Πολλά θα μπορούσα να γράψω για το καινούριο, δέκατο τρίτο full-length των Katatonia. Πράγματα που δεν θα είχαν να κάνουν με το μουσικό κομμάτι. Αλλά καλύτερα να μην μακρηγορήσω. Θα πω μόνο ότι ο τρόπος που πρακτικά εκδιώχθηκε από το συγκρότημα ο Anders Nyström ήταν απαράδεκτος. Μιλάμε για ένα από τα δύο ιδρυτικά μέλη με τεράστια προσφορά στο να γίνουν οι Σουηδοί το όνομα που είναι σήμερα ενώ με παρόμοιο τρόπο έμεινε εκτός σχήματος και ο κιθαρίστας Roger Öjersson.
Οπότε αυτό αφήνει τον Jonas Renske το μοναδικό αυθεντικό μέλος στη σύνθεση, στην οποία προστέθηκαν οι κιθαρίστες Nico Elgstrand και Sebastian Svalland σαν μόνιμα μέλη αφού τα τελευταία χρόνια έπαιξαν σε πολλές συναυλίες σαν session. Το “Nightmares…” πιστεύω είναι αυτό που περιμέναμε όσοι τους ακολουθούμε εδώ και χρόνια. Από το “The Fall Of Hearts” και μετά οι Katatonia έχουν βάλει αρκετή prog νοοτροπία στη μουσική τους, συστήνοντας ένα κάπως διαφορετικό πρόσωπο. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει κι εδώ αφού μην ξεχνάμε ότι είναι το τρίτο κατά σειρά album που συνθέτει ο Renske εξολοκλήρου μόνος του.
Βέβαια δεν έχει αλλοιωθεί εντελώς ο ήχος τους, ο οποίος είναι άμεσα αναγνωρίσιμος με τις χαρακτηριστικές μελαγχολικές μελωδίες τους. Το στυλ τους έτσι κι αλλιώς είναι προσωπικό και μοναδικό. Η διαφορά με την πιο κλασική περίοδό τους, δηλαδή όταν άφησαν στην άκρη τις doom/death μέρες τους, είναι ότι τα τραγούδια ακολουθούν διάφορες διαδρομές από την αρχή μέχρι το τέλος και χρειάζονται ακροάσεις για να σε κερδίσουν παρόλο που δεν είναι μεγάλα σε διάρκεια, γύρω στα τέσσερα με πέντε λεπτά το καθένα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πλέον τους βλέπεις να φιγουράρουν σε περιοδικά τα οποία ασχολούνται αποκλειστικά με τον ευρύτερο prog ήχο.
Σαν γενική αίσθηση πάντως, και αφού το άκουσα αρκετές φορές, δεν μπορώ να πω ότι το “Nightmares…” με ενθουσίασε. Ναι, έχει μερικά πολύ ωραία τραγούδια (“Lilac”, “Temporal”, “In The Event Of”) αλλά και κάποια απαράδεκτα (“Efter Solen”). Σαν σύνολο το βρήκα αρκετά μέτριο και με διαφορά το λιγότερο ενδιαφέρον μετά το εξαιρετικό “Dead End Kings” του 2012. Ίσως το να μείνει αποκλειστικός συνθέτης ο Renske δεν λειτουργεί σωστά. Ίσως θα έπρεπε το “City Burials” να είχε βγει σαν προσωπικό του album, όπως προοριζόταν αρχικά, και οι Katatonia να συνέχιζαν να αποτελούν ένα σχήμα όπου ο Renske και ο Nyström θα έγραφαν μουσική από κοινού. Δυστυχώς τα πράγματα ήρθαν αλλιώς και για πρώτη φορά ένα από τα πλέον αγαπημένα μου συγκροτήματα με απογοητεύει.
Υ.Γ.: Θα ήθελα να ακούσω την άποψη του δηλωμένου (για κάποιο ακατανόητο λόγο) Kiss οπαδού Σάκη Νίκα για την διασκευή στο “A World Without Heroes” που βρίσκεται σαν bonus σε ειδικές εκδόσεις.
