Πριν από λίγες μέρες οι Twisted Sister ανακοίνωναν την ακύρωση της επερχόμενης περιοδείας τους διότι ο Dee Snider αντιμετωπίζει ορισμένα θέματα υγείας που δεν θα του επέτρεπαν να αποδώσει στα γνωστά υψηλά standards των εμφανίσεων του. Λίγους μήνες νωρίτερα ο David Coverdale ανακοίνωνε και επίσημα την απόσυρση του αφήνοντας πίσω ένα γλυκόπικρο συναίσθημα σε όλους μας καθώς μπορεί, μεν, να γνωρίζαμε ότι το ουσιαστικό τέλος των Whitesnake είχε επέλθει προ πολλού αλλά από την άλλη η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή ο Francis Bucholz που σημάδεψε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο όντας μέλος της κλασικής σύνθεσης των Scorpions ενώ στις πρόωρες απώλειες δεν γίνεται να μη συμπεριλάβουμε και αυτή του Brad Arnold από τους 3 Doors Down, μία μπάντα που αποτέλεσε το soundtrack της εφηβείας για μια ολόκληρη γενιά εκεί έξω.
Κάπου εκεί, ανάμεσα σε αυτή την πληθώρα δυσάρεστων ειδήσεων, έρχεται η συνειδητοποίηση του αυτονόητου αλλά και τόσου δυσάρεστου συμπεράσματος: είμαστε η γενιά που είναι καταδικασμένη να δει τα μεγαθήρια του σκληρού (και όχι μόνο) ήχου να αγγίζουν τον καλλιτεχνικό και βιολογικό τέλος. Είμαστε η γενιά που θα πρέπει να αποχαιρετήσει μουσικούς που όχι μόνο μας συνόδεψαν (και μας συνοδεύουν) σε όλη μας τη ζωή αλλά σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μουσική στο σύνολο της. Γιατί δεν χρειάζεται να διαβάσετε το συγκεκριμένο άρθρο για να καταλάβετε ότι μπάντες σαν τους Maiden, Metallica, Scorpions, Purple, Manowar, Leppard και τόσοι άλλοι θα μνημονεύονται στο διηνεκές σαν τους πυλώνες και πρωτεργάτες του ευρύτερου rock ήχου. Χωρίς υπερβολή, μιλάμε για τα συγκροτήματα εκείνα που ακόμη και μετά από 100…200 χρόνια θα αναφέρονται από τους ιστορικούς του μέλλοντος σαν τους θεμέλιους λίθους ενός ολόκληρου μουσικού κινήματος. Και λόγω ακριβώς αυτού θα πρέπει να αισθανόμαστε ευλογημένοι και τυχεροί που ζήσαμε real time αυτά τα ονόματα και έτσι θα περηφανευόμαστε σαν επίμονοι ηλικιωμένοι ότι είδαμε ζωντανά στη σκηνή τον Steve Harris, τον James Hetfield, τον Ozzy και τόσους άλλους. Είναι, λοιπόν, μία ευχή και κατάρα μαζί…
Συχνά αναφέρομαι στη φράση του γνωστού δημοσιογράφου Geoff Barton «περί αχαρτογράφητων περιοχών». Έτσι είναι. Τα τελευταία, μόλις χρόνια, αρχίζουμε να βιώνουμε έντονα τις απώλειες τεράστιων ονομάτων και να βλέπουμε τις αγαπημένες μας μπάντες να γερνούν πάνω στη σκηνή δίνοντας τα πάντα παρά το γεγονός ότι η σάρκα είναι ασθενής. Το πνεύμα είναι όμως πρόθυμο. Για αυτό θα πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες όταν μας δίνονται και να αφήνουμε κατά μέρος τη γκρίνια, τη μιζέρια και την τοξικότητα που τόσο χαρακτηρίζει την ελληνική νοοτροπία (ειδικά στην εποχή των social media). Πάμε στις συναυλίες, τραγουδάμε όσο μπορούμε και χειροκροτούμε τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες. Ποτέ δεν ξέρουμε αν θα μας δοθεί ξανά η ευκαιρία. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πιστέψτε με…δεν θα το μετανιώσετε!
ΥΓ: Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Deep Purple έχουν ήδη έτοιμο το νέο τους studio album. Ο Ian Gillan κλείνει, σε λίγο, τα 81 του χρόνια…
Σάκης Νίκας
