KISS – Monster

0
Σε περίπτωση που δεν το έχετε προσέξει μέχρι τώρα, το Rockpages.gr είναι ένα από τα sites που έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους KISS… με αυτό λοιπόν το δεδομένο θεωρώ μεγάλη προσωπική επιτυχία απλά και μόνο να αναλάβω να γράψω το review για το καινούριο άλμπουμ των Αμερικανών ειδώλων κάποιων συναδέλφων, ονόματα δεν λέμε!

Καταρχήν, όσον αφορά τους KISS πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι ευθύς εξαρχής… ή σου αρέσουν, ή δεν σου αρέσουν! Η δηλώνεις οπαδός, ή αδιαφορείς. Ή τους αποθεώνεις, ή τους βρίζεις. Ημίμετρα στην περίπτωσή τους δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν ήταν το συγκρότημα που θα εντυπωσίαζε με τον τρόπο παιξίματος του, ή την δεξιοτεχνία και την τεχνική κάποιου από τα γεμάτα make-up (στη μεγαλύτερη περίοδο της μπάντας τουλάχιστον) μέλη του. Είχαν πάντα όμως την ικανότητα να γράφουν επιτυχίες, που έμειναν διαχρονικές και μπόρεσαν να περάσουν και στους μη-rock-αδες, και ίσως αυτό είναι ένα από τα πράγματα που θα ενοχλεί για πάντα τους επικριτές τους. Τα άλλα είναι η υπερβολή και ο Gene Simmons!

Το “Monster” έχει δύσκολη αποστολή, καθώς έρχεται τρία χρόνια μετά το καλό “Sonic Boom” που σήμανε επιστροφή της μπάντας στα ένδοξα ‘70s και έσπαγε τη σιγή 11 χρόνων χωρίς καινούριο στούντιο άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο, αφού ήταν ό,τι καλύτερο είχαν κυκλοφορήσει για πολλά χρόνια. Ήταν ένα άλμπουμ απλό, ευθύ και άμεσο με πολύ καλά τραγούδια, που ήταν απολύτως χαρακτηριστικά των KISS. Σε αυτό το τελευταίο πατάει και το “Monster”. Λιγότερο πιασάρικο από το “Sonic Boom”, αλλά φτιαγμένο με τα ίδια συστατικά: μεγάλα riffs, σφιχτό rhythm section, δυνατά σόλο (κόπιες Ace Frehley). Εκεί που κατά τη γνώμη μου υστερεί λίγο με τον προκάτοχό του είναι ότι τα κομμάτια του δεν σου μένουν τόσο γρήγορα και εύκολα στο μυαλό. Σίγουρα, “highlights” είναι το “Freak”, το “All For The Love Of Rock’n’Roll” με τον Eric Singer στα φωνητικά και το “Last Chance”. Όμως από εκεί και πέρα υπάρχουν αρκετές ακόμα αξιομνημόνευτες στιγμές, όπως το groove του “Shout Mercy” – θυμίζει και λίγο “Deuce” το γύρισμα στην κιθάρα, ή ιδέα μου ήταν;- και η πολύ καλή παρουσία του Thayer με κερασάκι το πολύ ωραίο “Outta This World” όπου τραγουδάει κιόλας. Ενδιαφέρον έχει και ο τρόπος με τον οποίο είναι μοιρασμένα τα φωνητικά στα κομμάτια: 5 ο Stanley, 4 ο Simmons, 1 και οι δυο και από 1 οι Thayer – Singer. Εξίσου ενδιαφέρον ότι τα πιο αδύναμα κομμάτια είναι δυο που τραγουδάει ο Gene (“The Devil Is Me”, “Back To The Stone Age”!

Η επιτυχία πάντως, των KISS στο 24ο τους άλμπουμ είναι ότι δεν ακούγονται σαν ένα συγκρότημα που κυκλοφορεί το 24ο άλμπουμ του, αλλά το 4ο. Και αυτό είναι κάτι που το ζηλεύουν πολλοί συνάδελφοί τους. Αυτό που ξέρουν να κάνουν, το κάνουν καλά. Οι περσόνες, τα ψιλοτάκουνα, το make-up, η αφαίρεσή του, τα κόμιξ, οι φωτιές και τα πυροτεχνήματα στη σκηνή, οι φήμες, οι μύθοι, η αλήθεια, η γλώσσα του Simmons, το “I Was Made For Loving You”, η απόλυτη αποτυχία του “The Elder”, οι πόζες, τα ντραμς που απογειώνονται…  είναι μερικά από τα στοιχεία που για 40 χρόνια τροφοδοτούν με τρόπο πολύχρωμο, συχνά κιτς, αλλά πάντα εντυπωσιακό το αγαπημένο μας rock’n’roll.
 

Tags