Αν καθίσουμε και αναλύσουμε με απόλυτη λεπτομέρεια τα δεδομένα, μουσικές βιογραφίες καλλιτεχνών θα έπρεπε να βλέπουμε από μπάντες παλιές που έχουν πολύ υλικό αλλά ποτέ δεν είχαν τις κατάλληλες δημόσιες σχέσεις με τα μέσα της παλιάς εποχής (περιοδικά ή ραδιόφωνα) ώστε να έχουν παρουσιαστεί οι πιο άγνωστες πτυχές τους ή μπάντες της εποχής μας, που έχουν καταφέρει και έχουν περάσει απαρατήρητοι από τα social media (Είτε μην έχοντας καθόλου social, είτε έχουν οπαδούς που δεν έχουν διάθεση να τους προβάλλουν). Και από τις 2 αυτές περιπτώσεις, μάλλον μηδαμινά αποτελέσματα θα αποκομίσουμε, οπότε δεχόμαστε μια ενδιάμεση κατάσταση ως προς τους πιο σύγχρονους και περιμένουμε την αφήγηση των παλιότερων με το αναγκαίο φίλτρο κάθε φορά.
Στην περίπτωση των Kreator, τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Οι 4+ δεκαετίες ενεργής δράσης, τα albums, οι ατελείωτες περιοδείες, ο πολιτικός λόγος και ο κοινωνικός προβληματισμός και εν τέλει η συνολική τους προσφορά, προσπάθησαν να χωρέσουν σε ένα μουσικό ντοκιμαντέρ – βιογραφία διάρκειας 109 λεπτών.
Στο Hate & Hope υπάρχουν όλα αυτά που περιμένει ο θεατής χωρίς ιδιαίτερες ζυγαριές για το αν θα υπάρχει ίση κατανομή μεταξύ αρχειακού και σύγχρονου υλικού. Βλέπουμε πλάνα από την απόλυτη αρχή του σχήματος (Από το σχήμα των εφτά, που έμειναν πέντε για να καταλήξουν τρείς), μέχρι την απόλυτη σημερινή καταξίωση. Και όπως και στις υπόλοιπες βιογραφίες που έχουμε δει, πάντα υπάρχουν και τα 3 είδη που συνοδεύουν τους πρωταγωνιστές: Αυτοί που τους βοήθησαν, αυτοί που τους λατρεύουν και οι συνάδελφοι.
Χωρίς να έχουν εμφανή διάθεση να κρύψουν πράγματα, οι Kreator καταγράφουν κομμάτια της μακρόχρονης ιστορίας τους και τα παρουσιάζουν στον κόσμο τους, κάνοντας και μία πρώτη «σούμα» της καριέρας τους. Μια κυκλοφορία που θα ευχαριστηθείτε να ξαναδείτε, όπως και κάθε επόμενη συναυλία τους.
