Σπάνια ενθουσιάζομαι για tribute acts εδώ όμως έγινε μια εξαίρεση. Από την μια η αγάπη μου προς τους Running Wild και η γνώση του ότι το να τους ξαναδώ ζωντανά εντός Ελλάδας μάλλον είναι κάτι ανέφικτο. Από την άλλη η αγάπη μου προς τον τύραννο, Harry “The Tyrant” Conklin, που είναι σε όλους γνωστή με έκανε να αγοράσω το μαγικό χαρτάκι σε χρόνο ρεκόρ.
Κυριακή λοιπόν με πολύ αέρα, που μάλλον βοήθησε το πειρατικό να κατέβει πιο γρήγορα από Θεσσαλονίκη, βρέθηκα με τους συνήθεις ύποπτους έξω από το μαγαζί. Εξάλλου πάντα τιμάμε και τα support σχήματα. Με μεγάλη χαρά διαπίστωσα ότι και ο πιο πολύς κόσμος έκανε το ίδιο και δεν ήρθε μόνο για τους headliners.
Την συναυλία άνοιξαν οι Night Spectre που όσο και να έψαξα στο διαδίκτυο δεν εντόπισα καμία πληροφορία. Μεγάλο μυστήριο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Στον χρόνο που είχε στην διάθεση του το σχήμα μας παρουσίασαν την δουλειά τους που κινείται στον χώρο του κλασσικού heavy με αρκετή ανταπόκριση από το κοινό. Οι συνθέσεις ενδιαφέρουσες και δίκαια κέρδισαν το χειροκρότημα του κόσμου.
Σειρά είχαν οι Knightgost. Το σχήμα από το Βόλο το γνώριζα από τις δύο, αν δεν κάνω λάθος, συνθέσεις που έχουν ανεβάσει στο Youtube και ήθελα πολύ να ακούσω και άλλο υλικό από αυτούς. Δυστυχώς δεν είχαν τον ήχο σύμμαχο στην εμφάνιση τους, με τα τύμπανα να μου ακούγονται κάπως. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε αλλά ότι λέμε εδώ το λέμε για το καλό όλων. Καλοστημένοι επί σκηνή και με έναν χαρισματικό τραγουδιστή που και αυτός όμως χανόταν σε κάποια σημεία. Όπως και να έχει το υπόλοιπο υλικό που ερμήνευσαν ήταν στο ίδιο καλό επίπεδο με τα δύο τους γνωστά κομμάτια.
Πάντα ευχάριστο να βλέπεις νέα σχήματα να κάνουν τα βήματα τους στην Ελληνική σκηνή και δεν μπορώ παρά να ευχηθώ τα καλύτερα και για τους δύο.
Σειρά όμως είχε πάρει το πειρατικό του… Harry αυτή την φορά. Μεγάλα πανό στήθηκαν στις δύο πλευρές της σκηνής ενώ καθ’ όλη την διάρκεια της συναυλίας βλέπαμε και αποσπάσματα από τι άλλο; Τους Πειρατές της Καραϊβικής.
Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται εύκολα. Από την μια η αγάπη και το πάθος του Ελληνικού κοινού για τους Running Wild, από την άλλη η άρτια εμφάνιση των πειρατών επί σκηνής μετέτρεψαν τον συναυλιακό χώρο σε… ναυμαχία.
Και πως είναι δυνατόν να μην συμβεί κάτι τέτοιο; Μια ματιά στο setlist που δεν ήταν μόνο επιτυχίες αλλά και κρυφά διαμαντάκια της εκτεταμένης χρυσής περιόδου των Γερμανών. Γιατί ακούσαμε έπη όπως τα “Port Royale”, “Ridding The Storm”, “Blazon Stone” αλλά ακούσαμε και διαμάντια όπως “Branded And Exiled”, “Prisoners Of Our Time” και άλλα πολλά. Περιττό να πω ότι ούτε οι ίδιοι οι Running Wild δεν έχουν τέτοιο setlist.
Σε επίπεδο εμφάνισης το σχήμα πήρε κεφάλια. Κιθάρες και μπάσο οδοστρωτήρας, τύμπανα κανόνια, και η φωνή του Harry όπως πάντα διαστημική. Όσο για το κοινό τι να πω. Ήταν ένα ΠΑΣΟΚΙΚΟ live με ιδρώτα, ξύλο και τρέλα. Χρυσές εποχές, μου έφερε στο νου τα ξύλινα χρόνια που βλέπαμε live με το σταγονόμετρο και ο κόσμος διψούσε για ότι είχε σχέση με το heavy metal.
Έφυγα χαρούμενος και χορτάτος μουσική. Έχοντας στον νου ότι σε λίγους μήνες θα δω ό,τι καλύτερο έχει βγει στο πειρατικό metal εδώ και χρόνια, τους Blazon Stone, έκανα μια ευχή να ξαναδώ τα παιδιά από την Θεσσαλονίκη σύντομα ξανά.
Μιχάλης Νταλάκος
