Το περασμένο Σάββατο βρεθήκαμε στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του φεστιβάλ MammothFest. Πρόκειται για ένα τριήμερο festival το οποίο φιλοξένησε μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα του σκληρού ήχου και για αυτό από μόνο του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές καθώς το όλο εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Εμείς ήμασταν παρόντες στη δεύτερη μέρα του festival η οποία συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των περισσοτέρων fans από τη Θεσσαλονίκη. Η αρχική πρόβλεψη ήταν το festival να διεξαχθεί σε ανοιχτό χώρο αλλά λόγω φόβου ακραίων καιρικών συνθηκών, τα συγκροτήματα εμφανίστηκαν σε έναν κλειστό χώρο που χωρούσε περίπου 500 άτομα.
Προτού μιλήσουμε για το πρόγραμμα αυτό καθαυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι η όλη οργάνωση του φεστιβάλ ήταν υποδειγματική με ένα ευγενέστατο προσωπικό, με άνεση πρόσβασης στα μπαρ, ειδικό υπαίθριο χώρο για φαγητό αλλά και συγκεκριμένο (άνετο) χώρο για το merch των συγκροτημάτων. Αυτονόητα πράγματα που όμως πρέπει κάθε φορά να τα τονίζουμε και να τα επικροτούμε.
Η πρώτη μπάντα που ανέβηκε στη σκηνή ήταν οι Λαρισαίοι Leatherhead. Ειλικρινά δεν περίμενα μία τόσο καταιγιστική εμφάνιση από τα παιδιά τα οποία στη μισή ώρα που είχαν στη διάθεση τους όχι μόνο αποδείχτηκαν το ιδανικό opening act του festival αλλά κέρδισαν επάξια το χειροκρότημα των λίγων –εκείνη την ώρα- οπαδών που θα πρέπει να αισθάνονται τυχεροί που έφτασαν από νωρίς στο χώρο. Το power/speed metal με καταβολές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν εξαιρετικό ενώ θα ήταν παράβλεψη αν δεν υπογραμμίζαμε ότι οι Leatherhead έπαιζαν σα να βρίσκονται σε μία τεράστια σκηνή ενός μεγάλου φεστιβάλ. Αυτό είναι το σωστό attitude και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την ενέργεια και τη συνολική ποιότητα τους.
Σειρά είχαν οι Black Soul Horde οι οποίοι έχουν σαφέστατα μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο και έτσι δεν αντιμετώπισαν το παραμικρό πρόβλημα στο να «ζεστάνουν» περαιτέρω τον κόσμο που ήδη ήταν περισσότερος σε σχέση με την εμφάνιση των Leatherhead. To πιο μοντέρνο heavy/power στυλ τους σε συνδυασμό με τον άψογο επικοινωνιακό χαρακτήρα του τραγουδιστή Jim Kotsis αλλά και την αψεγάδιαστη απόδοση άρεσε πολύ και έτσι χωρίς να το πολυκαταλάβουμε είχαμε δει δύο εξαιρετικά ελληνικά σχήματα. Να σημειώσουμε ότι οι Black Soul Horde παρουσίασαν και νέο κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο τους που για κάποιο λόγο μου είχε κολλήσει την επόμενη μέρα…κάτι δείχνει αυτό, έτσι;
Οι Ιταλοί Vigilhunter βρέθηκαν στη συνέχεια πάνω στη σκηνή του Mammoth Fest και μπορεί να έπαιξαν μόνο μισή ώρα αλλά πιστέψτε με οι τύποι ήταν συγκλονιστικοί! Με μπροστάρη τον φανταστικό Alexx Panza (πόσο χρειαζόμαστε frontmen και φωνές σαν αυτόν) και υλικό μέσα από το ντεμπούτο που κυκλοφόρησαν φέτος, οι Vigilhunter δεν πήραν κανέναν αιχμάλωτο στο πέρασμα τους! Με εξόφθαλμες επιρροές από τις πρώτες περιόδους των Queensryche και Fates Warning, οι Vigilhunter έρχονται φουριόζοι για να καλύψουν ένα κενό που μοιάζει και ίσως είναι δυσαναπλήρωτο. Η σημείωση που έκανα στον εαυτό μου μετά το τέλος της εμφάνισης τους ήταν να σπεύσω να αγοράσω το δίσκο τους…
Δυστυχώς λόγω της προγραμματισμένης μας συνέντευξης με τους Rhapsody of Fire (καταφτάνει σύντομα στο Rockpages) πρόλαβα μονάχα 3 τραγούδια από τους The Night Eternal και έτσι δεν μπορώ να εκφέρω πλήρη άποψη. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι ο κόσμος τραγουδούσε τα κομμάτια τους και ο τραγουδιστής Ricardo Baum αλώνιζε τη σκηνή με ένα πολύ άνετο και επιβλητικό στυλ δεν μου άφησε περιθώρια από το να βάλω θετικό πρόσημο έστω και στο μικρό χρονικό διάστημα που τους απόλαυσα.
Η ώρα είχε έρθει όμως για τους τεράστιους Rhapsody of Fire. Κανένας…μα κανένας…δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που είχαν ετοιμάσει για εμάς οι Ιταλοί. Τόσο ο Alex Staropoli όσο και ο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ τραγουδιστής Giacomo Voli μου είχαν πει λίγο νωρίτερα ότι δεν θα απογοητευόμουν από την εμφάνιση τους…όχι μόνο δεν απογοητεύτηκα αλλά δεν πίστευα αυτό που έβλεπα και αυτό που άκουγα! Με έναν κρυστάλλινο ήχο, με ένα set list-μαγεία βασισμένο κυρίως στο “Dawn of Victory” που γιορτάζει φέτος τα 25 του χρόνια (πως περνάει ο καιρός, διάολε;) και με μία μπάντα που έβγαζε φωτιές, οι Rhapsody αποδείχτηκαν οι πραγματικοί headliners της βραδιάς!
Ο Giacomo κατέβαινε στον κοινό και τραγουδούσε ανάμεσα τους, έβλεπες γύρω σου χαρούμενα πρόσωπα και εκστασιασμένο κόσμο αφού ο ένας ύμνος ακολουθούσε τον άλλο. Ειδικά στα “Unholy Warcry”, “Chains of Destiny”, “The Magic of the Wizard’s Dream” (ανατριχίλα με τη φωνή του Christopher Lee που «συνόδευε» τον Giacomo), “Dawn of Victory”, “The Village of Dwarves” και το επικό κλείσιμο με το “Emerald Sword”, οι Rhapsody έκαναν τους πάντες να παραμιλούν! Μία εμφάνιση-έπος η οποία ήταν με περίσσεια άνεση η καλύτερη από όλες που έχουν δώσει επί ελληνικού εδάφους. Επιβάλλεται μία headlining εμφάνιση στην Αθήνα αυτού του line-up για να δει ο κόσμος ότι οι Ιταλοί ξαναζούν μία δεύτερη νεότητα!
Οι Virgin Steele ήταν ο βασικός λόγος που ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Η αδυναμία μου για το συγκρότημα του David DeFeis όλα αυτά τα χρόνια είναι μεγάλη. Μιλώντας με τον DeFeis στα καμαρίνια πριν την εμφάνιση τους, διαισθανόμουν πάνω κάτω τι να περιμένω από την εμφάνιση τους. Ήλπιζα, μονάχα, να μην επαναληφθεί μία αντίστοιχη κακή εμφάνιση όπως αυτή του 2016 στην Αθήνα. Με ένα ρετουσαρισμένο line-up αφού ο Edward Pursino –αν και επίσημα παραμένει μέλος των Virgin Steele- δεν έκανε το ταξίδι από την Αμερική. Τον αντικατέστησε –όχι επάξια- ο Tomasso Vitali ενώ στα πλήκτρα ήταν η Lyn DelMato η οποία ξέρει καλύτερα από τον καθένα το πνεύμα του DeFeis και έτσι αναπαρήγαγε τα συμφωνικά μέρη με άριστο τρόπο. Ο Josh Block τα τελευταία χρόνια έχει…μεταπηδήσει από το μπάσο στην κιθάρα αφού ο DeFeis θεωρεί ότι τα πλήκτρα μπορούν να βγάλουν τον ήχο του μπάσου έτσι όπως εκείνος θέλει…
Πάμε στα αρνητικά: ο ήχος ήταν κακός και η μίξη ήταν δυσανάλογη με τις κιθάρες να ακούγονται ελάχιστα (γύρισα όλο τον χώρο και παντού ακουγόταν έτσι) ενώ η φωνή του DeFeis μπορεί να μην είχε το εκνευριστικό echo της Αθήνας του 2016 αλλά δυστυχώς δεν ήταν καλή. Θα έλεγα ότι η αλλοίωση των κομματιών ήταν σε σημεία μεγάλη και θεωρώ ότι δεν έχει να κάνει τόσο με απώλεια των δυνατοτήτων του αλλά με ένα συνδυασμό κακής ακοής από μέρους του και ενός…καλλιτεχνικού οράματος που έχει για τα τραγούδια της μπάντας που διαφέρει πλέον από τις αρχικές εκτελέσεις. Είναι κάτι που το παρατηρούμε εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον. Αυτό είναι όμως μία προσωπική άποψη και τίποτα παραπάνω. Προσοχή…δεν κρίνουμε σε καμία περίπτωση τον DeFeis και τους Virgin Steele. Ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, για να κρίνω έναν άνθρωπο που μας έχει προσφέρει τόσες συγκινήσεις; Καταγράφουμε κάποια δεδομένα τα οποία δυστυχώς δεν συνάδουν με το ένδοξο όνομα της μπάντας. Αυτό είναι όλο. Όπως και να έχει η εμφάνιση τους ήταν καλύτερη σε σχέση με της Αθήνας του 2016 (δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει χειρότερη) αλλά ξανά κατώτερη των προσδοκιών μας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά από τη Made of Stone για την ιδανική φιλοξενία τους. Να είστε καλά!
Σάκης Νίκας
*Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται από την επίσημη σελίδα του MammothFest στο Facebook*
