Επιστροφή στις συναυλίες για τη νέα σεζόν με τους Destiny Calls σε φουλ σετ για πρώτη φορά, μαζί με τους Impact Factor, που έπαιξαν διασκευές.
Δυστυχώς, το πρώτο γκρουπ δεν το πρόλαβα από την αρχή. Όση ώρα τους πρόλαβα άκουσα Deep Purple, Savatage, Ozzy και κλείσιμο έκπληξη με Lordi, “Hard Rock Hallelujah”, με μέλη της μπάντας να φοράνε μάσκες και… κάπες για το σχετικό εφέ. Ομολογώ ότι η συγκεκριμένη επιλογή με εξέπληξε ευχάριστα. Καλοί παίχτες, ψυχή και ενέργεια στις εκτελέσεις που ζέσταναν το κοινό για το «κυρίως» πιάτο.
Οι Destiny Calls ξεκίνησαν δυνατά δείχνοντας τις διαθέσεις τους, αλλά κυρίως ότι βρίσκονται σε φόρμα. Αυτή η εμφάνιση με 90λεπτο σετ τους έδωσε την ευκαιρία να παίξουν ζωντανά ολόκληρο το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “Alive” μαζί με κάποιες διασκευές, ορισμένες από τις οποίες δεν ακούμε συχνά.
Θα σταθώ στη φωνή της τραγουδίστριας Αγγελικής Ροσσολάτου, η οποία έχει μια μοναδική χροιά και ένα γρέζι που πότε βγάζει δύναμη και αισιοδοξία, πότε μελαγχολία. Η γενική εμφάνιση και σκηνική της παρουσία είναι χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα ενδιάμεσα από τα τραγούδια, όταν όμως πιάνει το μικρόφωνο μεταμορφώνεται σε λιοντάρι, χωρίς να δείχνει πως ζορίζεται ιδιαίτερα να πιάσει την συνήθως καλή της απόδοση. Ο «mastermind» Σπύρος Φουσέκης στην κιθάρα και σε κάποια δεύτερα φωνητικά ήταν όπως πάντα αεικίνητος, εκφραστικός και παθιασμένος. Έκανε τα πειράγματα στις πρώτες θέσεις των ακροατών, ενώ «στόλισε» τα σόλο του με αρκετά εξτραδάκια. Ανέλαβε το ρόλο του μπροστάρη για να προλογίζει τα τραγούδια πολλές φορές, ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε από τον έκδηλο ενθουσιασμό του.
Στα πλήκτρα ο Γιώργος Γεωργίου (Inner Wish, Fortress Under Siege, Rock’n’Roll Children) έβγαζε την δέουσα αυτοπεποίθηση, συνέπεια και ποιότητα στο παίξιμό του. Ο ρόλος του μόνο συνοδευτικός δεν είναι, αφού τα πλήκτρα παίζουν πολύ βασικό ρόλο στον ήχο του ιδιώματος και προφανώς σε αυτόν των Destiny Calls. Πέτρος Παπαπέτρος και Λουκάς Αδαμόπουλος συνθέτουν ένα αξιόλογο rhythm section, που αποτελεί το «μηχανοστάστιο» και κινητήριο δύναμη του γκρουπ. Ειδικά ο Πέτρος ήταν αυτό που λέμε “on fire” αυτό το Σάββατο.
Η βραδιά κύλησε υπέροχα με τα τραγούδια από το ντεμπούτο των Destiny Calls να εναλλάσσονται με τις διασκευές που ταίριαξαν πολύ στο γκρουπ, ιδιαίτερα το “Girl From Lebanon” (Europe), “I Found Someont” (Cher) και βεβαίως βεβαίως το “Broken Promises” (Survivor), με τον Σάκη Νίκα σε ντελίριο στα δυο τελευταία.
Αυτό που θα ήθελα θα ήταν λίγη περισσότερη ενέργεια πάνω στη σκηνή από την Αγγελική, γιατί θεωρώ ότι έτσι θα υποστήριζε τα τραγούδια ακόμα καλύτερα. Περισσότερη κίνηση από τον Λουκά στο μπάσο, που δεν απομακρύνεται από τη θέση του όσες φορές τον έχω δει live.
Επόμενο ραντεβού με τους Destiny Calls τον Ιανουάριο και ό,τι άλλο ήθελε… ας προκύψει!
Better Days, Alive, Lonely Days, Out of Love, Girl From Lebanon (Europe), I Found Someone (Cher), Angel, Hide Your Heart (Bonnie Tyler), Broken Promises (Survivor), Burning With Desire, Falling Apart, Can’t Let You Go (Rainbow), Kiss Me Deadly (Lita Ford), Into the Night, Tonight
Γιάννης Δόλας
