Μια στο τόσο σκάει και μια αρκετά ενδιαφέρουσα δουλειά που βάζει το μυαλό μου να στροφάρει λίγο παραπάνω. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το άγγιγμα της μοίρας. Το πνευματικό παιδί του Μιχάλη Γιαννόπουλου και της Joan Kollia. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία.
Ξεκινώ αντίθετα και καταπιάνομαι με τους στίχους. Το άλμπουμ είναι μια concept δουλειά όχι όμως με την λογική μιας ιστορίας όσο με το ότι όλα τα τραγούδια καταπιάνονται με ένα συγκεκριμένο θέμα. Αυτό είναι το πως οι άνθρωποι κατανοούν και αντιμετωπίζουν τα ελαττώματα τους και κατά πόσο επιτρέπουν στην μοίρα να παρέμβει στην ζωή τους. Σίγουρα κάτι ενδιαφέρον.
Μουσικά το σχήμα προσδιορίζεται σας heavy / power και θα έλεγα ότι αυτή ή ευρεία περιγραφή είναι κατάλληλη μιας δύσκολα κάποιος μπορεί να βάλει το δάχτυλο στο τι ακριβώς παίζουν. Σίγουρα το άλμπουμ είναι ατμοσφαιρικό. Υπάρχουν κάποιες εκρήξεις στα όρια του power metal αλλά σε γενικές γραμμές οι ταχύτητες είναι χαμηλές και ο όγκος μεγάλος.
Σίγουρα δεν είναι και ο πιο εύπεπτος ήχος στον κόσμο και αυτό έχει την γοητεία του. Είναι ένα άλμπουμ το οποίο σε προκαλεί να το ξανακούσεις για να το αποκρυπτογραφήσεις. Οι συνθέσεις δεν είναι υπερβολικά πολύπλοκες αλλά έχουν αρκετή ουσία και ενδιαφέρον. Παρότι μεγάλο σε διάρκεια, περνάει τα 55 λεπτά, δεν κουράζει.
Θα έλεγα πως είναι ένα άλμπουμ για τον σκεπτόμενο οπαδό της μουσικής. Προς το παρόν μπορείτε να το βρείτε μόνο σε ψηφιακή μορφή, ελπίζω κάποια στιγμή και σε φυσική!
Μιχάλης Νταλάκος
