Η ζωή είναι γεμάτη από εκπλήξεις και απρόοπτα και πολλές φορές αλλιώς σχεδιάζει κανείς κάτι και αλλιώς εξελίσσονται τα πράγματα. Μιλώντας με τον Andrea Ferro, ή αλλιώς Andi, παρατηρώ στο βάθος μια φανέλα της ποδοσφαιρική Μίλαν σε κάδρο. Ο τραγουδιστής των Lacuna Coil αποκαλύπτει στο τέλος της συνέντευξης ότι στον πρόσφατο –τότε- αγώνα της Ιταλικής ομάδας στο Champions League, τον οποίο παρακολουθούσε στο θρυλικό Σαν Σίρο κέρδισε σε έναν διαγωνισμό τη φανέλα, την οποία μετά τη λήξη του αγώνα του υπέγραψαν όλοι οι παίχτες στα αποδυτήρια! Αλλά, αυτό δεν ήταν το μόνο απρόβλεπτο, αφού σε άλλη μια «εκτός συνέντευξης» ερώτηση ο Andi είπε ότι οι Lacuna Coil δεν προβλεπόταν να παίξουν στην Ελλάδα για το 2025, αλλά λίγες μέρες αργότερα ανακοινώθηκαν στο φετινό Release Athens… Συνέντευξη: Γιάννης Δόλας
Rockpages.gr: Τι θα έλεγες ότι σημαίνει ο τίτλος του άλμπουμ, “Sleepless Empire”;
Andi: Ξεκινά από την παρατήρηση του τρόπου που λειτουργεί η κοινωνία σήμερα, ειδικά μετά την πανδημία. Παρατηρήσαμε πόσο πολύ – το αποκαλούμε «Αυτοκρατορία», αλλά στην πραγματικότητα είναι η κοινωνία – είναι γεμάτη από ερεθίσματα και πληροφορίες, όπως το Spotify, το Amazon Music, το Apple Music, το Netflix, πολλά βιντεοπαιχνίδια, μεγάλη συνδεσιμότητα και τα πάντα διαθέσιμα 24/7. Ο κόσμος είναι συνεχώς κολλημένος στο κινητό, κοιτάζει την οθόνη, είναι πάντα συνδεδεμένος, αλλά ταυτόχρονα όλο και πιο αποσυνδεδεμένος από την πραγματική ζωή.
Ερχόμαστε από μια γενιά που έχει ζήσει και τον αναλογικό κόσμο και την ψηφιακή εποχή που βιώνουμε τώρα. Συχνά έχουμε μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ των δύο. Μπορούμε να διαχωρίσουμε πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media και πόσο θέλουμε να ζούμε στην πραγματική ζωή μας. Όμως, αισθανόμαστε ότι η νεότερη γενιά μερικές φορές δυσκολεύεται να διαχωρίσει αυτά τα δύο και νιώθει απομονωμένη, παρά το γεγονός ότι έχει τόσες πολλές πληροφορίες και ερεθίσματα γύρω της.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από αυτή την παρατήρηση. Και φυσικά, για εμάς, ένα «concept» είναι κάτι που διατρέχει ολόκληρο το άλμπουμ, αλλά δεν είναι μια πλήρης ιστορία. Είναι περισσότερο σαν ταινία, όπου υπάρχει μια κοινή θεματολογία, αλλά παρουσιάζεται μέσα από διαφορετικούς χαρακτήρες, δηλαδή τα τραγούδια. Κάθε τραγούδι είναι ένα ξεχωριστό ερέθισμα, μια διαφορετική έμπνευση. Χρειαζόμασταν έναν τίτλο και μια εικόνα για να ξεκινήσουμε τη δημιουργική διαδικασία του άλμπουμ. Έπρεπε να το οπτικοποιήσουμε πριν αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω του.
Rockpages.gr: Ανήκουμε σε μία από τις τελευταίες γενιές της ανθρωπότητας που γεννηθήκαμε σε έναν αναλογικό κόσμο, αλλά στη συνέχεια εισαχθήκαμε στον ψηφιακό κόσμο. Πώς πιστεύεις ότι αυτό σε έχει επηρεάσει, τόσο στη μουσική σου, όσο και στην καθημερινή σου ζωή;
Andi: Νομίζω ότι είναι κάτι που απλά υπάρχει μέσα σου, δεν είναι κάτι που σκέφτεσαι. Είναι ο τρόπος που έχεις ζήσει τη ζωή σου. Μεγαλώνοντας με άλλα παιδιά, χωρίς οι γονείς σου να ξέρουν πού βρίσκεσαι. Απλά έβγαινες έξω, έπαιζες ποδόσφαιρο με τους φίλους σου ή κάτι άλλο και εξαφανιζόσουν όλη μέρα. Κανείς δεν μπορούσε να σε βρει, να σε καλέσει, και κανείς δεν ανησυχούσε γι’ αυτό. Όλοι ήξεραν ότι ήσουν με τους φίλους σου και έπαιζες. Δεν ήταν πρόβλημα.
Σήμερα, αν εξαφανιστείς για μία ώρα, νομίζουν ότι έχεις πεθάνει! Ή ότι κάποιος σε σκότωσε ή σε απήγαγε! Ζούμε σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο. Για εμάς, δεν είναι τόσο πρόβλημα, γιατί, όπως είπες, μπορέσαμε να βιώσουμε και τις δύο εποχές και να μάθουμε σταδιακά πώς να ζούμε στην ψηφιακή εποχή. Αλλά, τα παιδιά που γεννήθηκαν με ένα κινητό ή μια οθόνη μπροστά τους, πολλές φορές δεν ξέρουν πώς να αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο, λόγω του εμποδίου της οθόνης.
Γι’ αυτό νιώθω ότι η κοινωνία σήμερα μοιάζει εύθραυστη και μπερδεμένη. Επίσης, μέρος του θέματος του “Sleepless Empire” είναι ότι ως άνθρωποι έχουμε χάσει την ισορροπία μας. Δεν ξέρουμε πλέον πώς να αντιδρούμε σε ορισμένα πράγματα. Επίσης, δεν καταλαβαίνουμε πόσο ισχυρός είναι ο ψηφιακός κόσμος, πόσο ισχυρά είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όταν γράφεις κάτι στο Instagram, δεν είναι μόνο για σένα και τους φίλους σου – είναι για όλο τον κόσμο. Ο καθένας μπορεί να το δει, να το σχολιάσει, να σε κρίνει απλώς για αυτό που έγραψες ή τη φωτογραφία που ανέβασες. Είναι ένα πανίσχυρο μέσο χωρίς καμία ρύθμιση, χωρίς καμία εκπαίδευση. Κανείς δεν σου έμαθε πώς να το χρησιμοποιείς. Απλά το βρήκες στα χέρια σου και είναι υπερβολικά ισχυρό.
Έχει επηρεάσει την κοινωνία πάρα πολύ. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι αυτό που βλέπουν στα social media είναι η πραγματικότητα. Νομίζουν ότι όλοι είναι πανέμορφοι, πάντα καλοντυμένοι, τρώνε το καλύτερο φαγητό, πάνε διακοπές στα πιο τέλεια μέρη. Αλλά, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα. Οι άνθρωποι δείχνουν μόνο αυτό που θέλουν να δείξουν, αυτό που τους αρέσει να παρουσιάζουν, αλλά δεν είναι η αλήθεια.
Όταν συναντάς κάποιον από κοντά, είναι πολύ διαφορετικός από αυτό που φαίνεται στο διαδίκτυο. Δεν το λέμε επικριτικά, γιατί κι εμείς είμαστε μέρος αυτού του παιχνιδιού. Χρησιμοποιούμε τα social media συνέχεια. Ζούμε σε αυτή την κοινωνία. Αλλά, τουλάχιστον, νιώθουμε ότι έχουμε ένα καλύτερο υπόβαθρο για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Rockpages.gr: Αυτό είναι το πιο heavy σας άλμπουμ μέχρι σήμερα και νομίζω ότι τα φωνητικά σου είναι πιο brutal και πιο heavy από ποτέ. Το επιδιώξατε συνειδητά ή προέκυψε φυσικά;
Andi: Νομίζω ότι ξεκινήσαμε μια διαδικασία, με το άλμπουμ, εδώ και μερικά χρόνια, να γινόμαστε όλο και πιο heavy, τόσο στη μουσική όσο και στη φωνή. Ειδικά η φωνή μου προσαρμόζεται στη μουσική. Αν ο Marco γράφει πολλά κομμάτια με διπλά μπάσα, riffs και grooves, τότε είναι λογικό να ταιριάζει καλύτερα αν κάνω κάτι πιο heavy, πιο ρυθμικό, πιο δυνατό, απλά επειδή η μουσική το απαιτεί.
Έτσι, ακολουθήσαμε τη μουσική με τα φωνητικά και, στο τέλος, με αυτή την κατεύθυνση, ταιριάζει καλύτερα αν κάνω εγώ τα ρυθμικά heavy μέρη και η Cristina αναλαμβάνει τα ρεφρέν, τα μεγάλα, ανοιχτά ρεφρέν. Ταιριάζει καλύτερα στο στυλ των τραγουδιστών που είμαστε.
Επίσης, με αυτόν τον τρόπο απλοποιούμε λίγο το γεγονός ότι έχουμε δύο διαφορετικά φωνητικά εύρη. Όταν και οι δύο τραγουδούσαμε καθαρά, μερικές φορές ήταν δύσκολο για τον έναν από τους δύο, γιατί αν ένα κομμάτι ταίριαζε καλά στη φωνή της Cristina, μπορεί να ήταν δύσκολο για μένα, ή το αντίστροφο. Με αυτόν τον τρόπο, είναι πιο απλό για όλους και ταιριάζει στην κατεύθυνση της μουσικής.
Αυτό δεν σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα χρησιμοποιήσουμε ξανά περισσότερα καθαρά φωνητικά. Εξαρτάται από το είδος των τραγουδιών που θα γράψουμε. Αλλά, προς το παρόν, νομίζω ότι αυτό λειτουργεί καλύτερα.
Rockpages.gr: Θα έλεγες ότι αυτό είναι το καλύτερό σας άλμπουμ;
Andi: Όλοι πάντα λένε ότι το νέο τους άλμπουμ είναι το καλύτερο όταν κυκλοφορεί. Δεν νομίζω ότι είναι το καλύτερο γενικά. Νομίζω ότι είναι το καλύτερο άλμπουμ για το 2025. Είναι το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε μουσικά.
Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι το καλύτερο συνολικά. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ένα «καλύτερο» άλμπουμ γενικά. Υπάρχουν άλμπουμ που είναι πιο επιτυχημένα για τον κόσμο και άλμπουμ που είναι λιγότερο επιτυχημένα. Αλλά, γενικά, πάντα προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο δυνατό. Να δημιουργήσεις ένα άλμπουμ όσο καλύτερο μπορείς. Μερικές φορές πετυχαίνεις το αποτέλεσμα, άλλες φορές όχι τόσο πολύ.
Υπάρχουν διαφορετικές στιγμές στην καριέρα μιας μπάντας, διαφορετικές φάσεις στη ζωή των μελών της. Οπότε, δεν υπάρχει ποτέ ένα απόλυτα καλύτερο άλμπουμ.
Υπάρχουν άλμπουμ που είναι πιο ολοκληρωμένα ή πιο επιτυχημένα από άλλα, γιατί ήταν η σωστή στιγμή για την μπάντα. Για παράδειγμα, το “Comalies” όταν κυκλοφόρησε ήταν πραγματικά επιτυχημένο, γιατί ήταν το πρώτο άλμπουμ όπου πετύχαμε μια συγκεκριμένη ισορροπία στο στυλ μας – κάτι πιο μοναδικό, καλογραμμένο, καλά ηχογραφημένο.
Επίσης, για πολλούς ανθρώπους, ήταν η πρώτη τους επαφή με την μπάντα μας, γιατί είχε πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από κάποια προηγούμενα. Στη συνέχεια, άλλα άλμπουμ είχαν μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, ανάλογα με τη στιγμή στην ιστορία μας. Ίσως, επειδή δοκιμάσαμε κάτι διαφορετικό, ίσως επειδή η μπάντα άλλαζε σύνθεση. Για παράδειγμα, το άλμπουμ “Shallow Life” ήταν επιτυχημένο, αλλά όχι όσο άλλα, γιατί προσπαθήσαμε να κινηθούμε σε διαφορετική μουσική κατεύθυνση. Κάποιοι το λάτρεψαν, κάποιοι άλλοι όχι.
Μετά, κάναμε άλλα άλμπουμ που ήταν πολύ επιτυχημένα, όπως το “Dark Adrenaline” ή το “Delirium”. Το “Broken Crown” ήταν το τελευταίο άλμπουμ της παλιάς σύνθεσης των Lacuna Coil. Οπότε, μπορείς να νιώσεις ότι είναι ένα μεταβατικό άλμπουμ ανάμεσα σε δύο εποχές.
Μετά ήρθε το “Delirium”, που σηματοδότησε τη νέα εποχή και ήταν πολύ επιτυχημένο, όπως και το “Black Anima”.
Επομένως, εξαρτάται… Πάντα προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό άλμπουμ. Αλλά, για διαφορετικούς λόγους, μπορεί να γίνει μια τεράστια επιτυχία ή απλά μια «κανονική» επιτυχία.
Rockpages.gr: Αυτή τη φορά έχετε δύο καλεσμένους στο άλμπουμ, την Ash Costello και τον Randy Blythe. Είναι κάτι που δεν είχατε ξανακάνει σε άλμπουμ σας. Γιατί περιμένατε τόσο καιρό για να έχετε έναν special guest σε ένα άλμπουμ σας;
Andi: Είχαμε κάποιους καλεσμένους στο “Delirium”, αλλά ήταν κιθαρίστες, όχι τραγουδιστές. Είχαμε τον Myles Kennedy από τους Alter Bridge να παίζει σόλο κιθάρα, τον Mark από τους Nothing More επίσης στη lead κιθάρα, οπότε είχαμε διάφορους καλεσμένους, αλλά ποτέ τραγουδιστή.
Ίσως, επειδή ήδη έχουμε δύο τραγουδιστές στη μπάντα, είναι πιο δύσκολο να προσθέσουμε περισσότερους, αλλά αυτή τη φορά το δοκιμάσαμε. Αποφασίσαμε να πειραματιστούμε με αυτό το άλμπουμ. Βάλαμε μόνο δύο, ώστε να μην το παρακάνουμε, αφού ήδη έχουμε πολλά φωνητικά.
Ο Randy είναι ένας παλιός μας φίλος. Τον γνωρίσαμε πρώτη φορά στο Ozzfest το 2004 και γίναμε φίλοι. Ήμασταν μεγάλοι θαυμαστές των Lamb of God, και εκείνος είναι θαυμαστής των Lacuna Coil, οπότε ήταν φυσική επιλογή να τον ρωτήσουμε αν θέλει να συμμετέχει, γιατί είναι μέρος της οικογένειας. Όταν τελειώνει τις ευρωπαϊκές του περιοδείες, μερικές φορές έρχεται στο Μιλάνο, βγαίνουμε για φαγητό, βλέπουμε εκθέσεις φωτογραφίας ή κάνουμε άλλα πράγματα μαζί.
Η Ash… Θέλαμε και μια γυναικεία φωνή, αλλά το κομμάτι χρειαζόταν κάποιον πιο κοντά στο στυλ της Cristina – πιο rock, όχι τόσο οπερατικό ή πολύ καθαρό. Σκεφτήκαμε δύο-τρία ονόματα, και εκείνη ήταν ένα από αυτά. Της στείλαμε το κομμάτι, της άρεσε και μας έστειλε αμέσως τις ηχογραφήσεις της, κάνοντας εξαιρετική δουλειά. Μετά περιοδεύσαμε μαζί στις ΗΠΑ και είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε το κομμάτι live, ακόμα και σε μεγάλα φεστιβάλ στην Αμερική. Μας άρεσε το αποτέλεσμα, αλλά ίσως στο μέλλον να το εξελίξουμε περισσότερο, με άλλους καλεσμένους ή άλλα project.
Rockpages.gr: Οι φωνητικές δυναμικές μεταξύ εσένα και της Cristina είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας. Έχετε δοκιμάσει ποτέ, έστω και για πλάκα, να αλλάξετε ρόλους, ώστε η Cristina να κάνει τα brutal φωνητικά και εσύ τα καθαρά;
Andi: Ναι, το έχουμε δοκιμάσει μερικές φορές στην αίθουσα πρόβας.
Αλλά, για κάποιο λόγο, παρόλο που η Cristina είναι καταπληκτική τραγουδίστρια, το growling δεν της ταιριάζει. Το έχει δοκιμάσει, αλλά δεν είναι ποτέ ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει λόγος να το αλλάξουμε. Είναι τόσο καλή στα καθαρά φωνητικά, που δεν χρειάζεται να το αλλάξουμε. Είναι αρκετό για τη μπάντα, νομίζω.
Rockpages.gr: Στην καριέρα σας, όπως είπες, έχετε καταφέρει να εξελίξετε τον ήχο των Lacuna Coil από άλμπουμ σε άλμπουμ. Αν μπορούσες να διαγράψεις ένα άλμπουμ και να το ηχογραφήσεις ξανά από την αρχή, ποιο θα ήταν;
Andi: Τα δύο άλμπουμ που νιώθω ότι θα μπορούσαν να είχαν γίνει διαφορετικά είναι μάλλον το “Shallow Life” και το “Unleashed Memories”.
Το “Unleashed Memories”, γιατί δεν είχαμε αρκετό χρόνο για να το δουλέψουμε. Δεν ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στο στούντιο, οπότε το βγάλαμε λίγο βιαστικά. Το αποτέλεσμα δεν ήταν κακό, αλλά θα μπορούσε να ήταν ακόμα καλύτερο.
Το “Shallow Life”, από τα πιο πρόσφατα, δεν είναι το αγαπημένο μου, αν και έχει υπέροχα κομμάτια, όπως το “Spellbound”, το “Wide Awake” και το “Survive”. Το θέμα ήταν ότι για πρώτη φορά αλλάξαμε παραγωγό και συνεργαστήκαμε με έναν Αμερικανό παραγωγό, τον οποίο πραγματικά εκτιμούμε και με τον οποίο ξαναδουλέψαμε στο “Dark Adrenaline”. Αλλά το “Shallow Life” ήταν η πρώτη μας προσπάθεια μαζί, δεν γνωριζόμασταν τόσο καλά και δεν «δέσαμε» απόλυτα στη διαδικασία. Στο “Dark Adrenaline” η συνεργασία μας ήταν πολύ καλύτερη…
Rockpages.gr: Είστε Ιταλοί, προφανώς, αλλά τραγουδάτε στα αγγλικά. Όταν γράφετε στίχους, σκέφτεστε κάτι στα ιταλικά, το γράφετε και μετά το μεταφράζετε; Ή γράφετε κατευθείαν στα αγγλικά;
Andi: Όχι, πάντα γράφουμε κατευθείαν στα αγγλικά. Από την αρχή τραγουδάμε στα αγγλικά, οπότε δεν έχουμε καν σκεφτεί να γράφουμε στα ιταλικά.
Έχουμε κάποια κομμάτια όπου χρησιμοποιούμε λίγα ιταλικά, και ένα τραγούδι, το “Senzafine”, που είναι εξ ολοκλήρου στα ιταλικά, αλλά ήταν μια πολύ διαφορετική περίπτωση.
Ιδιαίτερα στη heavy μουσική, τα ιταλικά είναι δύσκολα, γιατί είναι μια πολύ μελωδική γλώσσα. Ταιριάζει περισσότερο σε πιο μελωδικά κομμάτια. Επίσης, όταν ήμασταν μικροί, δεν ακούγαμε πολλή ιταλική μουσική, οπότε δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό να γράφουμε στα ιταλικά.
Rockpages.gr: Δεν μπορείς να πεις ότι η Ιταλία είναι μια παραδοσιακή χώρα στο heavy metal… ακόμα! Αλλά οι Lacuna Coil είναι το πιο διάσημο metal συγκρότημα που έχει βγει από την Ιταλία. Πώς νιώθεις που εμπνέετε άλλους Ιταλούς μουσικούς, παιδιά που θέλουν να ξεκινήσουν μια μπάντα και σας βλέπουν ως πρότυπο;
Andi: Όταν αρχίσαμε να γινόμαστε γνωστοί, με άλμπουμ όπως το “Comalies” και το “Karma Code”, λάβαμε πολλά μηνύματα από νεότερες μπάντες που ήθελαν να ακολουθήσουν τα βήματά μας. Προφανώς, και πολλά κορίτσια επίσης, λόγω της Cristina, που ήθελαν να τραγουδήσουν rock μουσική. Τώρα πλέον οι μπάντες ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν μια καριέρα, ακόμα και αν είναι από την Ιταλία.
Υπάρχουν πλέον συγκροτήματα που αναπτύσσονται πιο γρήγορα από ό,τι εμείς, όπως οι Fleshgod Apocalypse ή οι Wind Rose. Υπάρχουν επίσης πολλές underground μπάντες που κάνουν αξιόλογη καριέρα Σίγουρα, το metal παραμένει underground στην Ιταλία, και εμείς είμαστε το μόνο συγκρότημα που κατάφερε να βγει λίγο στο mainstream σε κάποιες φάσεις της καριέρας μας. Αλλά βλέπω ένα μέλλον για το metal στην Ιταλία.
Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις μεγάλες μπάντες, όπως οι Metallica ή οι Linkin Park, που πουλάνε πολλά εισιτήρια. Είναι πιο δύσκολο για τις ιταλικές μπάντες, αλλά η κατάσταση αλλάζει. Ίσως κάποια μέρα μια ιταλική μπάντα να καταφέρει να γεμίσει ένα τεράστιο venue, όπως κάνουν οι μεγάλες διεθνείς μπάντες.
