Πάντα μου άρεσαν οι Evergrey. Από τις πιο προοδευτικές τους πρώτες ημέρες ως την μεσαία και πιο εμπορική περίοδο, ως το comeback με το “Hymns For The Fallen”. Η αλήθεια είναι ότι εκεί κάπου άρχισα να τους χάνω, μιας και τα πιο προοδευτικά τους ξεσπάσματα όλο και λιγοστεύανε. Αυτό δεν σημαίνει ότι σαν συγκρότημα δεν εξέλιξαν τον ήχο τους. Το αντίθετο, από άλμπουμ σε άλμπουμ πάντα συναντάμε αλλαγές.
Έτσι λοιπόν, και στο “Theories Of Emptiness” η αλλαγή μας έρχεται από το εξώφυλλο κιόλας μιας και αυτή την φορά το σχήμα προτίμησε ένα λιγότερο στομφώδες εικαστικό για την νέα τους δουλειά. Το άλμπουμ ξεκινά με το “Falling From The Sun”, το οποίο είναι και σαφώς ένα εμπορικότατο single με εξαίσια ισορροπία ανάμεσα στην σκληρή και την μελωδική πλευρά της μπάντας.
Θα έλεγα ότι το άλμπουμ είναι κάπως πιο… ελαφρύ σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά τους “A Heartless Portrait”. Μάλιστα το υλικό τείνει να χωρίζεται κάπου στην μέση με τα πιο δυνατά σημεία να είναι συγκεντρωμένα στο πρώτο μισό του. Και το δεύτερο μισό περιλαμβάνει κάποιες δυνατές στιγμές, όπως το “One Heart”, ένα κομμάτι σαφώς γραμμένο για να ακούγεται ζωντανά, ή το “Cold Dreams” στο οποίο συναντάμε και τον Jonas Renske των Katatonia στα φωνητικά. Το δεύτερο, είναι ίσως και το πιο σκοτεινό του δίσκου.
Κάπου όμως στην πορεία το άλμπουμ με κούρασε. Παρότι τρέχει για 51 λεπτά σύντομα ένοιωσα ότι είχα ακούσει πολύ περισσότερο. Ίσως σε αυτό να φταίει το ότι εδώ και χρόνια το σχήμα έχει επενδύσει αρκετά στην μελωδία και την ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να λείπουν τα πραγματικά γρήγορα κομμάτια ή το έξαλα κιθαριστικά solo.
Όπως και να έχει το “Theories” είναι ένα καλογραμμένο άλμπουμ που δείχνει ότι οι Evergrey τριάντα, περίπου, χρόνια μετά έχουν ακόμα πολλά πράγματα να μας πουν.
