“We are the age, no restriction shall stop the brave …”
Σε μια βραδιά με λίγο κόσμο, οι Ιταλοί ELDRITCH έπαιξαν εξαιρετικά και δε δίστασαν να εστιάσουν στο νέο υλικό τους, αντί να σταθούν απλά στα περασμένα μεγαλεία. Μαζί τους δυο πολύ δυνατά ελληνικά σχήματα, οι εντυπωσιακοί HERTA, με το prog/djent τους να μας παίρνει το μυαλό, αλλά και το alternative metal των NEGATIVE CONTRAST. Δυστυχώς οι πολλές μαζεμένες συναυλίες δεν αφήνουν καθόλου περιθώριο ώστε όλα τα event να είναι πετυχημένα από άποψη προσέλευσης, αλλά αυτό δε μειώνει καθόλου το πόσο καλή μπορεί να είναι μια συναυλιακή βραδιά.
“we’re all pawns here…”
Με τις πόρτες να ανοίγουν με μικρή καθυστέρηση, κατέβηκα τα σκαλάκια του ιστορικού venue και είδα πως δεν υπήρχε ψυχή ακόμα και αυτός δυστυχώς δεν θα άλλαζε πολύ στη συνέχεια. Σε κάθε περίπτωση εγώ ήθελα να είμαι εκεί από νωρίς, ώστε να προλάβω τις δύο ελληνικές μπάντες που άνοιγαν τη βραδιά.
Το opening act ήταν οι Negative Contrast, ένα σχήμα που είχα ακούσει κάποια στιγμή μέσα στην covid περίοδο, αλλά δεν θυμόμουν πολλά πράγματα και όταν άρχισαν να παίζουν ήταν σαν να βλέπω μια νέα μπάντα, που ως ένα βαθμό ίσχυε, αφού πλέον τα φωνητικά έχει αναλάβει η Εφραιμία Μίχου (την οποία ξέρω κυρίως από το solo project της Onism) και έμοιαζε από την αρχή του σετ εντελώς χωμένη μέσα στη μουσική της μπάντας και με κέρδισε με την παθιασμένη ερμηνεία της, αλλά και την κινησιολογία πάνω στη μικρή σκηνή του venue. Ο ήχος τους είναι ένα είδος alternative rock με metal εξάρσεις, που δυστυχώς βγήκε λίγο πιο ξερός από ότι θα προτιμούσα, αλλά νομίζω πως σε μεγάλο βαθμό έφταιγε ο άδειος χώρος και οι περίεργες αντηχήσεις. Με εξαίρεση το περσινό single Paralyzed δεν γνώριζα τα κομμάτια τους, αλλά κατάφεραν να με κρατήσουν σε όλη τη διάρκεια του σαραντάλεπτου σετ τους ενώ εντύπωση μου έκανε το διαφορετικό στυλ των δύο κιθαριστών, με τον Αλέξη να κρατάει το ρυθμικό κομμάτι και τον Χάρη να χρωματίζει με ωραία lead τις περισσότερες συνθέσεις.
Negative Contrast video:
Negative Contrast setlist:
Prosopagnosia / Sick / Owned / Outcast / Paralyzed / Machines / Heavens above
“Light footsteps across the mist…”
Kαι ενώ στα ηχεία ακουγόταν Eternal Champion (!) ανέβηκαν στη σκηνή οι Herta, ένα νέο αθηναϊκό σχήμα που φέτος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του. Ο χώρος γέμισε από καπνό και οι τέσσερις φιγούρες μόλις που αχνοφαινόταν, κάνοντας δύσκολη τη ζωή του φωτογράφου, αλλά προσδίδοντας ατμόσφαιρα σε αυτό που έβγαζαν σαν μπάντα. Και αυτό που έβγαζαν είναι ένα περίεργο μείγμα prog metal, με έντονο το djent στοιχείο, με κιθάρες που γινόντουσαν κόμπος κανονικός από τα δύο αδέρφια και τύμπανα που δεν σε άφηναν να πάρεις ανάσα. Ανάσα δεν έπαιρνε και ο Κωνσταντίνος στο μικρόφωνο όμως, με τα harsh φωνητικά του να δονούν τον αέρα, ενώ παράλληλα έκανε και τα καθαρά όπου το απαιτούσαν οι συνθέσεις. Στο δίσκο υπάρχουν μερικοί τρανταχτοί guests, αλλά εδώ δεν χρειαζόταν κανείς, το σχήμα ήταν εντυπωσιακό και πραγματικά προσπαθούσα να συνεχώς να εστιάσω σε όλα αυτά που χωρούσαν στην κάθε σύνθεση τους. Εξαιρετικοί, απλά ελπίζω κάποια στιγμή να ακούσουμε και το river to the abyss ζωντανά…
Herta video:
Herta setlist:
monolith / labyrinth / my demise / the path / incarnation / control / beyond the dead / the snake devours the wolf
“There’s more to life than all this pain…”
Στο break τσεκάραμε τη γωνιά του merch, όπου υπήρχε μπόλικο υλικό, ενώ στα ηχεία έπαιζε ολόκληρος ο δίσκος των Century, εξαιρετικό κλασικό metal άκουσμα και ας ερχόταν σε αντίθεση με το ύφος των συγκροτημάτων της βραδιάς.
Λίγο πριν τις 23:00 ήρθε η ώρα για τους headliners της βραδιάς. Οι Ιταλοί progsters υπάρχουν εδώ και 35 χρόνια, δισκογραφούν ανελλιπώς και είχαν κάνει το σχετικό εκεί στα late 90s στη χώρα μας, κάτι που με έκανε να πιστεύω πως θα μάζευαν αρκετό κόσμο, αλλά δυστυχώς όπως ανέφερα ήδη, οι πολλές συναυλίες των ημερών δεν τους βοήθησε. Ίσως κάποιοι τους είχαν πετύχει όταν άνοιξαν για τους Firewind το 2009, ενώ κάποιοι τους είδαμε για πρώτη φορά σαν headliners το 2022, όταν έπαιξαν στο Horns Up Festival στα Τρίκαλα. Τότε είχαν σαν τραγουδιστή τον Marco Biagioli, μια συνεργασία που δεν κράτησε για πολύ, αφού τελικά όταν μπήκαν στο στούντιο είχαν τον Alex Jarusso και αυτός ήταν και απόψε στη σκηνή μαζί τους. Εξαιρετικός σε νέα και παλιά κομμάτια, μοιάζει να έχει δέσει με τους υπόλοιπους και κυρίως με το απαιτητικό υλικό τους.
Δεν το κρύβω πως και πάλι περίμενα να ακούσω κυρίως τα παλιά κομμάτια τους, αλλά οι ίδιοι δεν είναι ένα nostalgia act και καλά κάνουν. Έκαναν από την αρχή ξεκάθαρα πόσο θέλουν να στηρίξουν το πολύ καλό νέο υλικό τους και έτσι ξεκίνησαν με αρκετά κομμάτια από την τελευταία τους δουλειά. Έτσι και αλλιώς, δεν περιμένεις να ακούσεις χιτάκια από τους Eldritch, οι συνθέσεις τους έχουν πολύ πληροφορία, έχουν μεγάλη εναλλαγή ρυθμών και γενικά όλα όσα περιμένει κάποιος από ένα prog metal σχήμα. Ο Raffahell Dridge ήταν τρομερός και πάλι στα τύμπανα, οι δύο κιθαρίστες τρομεροί, ενώ ο Oleg έντυνε υπέροχα τις συνθέσεις με τα πλήκτρα του. Αν κατάλαβα σωστά άλλαξαν και πάλι μπασίστα, μια θέση που έχει αλλάξει ουκ ολίγες φορές στην πορεία τους.
Η μουσική δεινότητα των Eldritch και όλα αυτά που ανέφερα σημαίνουν και λιγότερη αλληλεπίδραση με το κοινό βέβαια, το οποίο δεν θα κάνει εξαλλοσύνες στις εμφανίσεις τους, παρά μόνο θα κάτσει και θα απολαύσει αυτό που συμβαίνει επί σκηνής, αντί να κοπανιέται δίχως αύριο. Είναι κρίμα που έπαιξαν μπροστά σε τόσο λίγο κόσμο πάντως και χάθηκε μια ευκαιρία να απολαύσουν ένα εξαιρετικό σχήμα.
Eldritch video:
® κείμενο/φωτογραφίες/video: Konstantinos Mindcrimek Vlachos
