Η τελευταία συναυλία σε κλειστό χώρο πριν την έναρξη της σεζόν των φεστιβάλ έμελλε να είναι αυτή του περιοδικού που αρθρογραφώ. Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν ανακοινώθηκε το όνομα του Mike Tramp στα μέρη μας για δύο εμφανίσεις.
Έτσι, Σάββατο απόγευμα, η καλύτερη δυνατή μέρα για να γίνει μια συναυλία κατά την άποψη μου, πήρα τον δρόμο προς το Kyttaro για πολλοστή φορά. Μιλώντας με τα παιδιά ήξερα ότι η συναυλία είχε πάει καλά όσον αφορά την κοπή εισιτηρίων. Καλό σημάδι αυτό αν σκεφτούμε τα πόσα έξοδα έχει ο κόσμος με τα επερχόμενα φεστιβάλ αλλά και με το γεγονός του ότι το hard rock δεν είναι ακριβώς και το πιο δημοφιλές παρακλάδι της αγαπημένης μας μουσικής στην χώρα μας.
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να διαπιστώσω κατά την άφιξη στον χώρο ότι όχι μόνο μάζεψε κόσμο η συναυλία, αλλά ήταν και σχεδόν sold out (τελικά το sold out επετεύχθη λίγο πριν ανέβει ο Mike Tramp και το συγκρότημά του στη σκηνή!) αν κρίνω από τον ευχάριστο συνωστισμό στο μαγαζί.
Το πρόγραμμα τηρήθηκε ευλαβικά και πρώτος στην σκηνή ανέβηκε ο αγαπητός Γιώργος Γάκης με το δύσκολο έργο να ζεστάνει τον κόσμο. Τελικά, δεν ήταν και δύσκολο για τον Γιώργο. Μόνος του, με μόνο όπλο την φωνή του και την κιθάρα του μας χάρισε ένα εξαιρετικό set από κλασσικές αγαπημένες συνθέσεις, τόσο δικές του όσο και τιτάνων της hard rock. Η βαθιά του φωνή ζέστανε τον κόσμο για τα καλά που άκουγε με ενδιαφέρον τις ιστορίες που είχε να μας διηγηθεί ανάμεσα σε κομμάτια. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό αν αναλογιστούμε ότι έχει γράψει το όνομα του με χρυσά γράμματα στις σελίδες της Ελληνικής σκηνής αλλά και με πολλές συνεργασίες στο εξωτερικό παράλληλα.
Αν μέχρι σήμερα δεν έχετε ασχοληθεί με τις δουλειές του απλά χάνετε. Το set του κύλισε σαν νερό και ευχαρίστησε τον κόσμο από την καρδιά του. Προσωπικά θα ήθελα να ακούσω περισσότερες δικές του συνθέσεις, που δεν έχουν και τίποτα να ζηλέψουν σε ποιότητα.
Σειρά όμως για τον συνονόματο και το σχήμα του να ανέβουν στην σκηνή. Για μένα οι White Lion ήταν ένα σχήμα που διέφερε αρκετά από την πληθώρα των hair metal γκρουπ της εποχής, ειδικά στιχουργικά. Είναι όμως αμείλικτος ο χρόνος για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς;
Μπορεί. Όμως αυτό το βράδυ ο Mike και η παρέα του ήταν σε τρελά κέφια. Και πως να μην είναι άραγε όταν το Kyttaro υποδέχθηκε τον τραγουδιστή και το σχήμα του με τιμές ήρωα! Και φυσικά αυτή η εκδοχή των White Lion δεν απογοήτευσε.
Τόσα πολλά τραγούδια που σκαρφάλωσαν στα charts, τι να πρωτοπαίξει; Και όμως το σετ ήταν πολύ ισορροπημένο. Ακούσαμε όλα αυτά τα αγαπημένα κομμάτια. Ποιο να αναφέρω δηλαδή; Το “Wait”? Το “Little Fighter”? Ναι, τα ακούσαμε σχεδόν όλα, γιατί εδώ που τα λέμε θα έπρεπε η εμφάνιση να κρατήσει κάνα τρίωρο για να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι.
Το ότι έγινε χαμός στα 100 και λεπτά που ο Mike Tramp ήταν επί σκηνής είναι το λιγότερο που μπορώ να πω. Εξάλλου, μέχρι και crowd surfing είδαμε με τα μάτια μας! Η φωνή του Mike σε εξαιρετική φόρμα. Στα 64 δεν σταμάτησε να χορεύει και να διασκεδάζει καθ’ όλη την διάρκεια της εμφάνισης του. Σίγουρα η ενέργεια που έπαιρνε από τον κόσμο ήταν καθοριστική.
Φυσικά, δεν έλειψαν και από την πλευρά του οι ιστορίες από τα 80s. Για εμάς τους λίγο πιο μεγάλους αυτή η δεκαετία είναι μαγική και ειδικά το ότι συνέβαινε στην άλλη πλευρά του ωκεανού ακόμα μας συναρπάζει. Ο Mike δεν σταμάταγε να ευχαριστεί τον κόσμο ανάμεσα σε κάθε τραγούδι ενώ προς το τέλος μας χάρισε και δυο ευχάριστες ειδήσεις. Ποιες ήταν; Α δεν λέω, να ερχόσασταν!
Λίγο μετά τις 11 το βράδυ ήρθε το encore με το δίδυμο των “Farewell To You” και “Lady Of The Valley” με τον Tramp να λέει πως ήδη έχει βγάλει εισιτήριο για του χρόνου! Οκ, αυτό μπορεί και να μην ισχύει αλλά και πάλι δεν θα έλεγα όχι στο να τον ξαναδώ σύντομα επί σκηνής.
Ένα μπράβο στον κόσμο που τίμησε την διοργάνωση αυτή. Μπορεί να μην είμαστε και πάρα πολλοί αλλά υπάρχουν ακόμα φίλοι και φίλες της hard rock μουσικής στην Ελλάδα.
Μιχάλης Νταλάκος
Φωτο: Πέτρος Παπαπέτρος, Γιάννης Δόλας
