Τι και αν χθες σύμφωνα με την μετεωρολογική υπηρεσία θα ερχόταν το τέλος; Αποφάσισα πως αν είναι να πνιγώ ας πνιγώ αφού έχω ακούσει το Operation: Mindcrime στην ολότητα του για μια τελευταία φορά. Η είδηση ότι ο Geoff θα έπαιζε το θρυλικό αυτό άλμπουμ στο σύνολο του για μια τελευταία περιοδεία δεν πέρασε στα ψιλά και το Gagarin δεν άργησε να γεμίσει από νωρίς.
Ο Δίας πάντως ήταν με το μέρος μου μιας και καθ’ όλη την διαδρομή από και προς τον χώρο δεν είχαμε ευτράπελα. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι η διοργάνωση, προς τιμή της, άνοιξέ τις πόρτες τους χώρου πιο νωρίς, έστω και λίγο, απ’ ότι είχε ανακοινωθεί με το που έπιασε λίγο πιο έντονη βροχή.
Σε στεγασμένο χώρο πλέον το μόνο που μας ένοιαζε ήταν η μουσική. Την συναυλία άνοιξαν οι Inner Vitriol. Το συγκρότημα από την Μπολόνια μπορεί να υπάρχει από το 1997 αλλά το “Semper Tacui” είναι μόλις το δεύτερο τους άλμπουμ και με μια απόσταση 15 σχεδόν χρόνων από το ντεμπούτο “Into The Silence I Sink”. Εξαιρετικοί μουσικοί δεν λέω, όμως το progressive τους είναι αρκετά μουντό και εσωστρεφές. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι είναι σχετικά άγνωστοι στο Ελληνικό κοινό είχε σαν αποτέλεσμα μια χλιαρή ανταπόκριση από τον κόσμο κατά την διάρκεια του set τους. Σίγουρα, ένα ενδιαφέρον σχήμα για τους φίλους της μουσικής.
Το κυρίως πιάτο όμως ήταν ο Geoff και για αυτόν είχαμε έρθει όλοι. Με ένα τέταρτο περίπου καθυστέρηση ανέβηκε επί σκηνής. Το σχήμα που είχε μαζί του ήταν το ίδιο με την προηγούμενη φορά με την προσθήκη ενός ακόμα κιθαρίστα, τρείς στο σύνολο, του drummer των Inner Vitriol αλλά και μια τραγουδίστριας, συγνώμη δεν συγκράτησα το όνομα, που έπαιζε και το όποια πλήκτρα έχουν οι συνθέσεις.
Το σετ ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος ακούσαμε το Operation στην ολότητα του. Στο δεύτερο μέρος ακούσαμε τα “Empire” / “Jet City Woman” / “Walk In The Shadows” / “Take Hold Of The Flame” ενώ σαν encore τα “Silent Lucidity” και “Queen Of The Reich”.
Για τα κομμάτια αυτά δεν έχω τίποτα να γράψω. Έχουν γράψει την δική τους ιστορία. Η εκτέλεση τους ήταν σε ικανοποιητικό επίπεδο από την μπάντα, ενώ η απόδοση του Geoff ήταν καλή, όμως ένα κλικ πιο κάτω σε σχέση με την προηγούμενη φορά που τον είδα. Μοναδικό μελανό σημείο για εμένα, που όμως είμαι και περίεργος άνθρωπος, ήταν η εμφάνιση και το στήσιμο της μπάντας. Και εξηγούμαι… Όταν πάω σε μια hard rock συναυλία δεν περιμένω το σχήμα που θα δω επί σκηνής να είναι ντυμένο σαν τους Immortal. Κάτι αντίστοιχο περιμένω και από ένα συγκρότημα που παρουσιάζει ίσως το πιο σημαντικό concept άλμπουμ όλων των εποχών. Η μουσική που ακούσαμε χθες το βράδυ δεν… ντύνεται με μια hard rock εμφάνιση και ακροβατικά.
Άνθρωπος δεν πρέπει να έφυγε σκυθρωπός χθες. Με το Mindcrime 3 στα σκαριά και το πρώτο δείγμα γραφής από αυτό να είναι ανέλπιστα καλό είμαι σίγουρος ότι τον Geoff θα τον ξαναδούμε σύντομα στα μέρη μας.
Μιχάλης Νταλάκος
