Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες όλα αυτά τα χρόνια είναι να προσπαθώ να βρίσκω χρόνο το Σαββατοκύριακο για να κάνω ένα αφιέρωμα σε κάποιο αγαπημένο μου συγκρότημα. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί αλλά το χέρι μου αυτή τη φορά πήγε στους Bon Jovi και πιο συγκεκριμένα στην περίοδο 2007-2024. Ναι, ξέρω τι σκέφτεστε. Δεν γράφω αυτές τις γραμμές ούτε για να κάνουμε μία δισκογραφική αναδρομή ούτε να επανεξετάσουμε αυτά τα albums. Σε κάποιους αρέσουν σε άλλους όχι…όπως συμβαίνει με κάθε μορφή και προϊόν τέχνης. Ακούγοντας ξανά αυτά τα albums, όμως, σκέφτηκα πόσο πολύ λείπει από τη μουσική η επιβλητική παρουσία του Jon πάνω στη σκηνή. Ευτυχώς για όλους εμάς που στηρίζουμε το όραμα του σε κάθε ξεχωριστό μουσικό πόνημα, η παρουσία του σε αμιγώς δισκογραφικό επίπεδο είναι αδιάλειπτη. Γιατί είναι, όμως, σημαντικό και απολύτως αναγκαίο να επιστρέψει στη σκηνή ο Jon; Γιατί πρέπει να ξαναδούμε τους Bon Jovi να ανακοινώνουν μία περιοδεία; Και τέλος, γιατί επιβάλλεται ο Richie να τα ξαναβρεί με τον εαυτό του και να γυρίσει σπίτι του;
Φαντάζομαι ότι όσοι είδαν το πρόσφατο documentary για τους Bon Jovi δεν περίμεναν μία τόσο ειλικρινή κατάθεση ψυχής από τον Jon (και τα υπόλοιπα μέλη). Μιλάμε για έναν πραγματικό rock star που δεν δίστασε ούτε κατ’ελάχιστο να «τσαλακώσει» την εικόνα του και να παρουσιάσει με κάθε λεπτομέρεια το πρόβλημα υγείας του. Γιατί, μην αμφιβάλετε ότι ο πρώτος που πόνεσε βλέποντας το ήταν ο ίδιος ο Jon! Είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε για να βρίσκεται πάνω στη σκηνή και η αγωνιώδης απορία του γιατί ο Θεός του παίρνει πίσω το χάρισμα που του έδωσε φανερώνει πολλά για τον χαρακτήρα του Jon. Κι όμως, ακόμη και έτσι, βλέπουμε έναν άνθρωπο που δεν τα παρατάει και μάλιστα το τελευταίο album “Forever” κέρδισε πίσω κάμποσους οπαδούς.
Ζούμε σε μία εποχή όπου το πραγματικό hard rock βρίσκεται σε ένα τέλμα ή αν προτιμάτε σε ένα αδιέξοδο. Από τη μία έχουμε τη σουηδική σκηνή που συντηρεί ένα νοσταλγικό συναίσθημα και από την άλλη η σιωπή –σε γενικές γραμμές- της Αμερικής είναι εκκωφαντική. Σίγουρα μεγαθήρια όπως οι Def Leppard και οι Motley Crue συνεχίζουν να γεμίζουν στάδια αλλά αυτές είναι εξαιρέσεις. Οι Bon Jovi είναι μία μπάντα που όλοι οι fans του χώρου περίμεναν με ανυπομονησία κάθε τους κίνηση και φυσικά οι συναυλίες τους ήταν ένα ατελείωτο hard rock party…ειδικά όταν ο Richie ήταν στη μπάντα.
Γιατί όμως τώρα είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, να δούμε ξανά τον Jon στη σκηνή; Παιδιά…μεγαλώνουμε! Μαζί με εμάς, μεγαλώνουν και οι ήρωες μας. Όλοι αυτοί που διαμόρφωσαν εν πολλοίς αυτό που είμαστε. Το κενό που θα αφήσουν πίσω τους δεν θα είναι απλώς μεγάλο. Δεν θα είναι καν δυσαναπλήρωτο. Θα παραμείνει ένα…κενό! Γιατί δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς εκεί έξω που να θεωρεί ότι θα υπάρξει ξανά ένας νέος Jon Bon Jovi. Όπως δεν θα υπάρξει ποτέ ένας Ozzy ή ένας Steve Harris. Καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Ξέρω ότι οι περισσότεροι από τους παραδοσιακούς οπαδούς της μπάντας έχουν ξενερώσει με την απόφαση του Jon να οδηγήσει τη μπάντα σε πιο…Americana στυλ που περισσότερα κοινά έχει με τους Goo Goo Dolls παρά με τον trademark hard rock ήχο τους. Μαζί σας. Αν και οφείλω να πω ότι πολλές από τις συνθέσεις των τελευταίων 20 σχεδόν ετών είναι πολύ αξιόλογες…αν και μας λείπει η κιθάρα του Richie. Για αυτό και επιβάλλεται να επιστρέψει. Μην τρέφετε αυταπάτες. Μόνο όταν βρει o Richie το δρόμο πίσω στο σπίτι του, ο Jon θα μπορέσει να ξαναγράψει σε ένα πιο old school ύφος. Όμως αυτός δεν είναι ο βασικός λόγος που αναζητούμε διακαώς την επιστροφή του Richie και την αποκατάσταση της υγείας του Jon. Οι λόγοι είναι εγωιστικοί. Ναι…καλά διαβάσατε. Το χρειαζόμαστε κυρίως για εμάς τους ίδιους. Για να μπορέσουμε να ξαναζήσουμε μοναδικές στιγμές και αν θέλετε να αποχαιρετίσουμε τους ήρωες μας έτσι όπως τους αρμόζει (ακόμη πονάει αφάνταστα που δεν είπαμε «αντίο» στον τεράστιο Coverdale όπως θα έπρεπε να του το πούμε). Οι Bon Jovi όπως και όλα τα αγαπημένα μας συγκροτήματα είναι κομμάτι της ζωής μας. Μιας ζωής που είναι γεμάτη ευθύνες και προβλήματα. Και μπάντες σαν τους Bon Jovi είναι ένα φάρμακο, είναι μία όαση…σε τελική ανάλυση είναι ο κολλητός φίλος που θέλουμε να υπάρχει στη ζωή μας. Για αυτό, ας αφήσουμε κατά μέρος έστω για λίγα λεπτά την τοξικότητα και να είμαστε ευγνώμονες που ο Jon ακόμη το παλεύει…και που ξέρετε, ίσως η επιστροφή στη σκηνή να είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε. Άλλωστε…this house is not for sale και ο Jon δεν πρόκειται να βάλει πωλητήριο στα όνειρά του. Και εμείς μαζί του…
Σάκης Νίκας
