Αποστολή εκτός έδρας για το Rockpages στο παγωμένο Όσλο για τις δυο συναυλίες των Νορβηγών «βασιλιάδων του rock», Gluecifer, που εμφανίστηκαν μπροστά στους συμπατριώτες τους, στην πόλη τους. Η πρώτη συναυλία, που ανακοινώθηκε για τις 27 Φεβρουαρίου έγινε γρήγορα sold out, οπότε προγραμματίστηκε και δεύτερη την προηγούμενη ημέρα, η οποία ήταν κι αυτή φίσκα.
Και τις δυο ημέρες η support μπάντα ήταν οι Kristi Brud, ένα γκρουπ από το Bergen, που τραγουδά στα Νορβηγικά. Σαν ύφος δεν είχαν καμία σχέση με τους Gluecifer, αφού η μελαγχολική ατμόσφαιρα και το λίγο synth, λίγο new wave στυλ τους, που θύμιζαν κάτι από Smiths, κάτι από Madrugada, ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο από ό,τι θα ακολουθούσε. Ωστόσο, ο ήχος τους ήταν εξαιρετικός, το στήσιμο και η απόδοση πολύ καλή για το είδος που παίζουν, ενώ ακόμα και η νωχελική, κατατονική σκηνική τους παρουσία ταιριάζει απόλυτα με τη φιλοσοφία τους. Προσωπικά, δεν με συγκίνησαν, αλλά στα «πηγαδάκια» που ακολούθησαν με συναδέλφους από τη Νορβηγία, έμαθα ότι είναι γνωστοί στην χώρα τους, παρόλο που σχηματίστηκαν μόλις το 2022 και από τις αξιόλογες νέες μπάντες τους είδους, με το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Alt er nytt” (2023) να έχει βραβευτεί ως καλύτερο rock άλμπουμ στην χώρα. Τους εύχομαι τα καλύτερα.
Στο ψητό τώρα… είχα δει τους Gluecifer πριν από 22 χρόνια, το 2004 στο Manchester, όπου έπαιζαν στην περιοδεία των Monster Magnet, μαζί με τους Σουηδούς The Quill. Η ιστορία μετά λίγο πολύ γνωστή. Το συγκρότημα διαλύθηκε, μετά από περίπου 20 χρόνια έκανε reunion και φέτος κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ μετά από πάρα πολλή μεγάλη δισκογραφική απουσία. Το “Same Drug New High” κατατάσσεται πολύ ψηλά στην δισκογραφία της μπάντας κατά την άποψή μου και το γεγονός ότι ακούστηκαν πολλά τραγούδια στις δυο συναυλίες (τα8), θα λέγαμε ότι με επιβεβαιώνει. Η μίξη τους δε με τα παλιά και κλασικότερα άσματα για τους οπαδούς δεν τα κάνει να ξεχωρίζουν.
Το συγκρότημα ήταν σε μεγάλη φόρμα, αλλά και σε μεγάλα κέφια. Δεν είναι λίγο να εμφανίζεσαι στην πόλη σου και να μην υπάρχει εισιτήριο ούτε για δείγμα. Κινητήρια δύναμη και αναμφισβήτητος MVP, ο ντράμερ, Danny Young, που μάλλον είχε δανειστεί το σφυρί του Thor παίζοντας με δύναμη, ενέργεια και αμείωτη ένταση και τις δυο βραδιές πατώντας το «turbo» κουμπάκι του συγκροτήματος που απλά «γάζωνε». O frontman, Biff Malibu, με σακάκι, πουκάμισο και μαύρο γυαλί αν φορούσε και ένα καπέλο θα έμοιαζε ακόμα περισσότερο σε στυλ με τον αείμνηστο John Belushi από τους Blues Brothers. Δεν χρειαζόταν να κάνει πολλά για να ξεσηκώνει τον κόσμο και να τον καθοδηγεί στο να τραγουδά, ή να χτυπάει τα χέρια του ρυθμικά. Το κοινό ήταν δικό του. Κερασάκι στην τούρτα τα αμίμητα χορευτικά του και τα «παλαβά» τινάγματα των χεριών.
Αν υπάρχει κάποιος που επίσης δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για να μαγνητίσει τα μάτια και τα αυτιά, αυτός δεν είναι άλλος από τον Captain Poon, που στεκόταν αγέρωχος στα δεξιά της σκηνής, εξαπολύοντας τα εμπρηστικά riffs του και παίζοντας με το απαραίτητο τσαγανό και αλητεία, με τον ιδρώτα να στάζει ποτάμι. Από την άλλη πλευρά της σκηνής ο έτερος εξάχορδος, Raldo Useless, συμπλήρωνε ιδανικά τον Καπετάνιο, κυρίως παίζοντας τη ρυθμική κιθάρα, αλλά και ενίοτε εξαπολύοντας φονικά σόλο. Ο νέος, εκτός από ψηλός και ωραίος, έχει κουμπώσει ιδανικά με την τετράδα (όλα αυθεντικά μέλη από την αρχή), δίνει την ψυχή του στο σανίδι, απλώνει τα μεγαλειώδη grooves του και συμμετέχει στα δεύτερα φωνητικά.
Ο κόσμος και τις δυο μέρες ανταποκρίθηκε, με τη δεύτερη μέρα να είναι πιο έντονη και σίγουρα πιο… στριμωχτή από την πρώτη. Το crowd surfing και το ξύλο στις πρώτες σειρές ανάγκαζαν τους security να μαζεύουν τα κορμιά από τον αέρα και να τα προσγειώνουν στο photo pit. Τα περισσότερα ρεφρέν αντιλαλούσαν από τον κόσμος που τραγουδούσε έξω καρδιά και χτυπιόταν στους ρυθμούς των Βασιλιάδων. Ακόμα και οι «άνοιωθες» Σκανδιναβικές τεκτονικές πλάκες πρέπει να σείστηκαν για τα καλά με τα “Desolate City” και “Rockthrone” που αποτέλεσαν τον επίλογο της κάθε βραδιάς.
Η περίπου 30ης καριέρα με τα έξι άλμπουμ, τα 7 EP και γύρευε πόσα singles, split κλπ αντιπροσωπεύτηκε με το καινούριο, “Same Drug, New High”, να παίρνει τη μερίδα του λέοντος, όπως είπαμε, με τα εξής οκτώ κομμάτια: Armadas, Same Drug New High, Mind Control, The Score (εδώ ο Biff αφηγήθηκε μια ιστορία με τον Rob Halford, αν κατάλαβα καλά, σε άπταιστα… Νορβηγικά!), Pharmacity, Another Night Another City, The Idiot και I’m Ready. Από εκεί και πέρα από τα προηγούμενα “Automatic Thrill” και “Basement Apes” ακούστηκαν αντίστοιχα το ομώνυμο, Car Full Of Stash, Shaking So Bad, Take It και Black Book Lodge, Easy Living. Το αγαπημένο μου “Tender Is The Savege” περιορίστηκε στο I Got War, ενώ το “Soaring With Eagles At Night To Rise With The Pigs In The Morning” από το μακρινό 1998 μας θύμισε ότι τα ‘90s υπήρχαν και αυτές οι μουσικές, πέραν του «εναλλακτικού», με τα Get The Horn, Go Away Man, Bossheaded. Μπαλαντέρ το single, Desolate City, που εντελώς συμπτωματικά σηματοδότησε τη διάλυση της μπάντας και το κλείσιμο με το Rockthrone, από το ντεμπούτο άλμπουμ “Ridin’ The Tiger”.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το Sentrum Scent είναι ένας υπέροχος χώρος, ένα παλιό σινεμά που έχει μετατραπεί σε συναυλιακό venue. Η αμφιθεατρική δομή με τα κλιμακωτά επίπεδα επέτρεπαν την πολύ καλή οπτική στους Σκανδιναβούς με μέσο όρο ύψους 1.80 στους άντρες και 1.78 στις γυναίκες! Αλίμονο σε μας τους Μεσογειακούς που στεκόμασταν από πίσω τους. Στο πάτωμα είχε μοκέτα(!), υπήρχαν 5 μπαρ μπροστά δεξιά και αριστερά στη σκηνή και πίσω, αλλά αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν πως δεξιά κι αριστερά στο μεγαλύτερο μέρος της πλατείας υπήρχε κάτι σαν ΛΕΑ, μια λωρίδα οριοθετημένη με κορδέλα που δεν επιτρεπόταν να στέκεται κανείς, προκειμένου να διευκολύνεται η διέλευση μπρος-πίσω στον χώρο, εξυπηρετώντας θεατές, αλλά και εργαζόμενους στον χώρο. Ο εξώστης, ή “Gallerie” όπως ονομάζεται ήταν όλος για καθήμενους. Η χωρητικότητα με κάθε επιφύλαξη πρέπει να ήταν στα 1500 άτομα.
Αρνητική εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι ο κόσμος έφευγε πριν τελειώσει η συναυλία, για να προλάβουν την γκαρνταρόμπα (!), όπως μου είπαν, αλλά και οι τιμές στο μπαρ με την μπύρα στις 127 Νορβηγικές κορώνες (κάτι παραπάνω από 10 ευρώ).
Δυο μέρες, δυο τρομερά live γεμάτα πάθος και ενέργεια, με τη δεύτερη μέρα να υπερέχει έναντι της πρώτης με μια μπάντα που φαίνεται να βρίσκεται στα καλύτερά της. Η απόδοσή τους στη σκηνή είναι εξαιρετική και το νέο τους άλμπουμ πολύ δυνατό, παρά την μεγάλη δισκογραφική απουσία. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ!
Γιάννης Δόλας
Armadas, Automatic Thrill, Get The Horn, Same Drug New High, Go Away Man, Car Full Of Stash, Mind Controlm, Take It, The Score, Pharmacity, Another Night Another City, Shaking So Bad, The Idiot, I’m Ready, Black Book Lodge, Easy Living, I Got War
Bossheaded, Desolate City, Rockthrone
