Η ανακοίνωση του Geoff για την κυκλοφορία του τρίτου μέρους του “Operation: Mindcrime” με έπιασε απροετοίμαστο. Πριν μερικά χρόνια ο ίδιος μου είχε πει σε συνέντευξη ότι λόγω της κατάστασης στην μουσική βιομηχανία πιθανότατα να μην κυκλοφορούσε κάποιο ολόκληρο άλμπουμ ξανά. “Ίσως κάποιο single αν αξίζει τον κόπο” είχε προσθέσει. Οι καιροί όμως αλλάζουν και να που φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Άκουσα το τρίτο μέρος αυτού του θρυλικού concept χωρίς καμία απαίτηση. Είμαι αρκετά ώριμος να μην περιμένω ένα δεύτερο “Somewhere In Time” από τους Iron Maiden, πόσο μάλλον ένα ιδίου επιπέδου “Mindcrime” από τον Tate. Θα ήμουν ικανοποιημένος με ένα απλά καλό άλμπουμ δεδομένων των συνθηκών.
Πριν μιλήσω για την μουσική θα μιλήσω για το concept. Η ιστορία του πρώτου ήταν τέλεια. Με αρχή, μέση και τέλος. Θα ζούσα χαρούμενος αν δεν άκουγα ούτε έναν επιπλέον στίχο σχετικό με αυτήν. Δεν θα έλεγα ποτέ όμως όχι σε μια καλή συνέχεια, prequel, spin-off… πείτε το όπως θέλετε. Όπως όμως και στον κινηματογράφο σπάνια η συνέχεια είναι ανάλογη της αρχής.
Το πρώτο single “Power” με κορόιδεψε με την καλή έννοια. Θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι του αρχικού concept, δεν είναι ιεροσυλία αυτό που λέω, που απλά περίσσεψε. Εδώ, όπως και σε όλο το άλμπουμ, είναι εμφανής η προσπάθεια που έχει γίνει από τον τραγουδιστή να πιάσει το αίσθημα και τον ήχο του concept.
Δυστυχώς, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν είναι ανάλογης ποιότητας. Στα 45 του λεπτά το τρίτο μέρος του “Mindcrime” έχει κάποιες καλές στιγμές αλλά τίποτα περισσότερο. Γρήγορα το άλμπουμ κουράζει μιας και υπάρχει έλλειψη έμπνευσης. Η νοσταλγία θα βοηθήσει ως ένα σημείο, αλλά δεν μπορεί να στηριχθεί όλο το έργο πάνω σε αυτή.
Είναι αυτό το άλμπουμ ότι καλύτερο μας έχει δώσει ο Geoff εδώ και δεκαετίες; Ναι, με μεγάλη διαφορά. Αυτό φυσικά ίσως και να μην λέει και πολλά αν κρίνουμε την ποιότητα των προηγούμενων προσπαθειών του…
