14 Φεβρουαρίου… είχα μόνο μία επιλογή, να πάω να δω τι εστί Gutalax, καθώς οι Τσέχοι έχουν κάνει ένα απρόσμενα καλό όνομα στη σκηνή και επέστρεψαν στην χώρα μας μόλις δεκατέσσερις μήνες μετά την πρώτη τους εμφάνιση εδώ, η οποία είχε λάβει μέρος στον ίδιο χώρο. Μία συναυλία σαν αυτή ήταν το ιδανικό αντίδοτο που χρειαζόμουν για την συσσωρευμένη γελοιότητα της συγκεκριμένης ημέρας.
Μπαίνοντας στο Gagarin δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσουν οι Mortal Torment, οι οποίοι ήταν το support και την προηγούμενη φορά, εντυπωσιάστηκα. Ο κάτω χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος το οποίο μοιάζει λογικό, καθώς αν δεν πήγαινε καλά η πρώτη φορά δεν θα τους έφερναν ούτε τόσο σύντομα, ούτε στο ίδιο μαγαζί. Οι Αθηναίοι brutal death metallers ήταν άψογοι πάνω στη σκηνή. Με ήχο δυναμίτη και πολύ όρεξη, για λίγο παραπάνω από μισή ώρα έκαναν κάτι που ξέρουν πολύ καλά, αφού έτσι κι αλλιώς αποτελούν μία από τις πλέον κορυφαίες μπάντες της χώρας μας στον συγκεκριμένο ήχο. Την παράσταση φυσικά έκλεψε για μία ακόμη φορά το εντυπωσιακό λαρύγγι του Γιάννη Νάκου (no pun intended), με τον κόσμο να ανταποκρίνεται στις προτροπές του και να ευχαριστιέται αυτό που βλέπει και ακούει. Στα ήδη γνωστά κομμάτια που έπαιξαν, όπως τα “Epileptic Defecation”, “Tender/Dismember”, “A Million Skulls To Bludgeon” και “Masturbating The Deranged”, προστέθηκαν και καινούρια αφού θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά επιτέλους το τρίτο full-length album τους. Το “Necropitogyron” το έπαιξαν δύο φορές μετά από απαίτηση του κοινού και στο τέλος αφιέρωσαν το “Sculpting The Dead” στον νούμερο ένα σίχαμα της χώρας, τον Σπυρίδωνα Άδωνι Γεωργιάδη. Ιδανικότερο opening για αυτό που θα ακολουθούσε, πραγματικά δεν υπήρχε.
Και πάμε στους Gutalax, οι οποίοι είχαν και τα πιο ιδιαίτερα σκηνικά που θα δει κανείς σε metal συναυλία. Δύο χημικές τουαλέτες. Ένα σχήμα το οποίο από το πουθενά έχει κάνει το όνομά του γνωστό σε τόσους metalheads. Ναι, δεν παίρνουν τους εαυτούς τους καθόλου στα σοβαρά. Ναι, το χιούμορ τους δεν είναι για όλους καθώς δεν γελάνε όλοι με αστεία τουαλέτας. Ναι, μουσικά δεν είναι κάτι το τρομερό και λανθασμένα τους αποδίδεται ο χαρακτηρισμός goregrind αφού ελάχιστη σχέση έχουν με αυτό. Αλλά διάολε, οι τύποι το ‘χουν. Οι ίδιοι στο μεγάλο backdrop με τη σβουνιά περιγράφουν τους εαυτούς τους σαν gore ‘n’ roll το οποίο τους ταιριάζει απόλυτα. Με το “Celebration” των Kool & The Gang να ακούγεται από τα ηχεία, ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να χορεύει όταν οι Τσέχοι βγήκαν στη σκηνή και δε σταμάτησε ποτέ. Επειδή αν περίμενε κανείς ότι σε μία extreme metal συναυλία σαν αυτή θα παιζόταν ξύλο, έκανε μεγάλο λάθος. Στους Gutalax αυτό που πρωταγωνιστεί είναι ο χορός. Τα κομμάτια τους έχουν αυτό το groovy στοιχείο και οι ίδιοι προτρέπουν συνεχώς το κοινό να χορέψει. Σίγουρα η πιο περίεργη metal disco που θα βρεθείς ποτέ καθώς αν δεν ήσουν εκεί, δεν φαντάζεσαι για τι σουρεάλ καταστάσεις μιλάμε. Πολύς κόσμος ντυμένος με διάφορες ευφάνταστες στολές, από καθαριστές τουαλέτας (όπως αυτές των Τσέχων) και υπάλληλοι διοδίων μέχρι BDSM υποτακτικοί και νεράιδες, πολλά πιγκάλ ανά χείρας, διαφόρων ειδών μπαλόνια και φυσικά πολλά χαρτιά υγείας να ίπτανται στον αέρα. Μέχρι και παιδιά τα οποία δεν πρέπει να ήταν πάνω από έξι-εφτά χρονών είδαμε στους ώμους των γονιών τους να χτυπιούνται και φυσικά αυτό μόνο ως parenting done right (που λένε και στο χωριό μου) μπορώ να το χαρακτηρίσω. Προς το τέλος της συναυλίας στη σκηνή πρέπει να ανέβηκαν και πενήντα άτομα, οι τουαλέτες ξεκίνησαν να ταξιδεύουν από χέρι σε χέρι για το παγκόσμιας πρωτοτυπίας toilet surfing και η συναυλία έκλεισε πανηγυρικά με τις ιαχές του κοινού στην πιο κουλή «διασκευή» του “Old MacDonald Had A Farm” που θα ακούσεις ποτέ σου.
Setlist (most of them): Assmeralda, Poopcorn, Buttman, Toi Toi Story, Diarrhero, Vaginapocalypse, Fart And Furious, Total Rectal, Shitbusters, Strejda Donald
Βγαίνοντας από το Gagarin, κατάλαβα για ποιο λόγο οι Gutalax επέστρεψαν στην Ελλάδα τόσο σύντομα. Και θα το καταλάβω αν έρθουν πάλι του χρόνου. Οι συναυλίες τους είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για party γεμάτο αγνή βλακεία. Ο σκοπός τους δεν είναι να εντυπωσιαστείς από αυτό που παρουσιάζουν μουσικά αλλά να περάσεις καλά χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα. Και το καταφέρνουν με το παραπάνω. Το μόνο αρνητικό, η μικρή διάρκεια της εμφάνισής τους που δεν ξεπέρασε τα τρία τέταρτα. Πέραν αυτού, κανένα παράπονο σε μία γενικά απολαυστική βραδιά.
Γιώργος Τερζάκης
