Shoegaze και slowcore ήχοι ντύνουν μελαγχολικές ιστορίες που αφορούν τη μιζέρια του αστικού τοπίου που μυρίζει καμένο.
Ο Kωνσταντίνος Mindcrimek Βλάχος άκουσε το άλμπουμ “Stay For A While”, το ντεμπούτο άλμπουμ των MESSIER 13 και αποφάσισε να το παρουσιάσει στο SOUNDS OF DECAY RADIOSHOW στο darkwaveradio.net (Δευτέρες 21:00-22:30). Ήταν ο μόνος τρόπος για να απαντηθούν ερωτήματα για το αυτοκίνητο του Ντόναλντ, τη σύνδεση με τους Low και το χαμό της Mimi Parker, τη μη σχέση με τους hard rockers Boston, τον χαρακτήρα ενός video game, τον Kevin των My Bloody Valentine, τις χαμένες σχέσεις και την αναβλητικότητα μας να φύγουμε από ένα διαμέρισμα…
Ο λόγος στον ντράμερ Νικόλα Λουκόπουλο…
Rockpages.gr: Είναι αλήθεια πως το κομμάτι 313 είναι ο αριθμός που είχε ο Ντόναλντ στο αμάξι του στα αγαπημένα κόμικ της Disney?
Νικόλας: Έχει πλάκα γιατί όταν το ονομάσαμε έτσι, το 313 του Ντόναλντ ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, αλλά δεν είναι αυτό. Όταν τζαμάρουμε τα τραγούδια κάνουμε μια απλή ηχογράφηση κινητού στην πρόβα, για να έχουμε σε πρωτόλεια μορφή μια πρώτη δομή του τραγουδιού. Όταν το παίξαμε ολόκληρο η διάρκεια της εγγραφής ήταν 3 λεπτά και 13 δευτερόλεπτα. Για αρκετό καιρό δε βρίσκαμε τίτλο γι’ αυτό, αλλά μας άρεσε πολύ αυτή η πρώτη version και σαν δομή κρατήσαμε την αρχική, δεν το αλλάξαμε καθόλου, με αυτό τον χρόνο διάρκειας, οπότε έμεινε από αυτό. Μου αρέσει όμως που σχετίζεται με το 313, γιατί κι εγώ έχω μεγαλώσει με comics Disney, με Don Rosa και με Carl Barks.
Rockpages.gr: Το αμάξι του Donald πάντως έβγαζε συνεχώς προβλήματα και αυτός προσπαθούσε να τα επιλύσει για να μη γίνει ρεζίλι στην Daisy και εννοείται πως το αμάξι κλάταρε στη χειρότερη στιγμή. Είχατε παρόμοιες περιπέτειες εσύ σαν μπάντα, με αστοχίες, λάθη και τσακωμούς;
Νικόλας: Το έχεις πιάσει σωστά το νόημα του κομματιού, αν διαβάσεις τους στίχους μιλάει γι’ αυτό ακριβώς, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κάθε μπάντα που είναι στο ξεκίνημα και ας υπάρχουμε πέντε χρόνια. Ο λόγος που ξεκινάμε τώρα είναι ακριβώς αυτές οι δυσκολίες, είχαμε αρκετές αστοχίες σε συνεργασίες και αρκετές ατυχίες που μας κόστισαν και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα και στον τρόπο που γράφουμε μουσική. Όταν ξεκινήσαμε δεν παίζαμε ακριβώς στο ύφος του δίσκου, παίζαμε με περισσότερο dream pop και γυναικεία φωνητικά, συγκεκριμένα δοκιμάσαμε τρεις γυναικείες φωνές μέχρι να καταλήξουμε πως μάλλον η φωνή του Παύλου ταιριάζει περισσότερο σε αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Και επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, πόσο μάλλον όταν πρέπει να συνεργαστείς για κάτι καλλιτεχνικό και το όραμα όλων δεν ταυτίζεται, αλλιώς το σκέφτεται ο καθένας και θα έχεις παρεξηγήσεις και τσακωμούς, όλα αυτά που εμπεριέχει η ενασχόληση με τη μουσική. Για να μην παρεξηγηθώ βεβαίως, σεβόμαστε αφάνταστα όλες τις κοπέλες που πέρασαν από το συγκρότημα και σαν προσωπικότητες και γι’ αυτό προσπαθήσαμε όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινοι στην αντιμετώπιση μας όταν βλέπαμε πως δεν μας βγαίνει με κάποιο άτομο, δε θέλουμε να βάζουμε τσαμπουκάδες και θυμό, απλά κάποια πράγματα αισθητικά δε δένουν.
Rockpages.gr: Εσύ ήσουν από την αρχή στο συγκρότημα;
Νικόλας: Φαίνεται σαν να είμαι από την αρχή γιατί είμαι σε όλες τις ηχογραφήσεις αλλά όχι, ήταν ένα άλλο παλικάρι πριν, που έκανε δυο τρεις μήνες πρόβες αλλά αποχώρησε γιατί δεν του άρεσε το στυλ
Rockpages.gr: Οπότε ποιοι ήσασταν στην ηχογράφηση του demo το 2020;
Νικόλας: Ωραία εποχή! Οι τέσσερις που είμαστε τώρα, δηλαδή εγώ στα τύμπανα, η Ναταλία στο μπάσο, ο Pavlo Paloka κιθάρα και πίσω φωνητικά, ο Γιώργος Χατζηδημητρίου (George Ray) στις κιθάρες, ενώ στη φωνή είναι μια πολύ καλή μου φίλη, η Άννα Μαρία Χατζησιμεωνίδη, με την οποία είχαμε κάνει κυριολεκτικά λίγες πρόβες πριν ηχογραφηθούν τα φωνητικά του demo, είχε γράψει αυτή τους στίχους. Είναι μια ξεχωριστή κυκλοφορία το συγκεκριμένο demo, είμαι ακόμα φίλοι με το συγκεκριμένο άτομο, έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και σε άλλο σχήμα.
Rockpages.gr: Παίζατε και σε άλλα συγκροτήματα πριν;
Νικόλας: Ο Παύλος και η Ναταλία δεν έπαιζαν σε κάποιο συγκρότημα. Εγώ και ο Γιώργος είμαστε μεγαλύτεροι ηλικιακά και έχουμε παρελθόν με συγκροτήματα, ο Γιώργος ακόμα και ελληνόφωνο rock και pop punk, αλλά μιλάμε για μικρές μπάντες που δεν ηχογράφησαν κάτι, κυρίως live εμφανίσεις. Εγώ έχω εμπειρία, κυρίως στα metal παρακλάδια, ήμουν κιθαρίστας στους Message In A Cloud, έχω παίξει κιθάρα στους Decemberance, κιθάρα και μπάσο στους Immensity, μπάσο στους Nibiru και άλλα που ξεχνάω τώρα, γιατί όντας μικρότερος και με περισσότερη όρεξη αυτό που ήθελα ήταν να παίζω σε μπάντες συνέχεια. Το καινούριο ήταν πως πρώτη φορά έκατσα πίσω από τα ντραμς σε συγκρότημα, όχι μόνο για να ηχογραφήσω αλλά και για να συνθέσω και να έχω γνώμη
Rockpages.gr: Πώς θα περιέγραφες το μουσικό στυλ που παίζετε, είναι στο μεταίχμιο dream pop και shoegaze;
Νικόλας: Για να πω την αλήθεια το dream pop στοιχείο τόσο στο άλμπουμ όσο και στο υλικό που γράφεται τώρα έχει εκλείψει. Θα χαρακτήριζα τη μουσική μας σαν αμιγώς shoegaze, με κάποια grunge και κάποια emo στοιχεία και slowcore βεβαίως, που ακούει ο Παύλος πολύ, τα αργά μας σημεία φέρνουν πολύ σε slowcore, αλλά με μία λέξη θα έλεγα το shoegaze.
Rockpages.gr: Η αλλαγή μουσικού ύφους ήρθε με τον χρόνο ή με την αλλαγές του line up;
Νικόλας: Όταν κατέληξε ο Παύλος να πάρει ο ίδιος πάνω του όλα τα φωνητικά, εκεί ήταν που κάναμε το click. Είπαμε μια μέρα, θα πάρουμε άλλη φωνή ή Παύλο; Θέλεις να το τολμήσουμε να δούμε πως πάει; Ήταν σαν να γύρισε ένας διακόπτης και από κείνη τη μέρα που άρχισε να τραγουδάει σαν lead τραγουδιστής, ξεκινήσαμε να γράφουμε το υλικό του Stay For A While, το οποίο τελειώσαμε σε αρκετά λίγο καιρό συγκριτικά με το πόσο καιρό μας έπαιρνε μέχρι τότε να γράψουμε ένα τραγούδι.
Rockpages.gr: Και όλα έγιναν μετά το single Harm του 2022;
Νικόλας: Είχε γίνει λίγο πριν την κυκλοφορία του Harm, που στην ουσία είναι ένα single με το Bridges και μια εναλλακτική version του Fandango που είχαμε κυκλοφορήσει με την Αγγελική Καμπύρη στη φωνή. Ηταν μια κυκλοφορία περισσότερο για να κρατήσουμε τον κόσμο engaged, ήταν ήδη παλιό υλικό αυτό που υπήρχε στο Ep
Rockpages.gr: Πόσο εύκολο ήταν για τον Παύλο να μπει μπροστά;
Νικόλας: Δεν του ήταν καθόλου εύκολο στην αρχή, γιατί είναι ένα πολύ ντροπαλό παιδί. Παίζει πολύ καλή ακουστική κιθάρα, σε indie folk πλαίσια και έχει βγάλει τον δίσκο Hummingbirds, που είναι μια ακουστική κιθάρα και η φωνή του. Αυτό λοιπόν το έκανε πάντα, αλλά όπως ξέρεις είναι άλλο να παίζεις και να τραγουδάς μόνος σου με μια κιθάρα και άλλο σε μπάντα με όλα στα κόκκινα, ήταν κάτι διαφορετικό και γι’ αυτόν, αλλά δεν του πήρε νομίζω πάρα πολύ χρόνο να το βρει. Αλλά είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί και αξίζει να ακούσει κάποιος το σόλο δίσκο του Hummingbirds
Rockpages.gr: Το κομμάτι Boston έχει μέσα και το στίχο stay for a while που έδωσε τον τίτλο του άλμπουμ. Έχει να κάνει με την πόλη;
Νικόλας: Όχι, δεν έχει να κάνει με τη Βοστώνη, στους στίχους μιλάει για την εσωτερική απομόνωση. Εκείνη τη μέρα που καταλήξαμε στην τελική του μορφή, είχαμε για κάποιο λόγο κουβέντα για τους Boston, τη σπουδαία 70ς hard rock μπάντα και λέγαμε να κάτι, που δεν ακούγεται καθόλου σαν τους Boston, ας πούμε έτσι το κομμάτι, ήταν απόφαση της στιγμής και το κρατήσαμε.
Rockpages.gr: Ποιές μουσικές σας επηρέασαν ώστε να φτιάξατε τον ήχο σας;
Νικόλας: Πάντα μ’ αρέσει να απαντάω σ΄ αυτή την αμιγώς μουσική ερώτηση. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε τρεις πυλώνες, Slowdrive, My Bloody Valentine και Ride, η αγία τριάδα του shoegaze των 90s δηλαδή, ωστόσο επειδή ακούμε και άλλα πράγματα, παρακολουθούμε και το σύγχρονο shoegaze, με τις λεγόμενες grunge αναφορές, μπάντες όπως οι Nothing, Whirr, Narrow Head, Glare, υπάρχουν πάρα πολλά σπουδαία, ανεξάρτητα ακόμα συγκροτήματα στην Αμερική που είναι δημοφιλής αυτός ο ήχος. Μπορείς να βρεις και επιρροές από τους Low, πιο slowcore πράγματα, για μένα πάντα θα είναι μεγάλη επιρροή οι Mogwai και οι Isis, πιο metal βέβαια, αλλά τα τύμπανα μου είναι ξεκάθαρα επηρεασμένα από εκεί. Επίσης όλοι αγαπούμε τους Nirvana, όλη τη δισκογραφία, ιδίως ο ήχος του In Utero ήταν κάτι που θέλαμε να πλησιάσει λίγο ο δίσκος όσο αυτό ήταν εφικτό, αυτή η οργανικότητα και φυσικότητα, τα λίγο ξερά τύμπανα και λίγο πιο ξερές κιθάρες, άμα ακούσεις άλλους σύγχρονους shoegaze δίσκους ίσως τα reverbs να είναι λίγο πιο απλωτά, εμάς η παραγωγή είχε τον αλμπινισμό όπως λέμε (από τον Steve Albini, τον παραγωγό του In Utero)
Rockpages.gr: Δείχνετε ξεκάθαρα την αγάπη σας για την Mimi Parker των Low στο κομμάτι Mimi, όχι μόνο στον τίτλο αλλά και ηχητικά, το κάνατε συνειδητά φαντάζομαι
Νικόλας: 100% συνειδητά όμως! Οι Low και η Mimi Parker είναι πολύ αγαπημένη όλων. Όταν έφυγε, ήταν αυτό που πεθαίνει ένας μουσικός που δεν τον ξέρεις, αλλά επειδή έχεις γνωρίσει και έχεις ταυτιστεί με τη μουσική του, τόσο πολύ νιώθεις πως έχει φύγει ένας δικός σου άνθρωπος. Κάπως έτσι το βίωσε ο Παύλος, ο οποίος τους λατρεύει και ναι το κομμάτι είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Mimi Parker, άμα διαβάσεις τους στίχους υπάρχουν references από πολλά κλασικά κομμάτια των Low και επίσης παικτικά, το κομμάτι έχει μια μεγάλη εισαγωγή με αρκετό θόρυβο και τον Παύλο να είναι στην κιθάρα και στη φωνή σχεδόν μόνος του, αν ακούσει κανείς προσεκτικά υπάρχουν τύμπανα από κάτω, πριν μπει το κομμάτι δυναμικά, υπάρχουν τύμπανα που μιμούνται το παίξιμο της Mimi Parker. Είχε πάρα πολύ minimal προσέγγιση στα τύμπανα της, ένα ride, ένα hat και ένα ταμπούρο και τίποτε άλλο, ούτε κάσες, ούτε tom, ούτε πολλά πιάτα, ούτε τίποτα. Και προσπαθήσαμε να φτιάξουμε ένα τέτοιο vibe και να το φέρουμε στο δικό μας ήχο, όσο αυτό γινότανε.
Rockpages.gr: Το άλμπουμ είναι γεμάτο μελαγχολικές ιστορίες που έχουν να κάνουν κυρίως με το αστικό πεδίο, δε μπορώ να φανταστώ κάποιον να απολαμβάνει τις μουσικές σας και να ζει στο μικρό σπίτι στο λιβάδι
Νικόλας: Οπωσδήποτε, το είχαμε αυτό σαν concept γράφοντας το άλμπουμ, να το ακούει κάποιος όταν περπατάει κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό, μέσα σε ένα αστικό τοπίο, χωρίς πολύ κόσμο, να μυρίζει καμένο, να υπάρχει μια κατάσταση σήψης και παρακμής και σ΄ αυτό που βλέπει γύρω του και μέσα στο κεφάλι του. Είναι η καθημερινότητα μας στην Αθήνα αυτή και προσπαθήσαμε να το μεταφέρουμε και με μουσικό τρόπο
Rockpages.gr: Το κομμάτι Deeply με μπερδεύει, είναι μελωδικά λίγο πιο ευχάριστο αλλά οι στίχοι έχουν μια πίκρα
Νικόλας: Είναι ένα ερωτικό κομμάτι αποχωρισμού, δεν υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο intellectual θέμα, μια αγάπη που φεύγει. Ναι όντως είναι πιο ματζοράτο αρμονικά, αλλά νομίζω ότι οι αργοί ρυθμοί και τα παιξίματα του φέρνουν τη μελαγχολία που χρειάζεται.
Rockpages.gr: Τι μας τραβάει λες στις μελαγχολικές εικόνες σε ποίηση, μουσική ή ταινίες;
Νικόλας: Δεν είναι εύκολο αυτό που ρωτάς, νομίζω αυτό που μας τρώει είναι η συνήθεια, πως μπαίνουμε μέσα της, γινόμαστε κτήμα της και μετά αυτή μας κάνει ότι θέλει. Όλοι η κάψα του σημερινού ανθρώπου και η μεγαλύτερη απέλπιδα αυτού που ζει την αστική μελαγχολία της πόλης, είναι να μπορέσει να βγει από το καλούπι της συνήθειας, να μπορέσει να τολμήσει, να βγει από το comfort zone. Για μένα όποιος άνθρωπος είναι αρκετά γενναίος ώστε να δουλέψει τον εαυτό του και να μπορέσει να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση, είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία.
Rockpages.gr: Το λες πως λειτουργεί βοηθητικά λοιπόν
Νικόλας: Μα αυτός είναι ο σκοπός, όταν ταυτίζεσαι με μια τέχνη, είτε είναι μουσική, είτε μια ταινία, είτε ένας όμορφος πίνακας, αυτό που σε τραβάει είναι τα στοιχεία του εαυτού σου που βρίσκεις μέσα σε αυτό, είναι μια μικρή ψυχοθεραπεία. Βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου σε ένα τραγούδι και λες δεν είμαι μόνος, κάποιος άλλος νιώθει το ίδιο πράγμα. Σε βοηθάει επίσης να συνειδητοποιήσεις το πρόβλημα σου και η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο μεγάλο βήμα για να μπορέσεις να το λύσεις, οπότε σίγουρα όσο μελαγχολική και αν είναι η τέχνη λειτουργεί βοηθητικά, γι΄ αυτό και υπάρχει.
Rockpages.gr: Ποιος είναι ο James και του γράψατε το James’ Sad Song;
Νικόλας: O James Sunderland είναι ο πρωταγωνιστής του video game Silent Hill 2! Το κομμάτι είναι στην ουσία δυο στίχοι, είναι πολύ minimal, γιατί δε θέλει να spoilάρει παραπάνω πράγματα. Είναι από τα αγαπημένα παιχνίδια του Παύλου, αυτός γράφει όλους τους στίχους της μπάντας.
Rockpages.gr: Πόσο καιρό σας πήρε η δημιουργία του άλμπουμ;
Νικόλας: Το τελειώσαμε σε ένα καλοκαίρι, ξεκινήσαμε να γράφουμε τα ντραμς τον Μαϊο και τελείωσε η μίξη αρχές Σεπτέμβρη. Γράφτηκε, ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε στο Dark Sun Studios στη Νέα Σμύρνη, από τον φίλο και ηχολήπτη μας Γιώργο Παπαγεωργίου, τον οποίο ευχαριστούμε πολύ για την υπομονή του. Το διάστημα θα μπορούσε να είναι πολύ μικρότερο, αλλά καταλαβαίνεις πως είναι με την οικονομική δυνατότητα όλων μας αυτό τον καιρό, ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα μαζί άμα δεν έχεις να τα πληρώσεις όλα μαζί. Αλλά είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα νομίζω, γιατί κάναμε κυριολεκτικά την παραγωγή μόνοι μας
Rockpages.gr: Είχατε ήδη έτοιμα όλα τα κομμάτια πριν μπείτε στο στούντιο;
Νικόλας: Τα είχαμε έτοιμα και μάλιστα είχα βάλει τη μπάντα τρεις μήνες πριν μπούμε, να κάνουμε πρόβες αυστηρά και μόνο με μετρονόμο, για να δέσει το γλυκό. Τα κομμάτια ήταν έτοιμα, αλλά κάποιες ιδέες για layers κιθάρας ή φωνητικών παραπάνω μπήκαν στο στούντιο, οπότε ήταν μια μίξη θα έλεγα
Rockpages.gr: Το Kevin είναι μια σύνθεση που είχατε και στο demo του 2020
Νικόλας: Είναι το παλιό Messier 13 κομμάτι, ίσως το πρώτο και είναι μία ακόμη αναφορά σε καλλιτέχνη, αυτή τη φορά στον Kevin Shields, κιθαρίστας και τραγουδιστής των My Bloody Valentine. Μας αρέσουν πολύ αυτές οι αναφορές όπως κατάλαβες
Rockpages.gr: Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε βινύλιο μέσω της Inner Ear Records, αρχίζουν τα σχήματα και απορρίπτουν το cd ή είναι οικονομικό το θέμα;
Νικόλας: Ισχύουν και τα δύο, το οικονομικό σίγουρα παίζει το μεγαλύτερο ρόλο, γιατί σε όποιο site μπεις να διαβάσεις θα δεις ότι οι πωλήσεις του βινυλίου τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν διπλάσιες από αυτές των cd. Κατά τον κόσμο το cd είναι πλέον ένα παρωχημένο μέσο για να αναπαράγεις οποιοδήποτε media, όχι μόνο μουσική. Το βινύλιο έχει αυτό το μύθο που το περιβάλλει, ακόμα και κόσμος που δεν έχει πολύ επαφή θα το προτιμήσει επειδή δείχνει ωραίο στο σαλόνι. Αλλά ναι, είναι ένας συνδυασμός του τι συμφέρει οικονομικά τα labels και του τι αγοράζει ο κόσμος. Δεν πιστεύω ότι ακούει τόσο από βινύλιο, συλλέγει βινύλια, αλλά κυρίως streamάρει. Δε θα το χαρακτήριζα καλό ή κακό, θα χαρακτήριζα μόνο ευτυχές το γεγονός ότι υπάρχει κάποιο φυσικό φορμάτ που αγοράζει ακόμα ο κόσμος, γιατί είναι και αυτό σημαντικό. Εμένα δε με ενδιαφέρει το μέσο, με ενδιαφέρει απλά να έχω ένα φυσικό φορμάτ μιας δουλειάς που μου αρέσει, είναι ένας τρόπος να δημιουργήσω ένα δεσμό μεταξύ εμένα και του καλλιτέχνη, μια προσωπική σχέση, αυτό είναι το βασικό κίνητρο για να αγοράζω μουσική, να ξέρω πως έναν δίσκο που μου έχει προσφέρει τόσες όμορφες στιγμές στην καθημερινότητα μου, γιατί να μην ανταμείψω με κάτι, προσωπικά αγοράζω όλες τις μορφές μουσικής, είτε κασσέτα, είτε βινύλιο, είτε cd, καταλαβαίνω πως είναι ένα ακριβό hobhy, με τις τιμές των βινυλίων να έχουν φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να το κάνει εύκολα ο καθένας, για μένα όμως είναι essential, αν δεν έχω τη μουσική σε φυσικό φορμάτ, μου φαίνεται σαν κάτι να μου λείπει
Rockpages.gr: Πόσο εύκολο είναι να βγει ο ήχος σας στη σκηνή;
Νικόλας: Δεν είναι πολύ εύκολο, γιατί έχουμε πάρα πολλά γκάζια, παρόλα αυτά έχουμε το πιο απλό set up συγκροτήματος, δύο κιθάρες, μία φωνή, μπάσο, τύμπανα, τίποτε άλλο. Το ζήτημα είναι η ένταση, δεν την αντέχουν την ένταση που βγάζουμε όλοι οι χώροι και έχουμε παίξει σε αρκετές σκηνές στην Αθήνα, στα περισσότερα γνωστά μικρά μαγαζιά. Ακόμα και σε σκηνές όπως το ΑΝ, μερικές φορές δυσκολεύεται ο ηχολήπτης αν δεν ξέρει τον ήχο μας, γι΄ αυτό έχουμε τον Γιώργο Παπαγεωργίου συνήθως στα live που θέλουμε ο ήχος μας να είναι πένα, όσο το δυνατότερο γίνεται.
Rockpages.gr: Η κορυφαία σύνθεση του άλμπουμ είναι το φανταστικό appartment
Νικόλας: Είναι το κομμάτι που επιλέξαμε να είναι το πρώτο single πριν βγει ο δίσκος. Είναι το κομμάτι που ο κόσμος αναγνωρίζει όταν παίζουμε live, είμαστε μια μικρή μπάντα, δεν μας ξέρουν πολλοί, αλλά όσοι μας έχουν δει ζητούν να ακούσουν αυτό το κομμάτι, οπότε δε μπορούμε να μην τους το δώσαμε. Είναι ένα κομμάτι που το δουλέψαμε πάρα πολύ για να βγει στη μορφή που βγήκε, μέχρι να το τελειοποιήσουμε του είχαμε αλλάξει μορφή τρεις ή τέσσερις φορές τουλάχιστον. Είναι το κομμάτι φάρος του δίσκου, έχει όλα τα στοιχεία που κάνουν το δίσκο αυτό που είναι, έχει το heaviness, έχει τα ξεσπάσματα, έχει το shoegaze, έχει το grunge, έχει όλη τη γκάμα των επιρροών των Messier 13 μέσα σε ένα track και γι΄ αυτό νομίζω έκανε και την όποια “επιτυχία”, γιατί είναι και ένα κομμάτι που μπορείς να ταυτιστείς εύκολα με τους στίχους του, μιλάει για την αναβλητικότητα που τρώει την καθημερινότητα σου και ποιος δεν μπορεί να το νιώσει αυτό
Rockpages.gr: Νικόλα σ’ ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σου εδώ απόψε!
Νικόλας: Εγώ ευχαριστώ και για τη φιλοξενία και για τις ερωτήσεις
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
https://www.mixcloud.com/Konstantinos_Mindcrimek/sounds-of-decay-on-darkwaveradionet-se06-08-24-2-2025-messier-13/
