Είναι πολύ περίεργο όταν σκέφτεσαι πως η τελευταία φορά που οι InnerWish έδωσαν headline εμφάνιση στην πόλη τους ήταν το 2016. Το ότι θα θέλαμε να τους βλέπουμε πιο συχνά είναι δεδομένο, γι’ αυτό ίσως φροντίζουν να μας χαρίζουν ιδιαίτερες βραδιές σαν τη συγκεκριμένη. Ειδικά όταν γιορτάζουν τριάντα ολόκληρα χρόνια από την ίδρυσή τους. Στο Floyd μαζεύτηκαν διάφορες γενιές οπαδών, με τους περισσότερους μάλλον να τους ακούν από όταν ξεκίνησαν αφού είναι από τις λίγες φορές που πηγαίνω σε συναυλία και νιώθω νέος κοιτάζοντας τους παρευρισκόμενους.
Οι Elysion βγήκαν ακριβώς στην ώρα τους και παρόλο που δεν ταιριάζουν ηχητικά με τους InnerWish, προσωπικά δεν είχα κανένα θέμα με αυτό αφού αυτό το συγκρότημα έχει δύο πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα. Το ένα είναι τα τραγούδια. Μικρά σε διάρκεια και πολύ εύκολο να σου μείνουν στο μυαλό από την πρώτη ακρόαση, αν σου αρέσει το gothic metal που παίζουν. Το δεύτερο, η Χριστιάννα πίσω από το μικρόφωνο. Δεν είναι μόνο το ότι έχει μια υπέροχη φωνή, είναι και το ότι δεν καταφεύγει σε υπερβολές και κινήσεις εντυπωσιασμού για να δείξει πόσο ψηλά μπορεί να τραγουδήσει. Με ουσιαστικές ερμηνείες έκανε αυτό ακριβώς που χρειάζεται η μουσική τους. Με ένα setlist που μοιράστηκε ανάμεσα στις τρεις full-length δουλειές τους, ακούστηκαν εξαιρετικά τραγούδια (τι ύμνος αυτό το “Raid The Universe”) και έτσι κατά κάποιο τρόπο γιόρτασαν και οι ίδιοι τα σχεδόν είκοσι χρόνια τους στη σκηνή, τα οποία συμπληρώνονται το 2026. Πραγματικά απορώ για ποιο λόγο είχα να τους δω από το 2016 όταν έπαιξαν με τους Draconian στο Κύτταρο. Το μόνο που μου κίνησε την περιέργεια ήταν ότι βγήκαν χωρίς μπασίστα. Του έτυχε κάτι έκτακτο; Έφυγε και δεν μπόρεσαν να βρουν αντικαταστάτη; Συνεχίζουν σαν τετράδα; Δεν ξέρω αλλά δεν έχει και τόση σημασία, αφού η εμφάνισή τους ήταν άκρως επαγγελματική και δικαίως κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Ελπίζω να τους ξαναδώ σύντομα με ένα full set.
Setlist: Blink Of An Eye, Dreamer, Far Away, Raid The Universe, Made Of Lies, Someplace Better, The Promise, Never Forever, Killing My Dreams, Crossing Over
Και πάμε στους headliners, τους οποίους πραγματικά δεν θυμάμαι από πότε έχω να τους δω. Πιθανώς από την τελευταία εμφάνιση του Μπάμπη Αλεξανδρόπουλου το 2011 στο Κύτταρο, το οποίο είναι απαράδεκτον για πράκτορα. Αλλά σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Οι InnerWish φρόντισαν να κάνουν αυτή τη γιορτή να αποκτήσει νόημα. Η όρεξη που είχαν από την πρώτη στιγμή ήταν εμφανής, ο ήχος είχε κάποια μικροθεματάκια που έφτιαξαν σύντομα και η μπάντα μας πήγε σε ένα ταξίδι από το ντεμπούτο του 1998 μέχρι το τελευταίο single που κυκλοφόρησαν νωρίτερα στη χρονιά. Κάθε ένα από τα albums εκπροσωπήθηκε από τουλάχιστον τρία τραγούδια, δίνοντάς μας την ευκαιρία να ακούσουμε αρκετά που δεν περιλαμβάνονται συνήθως στο setlist τους. Από τις γρήγορες power metal στιγμές τους, στις mid-tempo heavy και από εκεί στις πιο επικές, οι InnerWish έδωσαν κατάθεση ψυχής πάνω στη σκηνή. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ θερμά σε όλο αυτό που έβλεπε και άκουγε, φώναζε ρυθμικά το όνομα της μπάντας σχεδόν σε κάθε διακοπή μεταξύ των τραγουδιών και γέμισε το Floyd με τη φωνή του στα “Silent Faces”, “Burning Desires”, “Sea Of Lies” και “Needles In My Mind” μεταξύ άλλων.
Σε μια συγκινητική στιγμή, ο Θύμιος Κρίκος, κιθαρίστας και ένας εκ των δύο ιδρυτικών μελών, αφιέρωσε το “Higher” στον εκλιπόντα αδερφό του το οποίο ήταν το αγαπημένο του από τον τελευταίο δίσκο. Στο “Through My Eyes” η Χριστιάννα ανέβηκε ξανά στη σκηνή για ένα πολύ ωραίο ντουέτο με τον Γιώργο Εικοσιπεντάκη. Πριν το “Needles In My Mind”, ο έτερος κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος Μανώλης Τσίγκος ευχαρίστησε ονομαστικά κάθε ένα μέλος που πέρασε από το σχήμα όλα αυτά τα χρόνια. Στο “Ready For Attack”, κατά την καθιερωμένη παρουσίαση των μουσικών, ο Τσίγκος αναφέρθηκε πάλι ονομαστικά στα άτομα που τους ώθησαν να μην εγκαταλείψουν την προσπάθεια όταν ξεκίνησαν, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εδώ μετά από τόσο καιρό. Αν μη τι άλλο, οι InnerWish έδειξαν τον απαραίτητο σεβασμό για το παρελθόν τους εκείνο το βράδυ, κάτι που δυστυχώς δεν το κάνουν όλοι. Επίσης, ξέρετε τι άλλο δεν κάνουν όλοι; Να παίζουν δυόμισι ώρες και είκοσι τρία τραγούδια σύνολο. Και όλο αυτό χωρίς να κουραστούν ή να μειώσουν την απόδοσή τους. Πώς να έχεις παράπονο μετά; Ένα βράδυ που σίγουρα θα θυμόμαστε.
Setlist: The Enemy Inside, Inner Strength, Modern Babylon, Silent Faces, Bleeding Soul, Sirens, Soul Asunder, Lord Of Truth, Chosen One, Travellers In Time, Sea Of Lies, Tame The Seven Seas, Burning Desires, If I Could Turn Back Time, Dancer Of The Storm, Higher, Through My Eyes, Rain Of A Thousand Years, The Hands Of Doom, Waiting For The Dawn, Needles In My Mind, Ready For Attack, Eye Of The Storm
Κλείνοντας, παραθέτω αυτούσια τα λόγια από μία ανάρτηση του συντάκτη στο περιοδικό μας Μιχάλη Νταλάκου, μιας και είχαμε πάλι την κλασική συζήτηση για το ποιος θα γράψει λίγα πράγματα για τη συναυλία και η μπίλια έπεσε σε εμένα: Αυτό το τριάντα χρόνια μου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Σκέφτομαι, «μα πώς πέρασαν τριάντα χρόνια»; Ο χρόνος και η παλίρροια δεν περιμένουν κανέναν, όντως. Είναι όμως η μουσική μας τέτοια. Μαζί μας, στις χαρές και στις λύπες. Στα πάνω μας και στα κάτω μας. Μαζί μας όταν είμαστε όλοι μαζί σε μια συναυλία ή όταν νιώθουμε τα πιο μοναχικά άτομα στον κόσμο. Δεν μπορώ να ευχαριστήσω αρκετά τους InnerWish και όλα τα συγκροτήματα για το δώρο της μουσικής που μας κάνουν κάθε μέρα. Ελπίζω να έχω την υγεία μου και να δω το «εξήντα χρόνια».
Γιώργος Τερζάκης
φωτο: Γιάννης Δόλας
