μας συντροφεύει φτάνουμε στο γραφικό. καταπράσινο χωριό όπου μας υποδέχονται σαν βασιλιάδες. Και εμένα! Ένα ακόμα εντυπωσιακό είναι η ευγένεια και φιλοξενία των Ιρλανδών. Σε απίστευτο σημείο. Πολύ τους χάρηκα. Ξεφόρτωμα, souncheck και φαγητό μαζί με ενεργητικά ποτά μας κάνουν πιο έτοιμους από ποτέ. Σήμερα το πρόγραμμα λέει 20:15 – 22:15. 22:45 πρέπει να παραδώσουμε το Dolan’s! Ο κόσμος έρχεται, ψωνίζει merch και περιμένει τον Blaze.
Πιστός στο ραντεβού με κόσμο που τον αγαπά και τον στηρίζει βγαίνει και γίνεται χαμός!
“Ghost in the machine”, “Born as a stranger” (επικό έπος), “Stare at the sun”, “Calling you home”, “Como estais amigos”, “Virus” και γίνεται χαμός! Δεν πήραμε ανάσα! 2 ώρες και ενώ όλοι είμαστε γεμάτοι ο Blaze μας καληνυχτιζει με υπόσχεση να τα ξαναπούμε. Το μαγαζί αδειάζει γρήγορα, φορτώνουμε και γυρίζουμε πίσω στο ξενοδοχείο για λίγες ώρες ξεκούρασης. Ο Blaze με ρωτάει πως μου φάνηκε. Ίσως όχι ο πιο αντικειμενικός άνθρωπος να απαντήσει…
Ενώ φτάνουμε πάλι ψιχαλίζει και κάνει το νυχτερινό τοπίο ακόμα πιο όμορφο. Καληνυχτες και ραντεβού το πρωί. Αύριο θα είμαι πιο συνεπής. Και ήμουν! Τους περίμενα όλους και ξέρω ότι τώρα πλησίαζε η δύσκολη ώρα του αποχωρισμού. Αυτοί θα πήγαιναν Ντροχεντα και μετά Μπέλφαστ, και εγώ πίσω Δουβλίνο και Αθήνα. Στεναχώρια…και χαρά όμως που είδα δύο live και έκανα παρέα μαζί τους για 48 ώρες. Και όντως μου συμπεριφέρθηκαν σαν να είμαι και εγώ μέλος της μπάντας. Χωρίς κάποιο όφελος. Χωρίς να μου χρωστάνε κάτι. Οικογένεια. Μοιράστηκαν τα πάντα και στεναχωρήθηκαν και οι ίδιοι όταν έφυγα. Για κάτι τετοια…όχι Ιρλανδία αλλά και στο τέλος του κόσμου θα πήγαινα.
Αγκαλιές, φιλιά και υποσχέσεις για νέο ραντεβού. Σύντομα. Ίσως πιο σύντομα από ότι φαντάζομαι. Θα το ‘χω για πάντα αυτό το ταξίδι μαζί μου ως οδηγό πως είναι να είσαι σωστός άνθρωπος και τίμιος. Μου λείπουν ήδη και οι 6. Και εύχομαι να είναι πάντα καλά.Ένα τελευταίο χαμόγελο και ένας χαιρετισμός που σημαίνει ότι όλα πήγαν καλά. Μέχρι την επόμενη φορά.
Ειλικρινά σας προτρέπω να δώσετε μια ευκαιρία στην προσωπική καριέρα του Blaze. Βάλτε το να παίζει σα χαλί. Δεν θα χάσετε.
Υ.Γ: Να ευχαριστήσω και τους δύο φίλους που ήταν μαζί στο ταξίδι εκτός των δύο συναυλιών, Κώστα και Ηλία, για την παρέα και την φιλία τους πολλά χρόνια τώρα. Ελπίζω να πέρασαν καλά και αυτοί.
Υ.Γ2: Αν έχω λίγο χώρο ακόμα μιας και μιλάμε για “Silicon…” να σας πω και την ιστορία του γρήγορα. Δεν είναι κρυφή την έχει πει και ο ίδιος επί σκηνής:
10/2/1999 ο Blaze απολύεται από τους Maiden και αμέσως φτιάχνει μπάντα. Ηχογραφεί δίσκο απίστευτα γρήγορα και είναι έτοιμος τον Νοέμβριο. Είχε υπόσχεση από την Γερμανική SPV ότι θα βγει Χριστούγεννα. Μετά Φλεβάρη… και ενώ ήξερε όλος ο πλανήτης ότι βγάζουν τον Μάη του 2000 οι Maiden το “Brave new world”, και ενώ ο Blaze φωνάζει να μην βγει τότε η SPV κάνει αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε. Τον έβγαλε σχεδόν ίδιες μέρες. Και φυσικά πήγε άπατο. Κυρίως λόγω συγκρίσεων. Δεν κάνουμε συγκρίσεις σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα. Τους αγαπάμε και τους δύο δίσκους και εγώ τότε τους αγόρασα αμφότερους από το Rock City. Απλά ο Blaze δεν ήθελε να βγει τότε για πολλούς λόγους. Η εταιρία δεν τον άκουσε και φτάνουμε 25 χρόνια μετά να καταλαβαίνουμε τι δισκαρα είναι το SM.
Γιώργος Τσακούμης
