Η ώρα, πρωί. Λίγες ώρες αργότερα, οι Moonspell θα έδιναν μια αυτοκρατορική εμφάνιση στο Rethymno Rocks! 5, γιορτάζοντας τα 30 χρόνια του εμβληματικού “Wolfheart”. Οι διοργανωτές του festival κατάφεραν να μας εξασφαλίσουν λίγα λεπτά με τον τραγουδιστή της μπάντας, Fernando Ribeiro, στο ξενοδοχείο όπου έμενε. Ακόμα κι αν τόσο λίγος χρόνος δεν είναι αρκετός για να συνομιλήσουμε με αυτόν τον καταπληκτικό μουσικό, δεν μπορούσαμε να αφήσουμε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Περιμένοντας μαζί με συντάκτες από άλλα μέσα, υπήρξε και ένα μικρό ρεσιτάλ γραφικότητας αφού λέγαμε να του κάνουμε ερωτήσεις για το 2004, τον Χαριστέα, την απόλυση του Mourinho από την Fenerbahçe και τον καρπουζά από το Estoril. Αν και το πιο πιθανό είναι να τις δεχόταν με γέλιο επειδή είναι από τους πιο απολαυστικούς, ευγενικούς και ευχάριστους συνομιλητές που μπορείς να βρεις στη metal σκηνή, επικεντρωθήκαμε στο πιο βασικό. Την μουσική. Συνέντευξη: Γιώργος Τερζάκης
RockPages.gr: Στο παρελθόν, έχετε δώσει ειδικές συναυλίες για τα “Wolfheart” και “Irreligious”. Γιατί αποφασίσατε να το ξανακάνετε;
Fernando Ribeiro: Αυτά τα albums είναι σημαντικά για εμάς. Για την κληρονομιά μας, για τους οπαδούς μας. Πάντα λέω ότι οι Moonspell είναι μια μπάντα που δεν θέλει να ζει στο παρελθόν, αλλά έχουμε ένα υπέροχο παρελθόν να γιορτάσουμε. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να επιλέξουμε αυτά τα albums και να τους δώσουμε αυτή την ειδική μεταχείριση. Έτσι, τα 30 χρόνια του “Wolfheart” ήταν η κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε μια μικρή επιλεκτική festival-ική σεζόν. Είμαστε το είδος της μπάντας που δεν αφήνει ποτέ τίποτα έξω από το setlist της. Ο σκοπός είναι να ανακαλύψουμε ξανά μερικές ωραίες στιγμές και μουσική που τελικά ήταν σημαντική για την ευρωπαϊκή και πορτογαλική metal σκηνή.
RockPages.gr: Αν έπρεπε να παίξετε ένα άλλο album στο σύνολό του, ίσως το τρίτο πιο σημαντικό στην ιστορία σας, ποιο θα ήταν αυτό;
Fernando Ribeiro: Είναι δύσκολο να διαλέξουμε σημαντικά albums, όλα έχουν σημασία στη ζωή μας. Για παράδειγμα, δεν λέμε ποτέ 1996 ή 1998, λέμε εποχή “Irreligious” ή εποχή “Sin/Pecado”. Νομίζω ότι το επόμενο album που θα λάβει μια τέτοια μεταχείριση, όχι από άποψη σημασίας αλλά χρονολογικά, θα είναι το “Sin/Pecado”. Το 2028 είναι επίσης τα 35 χρόνια των Moonspell, οπότε πιθανότατα θα κάνουμε κάτι σαν το “Under Satanæ” και θα το ηχογραφήσουμε ξανά. Νομίζω ότι έχει πολλές δυνατότητες.
RockPages.gr: Δεν σας αρέσει η παραγωγή, σωστά; Μου είχες πει ότι ο Waldemar Sorychta δεν σας καταλάβαινε πραγματικά.
Fernando Ribeiro: Ήταν αμοιβαίο, δεν καταλαβαινόμασταν. Ήταν διαφορετικό και πιο πειραματικό σε σύγκριση με τα δύο πρώτα albums. Πάντα είχαμε την ιδέα να το ηχογραφήσουμε ξανά και αν το κάνουμε, θα παίξουμε και ειδικές συναυλίες γι’ αυτό. Αλλά πάντα έχοντας κατά νου ότι δεν θα γίνουμε μια μπάντα που ζει στο παρελθόν.
RockPages.gr: Λένε ότι ένας μουσικός δεν τελειώνει πραγματικά ένα album, απλά το παραδίδει την περίοδο που ηχογραφήθηκε. Κοιτάζοντας πίσω όλα αυτά τα χρόνια, τι θα άλλαζες στο “Wolfheart”;
Fernando Ribeiro: Νομίζω ότι κάθε album έχει τη δική του ιστορία. Το “Wolfheart” είναι γεμάτο ατέλειες. Αλλά έχει τον ανθρώπινο παράγοντα. Αν δεις τις νέες metal παραγωγές, είναι πολύ επεξεργασμένες, πολύ συμπιεσμένες, σαν να τις έφτιαξε μηχανή. Εγώ εκτιμώ πολύ τον ανθρώπινο παράγοντα, οπότε το θέμα είναι πώς να το βελτιώσουμε. Μερικοί πιστεύουν ότι είναι τέλειο και δεν πρέπει να το αγγίξουμε αλλά οι οπαδοί και τα συγκροτήματα έχουν διαφορετική άποψη. Το να είσαι στο studio είναι πάντα μια ξεχωριστή στιγμή. Μερικές φορές είσαι στην καλύτερη σου φόρμα, όπως στην περίπτωση του “Extinct”, και άλλες φορές δεν είσαι τόσο καλά, όπως στο “Darkness And Hope” ή στο “Sin/Pecado”. Επομένως, εξαρτάται από τη δύναμη και την ευθύνη σου να κοιτάξεις πίσω και να αλλάξεις μικρά πράγματα. Όχι να ξαναγράψεις ολόκληρες ιστορίες αλλά μερικά κεφάλαια.
RockPages.gr: Διάβασα επίσης ότι το πορτογαλικό ταχυδρομείο εξέδωσε ένα γραμματόσημο με το “Wolfheart” το 2010. Είναι το metal δημοφιλές στην Πορτογαλία ή αυτό συνέβη επειδή κερδίσατε διεθνή προσοχή;
Fernando Ribeiro: Είναι μια καλή σκηνή για τους οπαδούς, έχουμε πολλά festivals, έχουμε πολλές μπάντες. Ευτυχώς, τα πράγματα προχώρησαν από τότε που ξεκινήσαμε και ίσως έχουμε κάποια σχέση με αυτό, ελπίζω. Όμως, όσον αφορά τους θεσμούς, δεν αναγνωρίζουν το metal όπως για παράδειγμα στη Σουηδία. Δεν μας θεωρούν πρωτοπόρους ή πρεσβευτές. Στην πραγματικότητα, μας αγνοούν εντελώς. Φαντάσου λοιπόν την έκπληξή μου όταν με επικοινώνησε το πορτογαλικό ταχυδρομείο και μου είπε ότι θα το κάνουν αυτό. Ήταν μια συλλογή πορτογαλικού rock ‘n’ roll, με πολλά σπουδαία συγκροτήματα που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν στο εξωτερικό. Για εμάς, πολύ περισσότερο από την αναγνώριση, είναι μια ποιητική δικαιοσύνη, γιατί πριν από το διαδίκτυο, το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας μας είχε να κάνει με το ταχυδρομείο. Ανταλλάσσαμε κασέτες, επικοινωνούσαμε με ανθρώπους από άλλες χώρες, όπως τον Σάκη από τους Rotting Christ, τον Πάνος από την Decapitated Records, τα παιδιά από τους Zemial, τους Varathron, τους Necromantia. Ήταν το δίκτυό μας τότε. Έτσι, το να έχουμε αυτό το γραμματόσημο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε διεθνείς αποστολές, ήταν μια από τις καλύτερες ανταμοιβές που πήραμε από το “Wolfheart”. Μερικοί οπαδοί είχαν φτιάξει τα δικά τους γραμματόσημα με τα εξώφυλλα των albums μας αλλά αυτό ήταν το πρώτο επίσημο. Το λατρεύουμε, έχω ακόμα τις πρώτες εκτυπώσεις. Κάποτε είχα κι εγώ συλλογή γραμματοσήμων αλλά την πούλησα για να αγοράσω metal δίσκους.
RockPages.gr: Μια ακόμα ερώτηση για το νέο δίσκο. Μου είχες πει ότι θέλατε να κάνετε δύο albums, ένα στα πορτογαλικά όπως το “1755” και ένα πιο σκοτεινό και πιο ακραίο. Τελικά αυτό πώς θα ακούγεται;
Fernando Ribeiro: Αυτή ήταν η σκέψη μας, αλλά αποφασίσαμε να μην κάνουμε το πορτογαλικό album, επειδή δεν μπορούσα να βρω θέμα και δεν είχαμε χρόνο να κάνουμε και τα δύο, με όλες τις περιοδείες και το DVD με την ορχήστρα που θα βγει στις 21 Οκτωβρίου. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε για το μέλλον των Moonspell, επειδή δεν έχουμε σχέδιο. Έτσι, καθίσαμε χωρίς πυξίδα. Απορρίψαμε όλες τις ιδέες και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Είμαστε της παλιάς σχολής, πηγαίνουμε στο studio, παίζουμε, μιλάμε, ακούμε μουσική και μετά αρχίζουμε να γράφουμε τα πρώτα ακόρντα. Έτσι, θα έχουμε ένα gothic metal album, πολύ κλασικό, πολύ μελωδικό, πολύ σκοτεινό. Αυτό μόνο μπορώ να πω για την ώρα.
