Στη διαδικασία ακρόασης ενός νέου album με σκοπό την παρουσίασή του, ο εκάστοτε αρθρογράφος οφείλει να συγκεντρώνεται πλήρως και να προσπαθεί όσο το δυνατό περισσότερο, να αποκαλύψει τις πιο αφανείς λεπτομέρειες του υλικού και να τις δώσει στον ακροατή ή τον αναγνώστη. Είναι φορές όμως που το ίδιο το υλικό έτσι όπως είναι στημένο, αναλαμβάνει να κάνει την παραπάνω δουλειά πολύ πιο εύκολη.
Τρανταχτό παράδειγμα της παραπάνω κατάστασης, το νέο, 13ο album των βετεράνων Exodus, το οποίο, παρά τα πρώτα ενθαρρυντικά του δείγματα, ήρθε να φωνάξει ένα δυνατό παρόν, σε ένα μουσικό είδος το οποίο μπορούν να υπερηφανεύονται ότι το έχουν ιδρύσει.
Το Goliath περιέχει 10 καινούρια τραγούδια, τα οποία δεν θα μας προκαλούσαν καμία εντύπωση αν τα μέλη του group μας έλεγαν ότι είναι συνθέσεις που υπάρχουν από το τέλος της δεκαετίας του 1980 (και τα solos από τη δεκαετία του 1990). Ακόμα και η είδηση της αποχώρησης του Steve Souza και της επαναπρόσληψης του Rob Dukes, δείχνει ως αποτελεσματική κίνηση μιας και ο τελευταίος, για πρώτη φορά στην καριέρα του, δείχνει να «τραγουδάει» περισσότερο, παρά να γρυλλίζει. Ακόμα και ο ήχος του έχει φτιαχτεί έτσι, ώστε να πατάει στο σήμερα αλλά να υπάρχει παντού μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι είναι ένα κλασικό Exodus album, από αυτά που έχουν σφραγίσει το Thrash Metal.
Κλείνοντας, και αν μας επιτρέπεται μια προσωπική εκτίμηση, αν αυτό το album είχε στις τάξεις του τον Steve Souza και το απόλυτο alter ego του Gary Holt, τον Rick Hunolt, τώρα θα μιλούσαμε εύκολα για ένα από τα καλύτερα albums στον σκληρό ήχο τα τελευταία (αρκετά) χρόνια. Ας είναι όμως. Το Thrash αγαπήθηκε από τον κόσμο πρώτα από όλα για την ταυτότητά και την ειλικρίνειά του. Και το Goliath έχει ισχυρές δόσεις και από τα δύο.
