Μετά από δύο αναπάντεχες ακυρώσεις, μια με την πανδημία και μια πέρυσι, η μέρα που όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία είχε επιτέλους φτάσει. Οι Machine Head έρχονταν ξανά στην Ελλάδα 10 χρόνια μετά την επική τους εμφάνιση στην Αθήνα, και αυτή τη φορά τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει. Ο κόσμος άρχισε να καταφθάνει νωρίς και με μισογεμάτο το χώρο οι Fleshgod Apocalypse ανέβηκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 20.00 για να ανοίξουν ιδανικά τη βραδιά.
Το setlist των Ιταλών symphonic death metallers βασίστηκε κυρίως στο τελευταίο τους album “Opera”, χωρίς όμως να λείπουν αναφορές σε παλιότερες δουλειές τους, όπως τα “King” και “Agony”. Ξεκίνησαν με τα “Ode to Art”, “Ι Can Never Die” και “Healing Through”, και όσο το κοινό ζεσταινόταν, η ατμόσφαιρα γινόταν ολοένα και πιο ηλεκτρισμένη. Στην πορεία, κομμάτια όπως “Epilogue”, “Bloodclock” και το αγαπημένο “The Fool” έφεραν το πρώτο wall of death της βραδιάς. Λίγο πριν το κλείσιμο του σετ τους, συνέβη κάτι που δεν βλέπουμε συχνά: ο ντράμερ της μπάντας κατέβηκε από τη σκηνή και μπήκε κυριολεκτικά στο pit για να κάνει mosh μαζί με το κοινό! Η ενέργεια απογειώθηκε και όλοι έγιναν ένα σώμα, πριν την τελική τους έκπληξη — μια απρόσμενη αλλά εξαιρετική διασκευή του old time classic “Blue” από Eiffel 65. Το κοινό τους αποχαιρέτησε με ενθουσιασμό και οι Fleshgod Apocalypse άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις, παρόλο ο ήχος δεν ήταν ιδανικός σε όλα τα κομμάτια, καθώς τα συμφωνικά προηχογραφημένα μέρη καλύπτονταν κάποιες φορές από τα όργανα που ακούγαμε ζωντανά.
Selist: Ode to Art (de’ Sepolcri) / I Can Never Die / Minotaur (The Wrath of Poseidon) / The Fool / Pendulum / No / Bloodclock / Epilogue / The Violation / Blue (Da Ba Dee)
Και κάπου εκεί, μετά το απαραίτητο διάλειμμα, ήρθε η ώρα για τους Machine Head που με τις τελευταίες δουλειές τους και εμφανίσεις τους έχουν θέσει τον πήχη πολύ ψηλά. Από τις πρώτες νότες του “Imperium” έγινε σαφές ότι αυτό δεν θα ήταν ένα απλό live αλλά μια πολεμική κατάσταση που θα έβγαιναν ζωντανοί μόνο όσοι ακολουθούσαν την σωστή ροή του moshpit. Το “Ten Ton Hammer” διαδέχθηκε με δύναμη, και με φουσκωτά σφυριά να πετάγονται στο κοινό, που άρχισε να παίζει με αυτά και δίνει μια διασκεδαστική διάσταση στα κλωτσομπουνίδια που έπεφταν. Η μπάντα έριχνε το ένα κομμάτι μετά το άλλο χωρίς ανάσα με τα “Now We Die” να ξεχωρίζει και να φέρνει τον κακό χαμό. Το κοινό συμμετείχε φανατικά, φωνάζοντας, χοροπηδώντας, δίνοντας όλη του την ενέργεια. Σε μια διαδραστική στιγμή, ο Robb Flynn ζήτησε από το κοινό να επιλέξει ανάμεσα στο “Aesthetics of Hate” και το “Blood for Blood”, όπου το πρώτο επικράτησε, απογειώνοντας ακόμα περισσότερο την ένταση.
Ακολούθησαν τρία τραγούδια από την τελευταία τους δουλειά με το άκρως συναυλιακό ρεφρέν του “Bonescraper” να συνοδεύεται με τα “οο οοο” του κοινού. Τα καινούργια κομμάτια είναι σίγουρα πιο soft και πιο κοντά στο metalcore απ’ ότι τους έχουμε συνηθίσει αλλά ταίριαξαν γάντι με ύμνους όπως το “Locust” που ακούστηκε μέχρι τη Θεσσαλονίκη απ’ τις φωνές των φανατικών οπαδών. Ανάμεσα σε αρκετά κομμάτια ο Rob έλεγε τα δικά του, πειράζοντας το κοινό και πετώντας μπίρες σε ποτηράκι, χρησιμοποιώντας μια δική του τεχνική που όσο καλή και αν ήταν είχες πιθανότητες 2% να πιεις τη μπίρα και 98% να λουστείς με αυτή. Οι ρυθμοί έπεσαν για λίγο με bass solo από τον Jared, και το “Darkness Within” που ερμήνευσε με όλη του την ψυχή ο fronman.
Το φινάλε ήταν απλά αποθεωτικό: “Bulldozer”, “From This Day”, “Davidian” και φυσικά το “Halo”, έκλεισαν το live όπως του άξιζε: με χάος, ιδρώτα και απόλυτη ένωση κοινού και μπάντας. Στιγμές που δεν ξεχνιούνται, τραγούδια-ύμνοι που ακούστηκαν όπως τους αξίζουν, με headbanging και sing-along που ακούστηκαν μέχρι την Θεσσαλονίκη που θα τους απολαύσει σε λίγες μέρες. Όταν παίζεις 2 ώρες ασταμάτητα νομίζω ο κάθε ένας από εμάς που παρευρέθηκε στη συγκεκριμένη συναυλία, δεν υπάρχει περίπτωση να έχει και το παραμικρό παράπονο, σε συνάρτηση με τον εξαιρετικό ήχο και απόδοση όλων των μελών της μπάντας.
Μετά τις απαραίτητες υποκλίσεις και φωτογραφίες με το κοινό, τα μέλη της μπάντας πέταξαν χούφτες με αναμνηστικές πένες κιθάρας που προς μεγάλη μας έκπληξη είχαν πάνω τυπωμένη την ημερομηνία και το μέρος της συναυλίας, κάτι που σίγουρα δεν έχουμε ξαναδεί μπάντα να το κάνει. Ένα live που άργησε να γίνει, αλλά αποζημίωσε και με το παραπάνω όσους είχαν απωθημένο να τους δουν ξανά ή για πρώτη φορά. Οι Machine Head απέδειξαν ότι παραμένουν μια ασταμάτητη δύναμη στη σκηνή, ενώ οι Fleshgod Apocalypse κέρδισαν αρκετούς νέους οπαδούς με τη μουσική τους.
Το μόνο σίγουρο; Μια απ’ τις καλύτερες συναυλίες του 2025 αλλά και της μετά covid εποχής.
Selist: Imperium / Ten Ton Hammer / CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE / Now We Die / Is There Anybody Out There? / Aesthetics of Hate / Old / ØUTSIDER / Locust / BØNESCRAPER / BLEEDING ME DRY / Darkness Within / Bulldozer / From This Day / Davidian / Halo
Κείμενο: Γιάννης Δανιήλ
Φωτογραφίες: ndrakosphotography
