Παραφράζοντας μια λαϊκή φράση με το βουνό και τον Μωάμεθ, όταν δεν πάνε οι Myrath στην Ελλάδα, πάνε οι Έλληνες στους Myrath. Από τη στιγμή που μου είπε ο συναγωνιστής Βασίλης Σκουρτόπουλος ότι προγραμμάτιζε να πάει στο εξωτερικό γι’ αυτό το λόγο, δεν ήθελα και πολύ να τον ακολουθήσω για ένα αγαπημένο συγκρότημα που είναι άγνωστο αν περάσει ποτέ από τη χώρα μας. Το ταξίδι έτσι κι αλλιώς δεν είναι μεγάλο, μόλις μία ώρα μακριά από Αθήνα, και άλλη τόση (το πολύ, αν ψάχνεσαι) για να πας στο ξενοδοχείο που βρίσκεται δίπλα στο venue.
Πριν πάμε στα της συναυλίας, δύο λόγια και για το Joy Station χωρητικότητας περίπου 2000 ατόμων. Ένας συναυλιακός χώρος ο οποίος βάζει κάτω για πλάκα όλους τους δικούς μας. Όλους όμως. Με μία τελείως διαφορετική νοοτροπία από αυτή που γνωρίζουμε, καθώς σκεφτείτε ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο με το merch στη μία μικρή μεριά του, το bar στην άλλη και στο κέντρο τη σκηνή. Δίπλα στις κολόνες είχε κάποια τραπέζια για να αφήσεις τα πράγματά σου, μπύρες, ποτά και τα συναφή ενώ υπήρχε και εξωτερικός χώρος με καθίσματα για όποιον ήθελε να βγει να ξεκουραστεί, να καπνίσει ή να μιλήσει στο τηλέφωνο για παράδειγμα. Η διαρρύθμισή του ήταν τέτοια που είχες μεγάλη άνεση κινήσεων, με αποτέλεσμα να βρεθώ στην εξαιρετικά σπάνια περίπτωση να μην με σκουντήσει ούτε ένας τις σχεδόν τέσσερις ώρες που βρισκόμουν εκεί μέσα. Ένα venue σημείο αναφορά για το rock και metal κοινό εκεί απ’ όσο κατάλαβα, αφού τρεις μέρες πριν από τους Myrath έπαιξαν οι Hypocrisy με τον Abbath ενώ είδαμε αφίσες για Electric Guitarlands, Kamelot, The 69 Eyes, Death To All, Possessed, Yngwie Malmsteen και Swallow The Sun. Γενικά ένας χώρος που θα με κάνει να ξαναπάω εκεί αν θέλω πολύ να δω μια συναυλία, ξέροντας ότι δεν θα με απογοητεύσει.
Τους είχαμε ξαναδεί λίγους μήνες πριν στη χώρα μας, όταν άνοιξαν τη συναυλία των Alestorm. Ο λόγος για τους Ούγγρους Roses Of Thieves που ήταν το support σχήμα στην ευρωπαϊκή περιοδεία των Myrath. Στα 45 λεπτά της εμφάνισής τους, ξετύλιξαν το folk metal που παίζουν με χαρακτηριστική άνεση και παρουσίασαν τραγούδια και από τα δύο albums τους, με το πιο πρόσφατο “Demons Ascend” να έχει κυκλοφορήσει ελάχιστα πριν. Έδειξαν ότι στέκονται εύκολα στο σανίδι και ότι είναι έτοιμοι για πιο μεγάλα πράγματα.
Setlist: Fend Off The Dark, Be The Captain, Synonym For Blasphemy, White Wolf, Not Your Fate, Boys (Sabrina Salerno cover), Blunderbuss, Keep The Night Inside, Can’t Look Back, Once Upon A Time, Taste Of Freedom, Hymn Of Hell, Not Your Fate
Μετά λοιπόν τους άκρως διασκεδαστικούς Roses Of Thieves και προσπαθώντας να ξεχάσω την ανεκδιήγητη σαλοπέτα του κιθαρίστα που πρέπει να την κάψει χθες, η αναμονή για τον λόγο αυτού του ταξιδιού έλαβε τέλος και από τα πρώτα λεπτά των Myrath πάνω στη σκηνή, φάνηκε πόσο σωστή απόφαση πήραμε. Και αυτό επειδή η μπάντα βρίσκεται σε άλλο επίπεδο. Όταν επιλέγεις για τρίτο τραγούδι το “Dance”, το οποίο είναι το δεύτερο πιο αναγνωρίσιμο της πορείας σου, τότε σημαίνει ότι έχεις μεγάλη πίστη στο υλικό σου και ξέρεις ότι δεν θα λειτουργήσει αρνητικά στην υπόλοιπη βραδιά, όπως και έγινε.
Με ήχο πιο καθαρό από φυσική κόπια και απόδοση για σεμινάριο, δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω αφού η εμφάνισή τους ήταν ένα highlight από την αρχή ως το τέλος. Ο μασκοφόρος πλέον drummer Morgan Berthet φρόντισε να προσφέρει μικρές στιγμές γέλιου με τα πειράγματά του προς τον Zaher Zorgati αφού πήγε ο ίδιος να τραγουδήσει όταν ο δεύτερος φώναξε στη σκηνή την υπέροχη Ivett Dudás των Roses Of Thieves για το ντουέτο του “Until The End” και του έδωσε ένα χαρτομάντηλο όταν προλόγιζε το επικό “The Clown” που μιλάει για την κατάθλιψη, η χορεύτρια που ανέβηκε σε αρκετά τραγούδια προσέθετε πολύ ταιριαστές χωρογραφίες στις ανατολίτικες μελωδίες τους και όλοι οι μουσικοί ήταν άψογοι στα καθήκοντά τους. Ειδική αναφορά όμως πρέπει να γίνει στον Zaher, ο οποίος ήταν εκνευριστικά καλός. Έκανε τη φωνή του ό,τι ήθελε, δεν του έφευγε νότα, ερμήνευσε όλα τα κομμάτια ίσως και καλύτερα από τις studio εκτελέσεις τους και αν άκουγε κανένας από τους δικούς μας μπουζουκόβλαχους τους αμανέδες του, μάλλον θα αυτομαστιγωνόταν από ντροπή. Φυσιολογικά τραβούσε όλα τα βλέμματα πάνω του και έδωσε μία ανεπανάληπτη παράσταση, κατά την οποία κατέβηκε στο κοινό και αφού ζήτησε από όλους να κάτσουν στο πάτωμα τραγούδησε με ένα προβολέα πάνω του τους πρώτους στίχους του “Les Enfants Du Soleil”. Από τους κορυφαίους της metal σκηνής, χωρίς καμία αμφιβολία. Το setlist βασίστηκε κατά κύριο λόγο στο τελευταίο τους album “Wilderness Of Mirrors”, αφού οι μισές επιλογές ήταν από εκεί, το έφτιαξαν όμως με τέτοιο τρόπο που είχε εξαιρετική ροή και περνούσε η ώρα χωρίς να το καταλάβεις. Όσο για τους γείτονες, ήταν ένα πολύ ενθουσιώδες και εκδηλωτικό κοινό που έκανε το συγκρότημα να νιώσει σαν στο σπίτι του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Zaher θεωρεί την καλύτερη συναυλία τους στον ίδιο χώρο το 2016. Ειλικρινά, το μόνο αρνητικό της όλης βραδιάς ήταν ότι κάποια στιγμή τέλειωσε.
Setlist: The Funeral, Born To Survive, Dance, Until The End, Into The Light, The Clown, Through The Seasons, Tales Of The Sands, Still The Dawn Will Come, Breathing Near The Roar, Endure The Silence, Beyond The Stars, No Holding Back, Soul Of My Soul, Les Enfants Du Soleil, Believer
Εν κατακλείδι, ένα ταξίδι που μας επιβράβευσε με την επιλογή μας. Οι Myrath βρίσκονται σε τρομερή κατάσταση και επειδή δεν ξέρουμε αν θα έρθουν ποτέ από τα μέρη μας, αν σας αρέσουν και σας δοθεί η ευκαιρία να τους δείτε στο εξωτερικό μην διστάσετε επειδή θα βιώσετε μία συναυλία που θα σας μείνει αξέχαστη. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το Joy Station. Δεν έχω την εμπειρία για να το συγκρίνω με άλλα venues του εξωτερικού αλλά όσο και να σκεφτώ δεν μπόρεσα να βρω κάτι που θα άλλαζα. Α, μην ξεχάσω, σημαντικό το ότι στο τέλος της βραδιάς τα ρούχα μας δεν μύριζαν τσιγαρίλα και μπαφίλα. Εκεί απ’ ότι φαίνεται τηρούνται οι απαγορεύσεις.
THE INTERVIEW
Τρεις ώρες πριν την εμφάνισή τους στη Σόφια της Βουλγαρίας, τρία μέλη των Myrath βρέθηκαν απέναντί μας και συζητήσαμε για όλα αυτά που αφορούν τη μπάντα αλλά και πέρα από αυτά. Και όσο εξωτική και αν φαίνεται η εμφάνιση και η μουσική τους, τόσο προσγειωμένες και πραγματικές είναι οι απόψεις τους. Ο λόγος στους Zaher Zorgati (φωνητικά,) Kevin Codfert (πλήκτρα) και Anis Jouini (μπάσο).
Συνέντευξη: Βασίλης Σκουρτόπουλος, Γιώργος Τερζάκης
RockPages.gr: Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Θα θέλαμε να σας συγχαρούμε για το νέο σας album, στο οποίο βρήκαμε και κάποια καινούρια στοιχεία, όπως είναι στοιχεία αφρικάνικης παραδοσιακής μουσικής με το όλο αποτέλεσμα να ακούγεται περισσότερο…ethnic; Τί έγινε ακριβώς στη διαδικασία παραγωγής του;
Zaher Zorgati: Πολύς κόσμος λέει τώρα τελευταία ότι αλλάξαμε το στυλ μας από το “Karma” και μετά αλλά εμείς δεν το βλέπουμε έτσι. Πάντα είχαμε τα κλασικά ηχοχρώματα της Μέσης Ανατολής αλλά πάντα ψάχνουμε και άλλα ηχοχρώματα για να ενώσουμε με το metal. Αυτή είναι η βασική μας προσέγγιση και από την αρχή της μπάντας, είχαμε αυτή την ιδέα να αναδείξουμε την παραδοσιακή μουσική της Μέσης Ανατολής και μετά να ενσωματώσουμε όσα περισσότερα παραδοσιακά στοιχεία από όλο τον κόσμο μπορούμε. Είτε αυτά είναι από την Αφρική, τη Ανατολή γενικότερα ή ακόμα και τη Λατινική Αμερική. Θυμάμαι να λέω στον Kevin ότι υπάρχει μια φοβερή χορωδία γυναικών από τη Βουλγαρία και θα ήθελα να συνεργαστούμε μαζί τους, έστω και σε ένα τραγούδι Αυτός είναι ο τρόπος που θέλουμε να δημιουργούμε μουσική.
RockPages.gr: Άρα δηλαδή δεν θέλετε να έχετε καθόλου σύνορα.
Zaher Zorgati: Ακριβώς. Κανένα σύνορο ποτέ. Και ίσως σε πέντε χρόνια από τώρα, να κάνουμε ένα album αποκλειστικά με παραδοσιακή μουσική της Μέσης Ανατολής, έτσι όπως το κάναμε στα πρώτα μας albums. Για εμάς πάντα ήταν η ουσία, η μίξη του metal με μη metal μουσικές.
RockPages.gr: Άρα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν παγκόσμιο folk ήχο.
Zaher Zorgati: Ναι, αν και δεν το σκεφτόμαστε έτσι ακριβώς. Θέλουμε πάντα να υπάρχουν επιρροές αλλά για εμάς, φαντάζει περισσότερο ως ένα εργαστήριο που εκεί έχουμε τη δυνατότητα να δοκιμάζουμε πράγματα.
RockPages.gr: Από το προηγούμενο album και μετά, φαίνεται ότι κάνετε μια στροφή στον ήχο, παρόλο που έχετε ήδη πέντε albums και ένα αρκετά δυνατό όνομα στη σκηνή.
Zaher Zorgati: Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Νομίζω ότι άλλαξε λίγο το στυλ μας στο ίσως λίγο πιο παραδοσιακό metal με τα στοιχεία της Μέσης Ανατολής αλλά οι δυνατότητές μας και η νοητική δύναμή μας είναι πολύ πέρα από εδώ. Μπορούμε εύκολα πια να τραγουδήσουμε ανατολίτικες μελωδίες (σ.σ.: εδώ μας τραγούδησε κανονικά έναν τέτοιο σκοπό a capella) αλλά επίσης μπορούμε να παίξουμε heavy metal από την Ινδία, από την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, την Ανατολική ή τη Δυτική Ευρώπη, ακόμα και κλασικό heavy metal από τα παλιά. Ναι, έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο αποτύπωμα αλλά δεν σκεφτόμαστε μόνο έτσι.
RockPages.gr: Προέρχεστε όμως από μια ήπειρο που δεν είχε ποτέ συνδεθεί με το metal. Πώς τα καταφέρατε και τι χρειάστηκε για να ακουστεί και η δική σας φωνή;
Zaher Zorgati: Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος και στην Ευρώπη και την Αμερική αλλά και την Ιαπωνία έμειναν έκπληκτοι (σ.σ.: όπως και εμείς στην Ελλάδα). Όλοι μας έλεγαν πώς κατάφερε ένα σχήμα από την Τυνησία και με Γάλλους στη σύνθεση να μπορέσει να ακουστεί. Η αλήθεια είναι ότι οι Γάλλοι είχαν κυριεύσει τη χώρα μας και μπορούσαμε πια να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Τώρα πια έχουμε φτιάξει το είδος επικοινωνίας που χρειαζόμαστε μέσα στο σχήμα και προχωράμε.
RockPages.gr: Ας επιστρέψουμε στο τελευταίο album. Ποια σημεία βρίσκετε να έχει υπάρξει εξέλιξη σε σχέση με το “Karma”;
Zaher Zorgati: Είναι σχεδόν ταυτόσημα, δεν είναι πολύ μακριά το ένα από το άλλο αλλά αυτό θεωρούμε ότι είναι πιο ώριμο και είχαμε τη δυνατότητα να το δουλέψουμε παραπάνω. Επίσης το album αυτό έχει ατελείωτες ώρες δουλειάς στην ενορχήστρωση από τον Kevin ενώ το “Karma” ήταν λίγο πιο βιαστικό στην προετοιμασία του. Και αν και το “Wilderness Of Mirrors” βγήκε μόνο δύο χρόνια μετά το “Karma”, έχει ιδέες και σκελετούς τραγουδιών που μπορεί να φτάνουν και την πενταετία πίσω. Γυρίσαμε πίσω, πήραμε όλες αυτές τις ιδέες και αρχίσαμε να τις δουλεύουμε. Όσες είδαμε ότι εξελίχτηκαν και έβγαζαν αποτέλεσμα, τις συνεχίσαμε, κάποιες άλλες τις αφήσαμε για άλλη στιγμή. Συν τις ατελείωτες ώρες με τα πνευστά και τα έγχορδα που υπάρχουν στο καινούριο album.
RockPages.gr: Πόσο καιρό σας πήρε να ηχογραφήσετε το “Karma” και πόσο το “Wilderness Of Mirrors”;
Kevin Codfert: Πάνω κάτω τον ίδιο χρόνο. Όταν θα πας στο studio, όλα πρέπει να είναι έτοιμα, στον τομέα της προπαραγωγής. Στο “Karma” η διαδικασία ηχογράφησης ήταν περίπου τρεισήμισι μήνες που περίπου ίδια ήταν στο “Wilderness…”. Στο “Wilderness…” όμως έγινε το εξής: έχασα την προηγουμένη δουλειά μου και έτσι αφοσιώθηκα στη δημιουργία του album. Αυτό περίπου πήρε δώδεκα μήνες.
RockPages.gr: Το πρώτο single από το νέο album είναι η συνεργασία σας με την Elize Ryd των Amaranthe. Πώς δημιουργήθηκε αυτό το ντουέτο;
Kevin Codfert: Βασικά πριν πέντε χρόνια είχα σκεφτεί ότι ήθελα να κάνω ένα τραγούδι για την Elize γιατί αγαπώ τη φωνή της, με πόση ωριμότητα αντιλαμβάνεται τη μουσική αλλά φοβόμουν λίγο μη μας απορρίψει και δεν μας δώσει σημασία.
Zaher Zorgati: Και να σημειώσουμε εδώ ότι είναι και πάρα πολύ καλή συνθέτης.
Kevin Codfert: Ακριβώς. Έτσι το σκέφτηκα λίγο παραπάνω και επιτέλους έκανα την επικοινωνία μαζί της. Η ίδια δήλωσε οπαδός του σχήματος και δέχτηκε αμέσως να συμμετέχει. Το μόνο που ζήτησε είναι να της κλείσουμε μια πτήση και να δουλέψουμε όλοι μαζί το τραγούδι στο studio του Jacob Hansen (σ.σ.: που γράφτηκε το “Wilderness Of Mirrors”), από κοντά. Το πρώτο που έκανα είναι να σταματήσω κάθε εξέλιξη του τραγουδιού ώστε να της δώσω τη δυνατότητα να επέμβει στη σύνθεση και να επεκτείνει τους ορίζοντές του. Εκείνη άκουσε το τραγούδι, έκανε τα μαγικά της και το τελικό αποτέλεσμα δεν μας πήρε παραπάνω από τρεις ώρες και νομίζουμε ότι είναι και πάρα πολύ καλό. Το ότι γράφαμε με τον Jacob βοήθησε επίσης γιατί γνωρίζονται πάρα πολύ καλά και ξέρει και τον τόνο της αλλά και η ίδια ξέρει πως να σταθεί στο χώρο και να πάρει το μέγιστο αποτέλεσμα.
RockPages.gr: Άρα το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα έξτρα στοιχείο στα θετικά του album.
Zaher Zorgati: Ναι, σίγουρα.
Kevin Codfert: Δεν θα το έλεγα γιατί το τραγούδι φτιάχτηκε με βάση το ντουέτο τους. Δεν είναι κάτι έξτρα αλλά ένα κομμάτι από το όλο album, το όλο σύνολο.
Zaher Zorgati: Σαν να είναι η Elize η ψυχή του τραγουδιού. Και νομίζω ότι εύκολα η Elize είναι από τις καλύτερες γυναικείες φωνές εκεί έξω.
RockPages.gr: Zaher, να σε γυρίσω περίπου δέκα χρόνια πίσω και σε μία συμμετοχή που ελάχιστοι θυμούνται αλλά με ξεχωριστή σημασία. Είχες τραγουδήσει στους Ayreon και στο album “The Source”. Τι θυμάσαι από τότε;
Zaher Zorgati: Τεράστιος σεβασμός στον Arjen Lucassen, είναι πραγματικά πολύ μεγάλος συνθέτης και μουσικός. Μακάρι να ξανακάνω κάτι μαζί του στο μέλλον. Τώρα που το σχήμα ανεβαίνει και βλέπω την υποστήριξη όλων και περισσότερων οπαδών αλλά και από εσάς των μέσων, εύχομαι να ξαναγίνει μια συνεργασία μαζί του. Θα το κάνω χωρίς δισταγμό αλλά ακόμα και αν δε γίνει, θα του είμαι για πάντα ευγνώμων.
RockPages.gr: Όσο μεγαλώνει το σχήμα, αισθάνεσαι να δημιουργούνται έξτρα δυσκολίες;
Zaher Zorgati: Δεν θα το έλεγα. Στο τέλος είναι απλά μουσική. Εμείς παραδίδουμε αισθήματα, δεν είμαστε ούτε έμποροι ναρκωτικών, ούτε όπλων. Προτιμούμε να παράγουμε ελπίδα και ειρήνη και γενικότερα πραγματικά συναισθήματα. Τις προάλλες, ένας οπαδός μας έλεγε ότι είναι μεγάλος υποστηρικτής των HammerFall και των DragonForce, γιατί να μην κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο; Γιατί να μην κάνουμε κάτι για το Lord Of The Rings ή το Game Of Thrones; Να σου πω την αλήθεια, μου αρέσουν και τα δύο αλλά μέσα από τη μουσική των Myrath θέλω να μιλάω για καθημερινά θέματα. Για τον πόλεμο, την ειρήνη, τον καρκίνο, τις αρρώστιες, την ελπίδα και την κατάθλιψη. Πράγματα που είναι δίπλα σου και μπορείς να τα αγγίξεις. Δεν είμαι ενάντια στις ιστορίες με δράκους αλλά όταν τραγουδάω θέλω ο άλλος απέναντί μου να βιώνει το στίχο μου προσωπικά. Και όσο αυτός καταλαβαίνει εμένα, τόσο και εγώ καταλαβαίνω αυτόν και δημιουργείται ένας ξεχωριστός δεσμός. Για εμένα αυτό είναι το metal και το rock.
RockPages.gr: Τι ακολουθεί μετά το τέλος αυτής της περιοδείας;
Kevin Codfert: Μια άλλη περιοδεία τον Σεπτέμβριο στην άλλη μεριά της Ευρώπης, με πολλές ημερομηνίες σε Γαλλία, Ισπανία, Σουηδία και την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Και ακόμα έχουμε και άλλα σχέδια για περιοδείες τα οποία θα αποκαλυφθούν σύντομα ελπίζω.
RockPages.gr: Υπάρχουν μέρη που δεν έχετε παίξει και θέλετε να πάτε;
Zaher Zorgati & Kevin Codfert: Ινδονησία, Κίνα, Αυστραλία, Ουκρανία και Ρωσία. Η.Π.Α. και Καναδά αν και το βλέπω δύσκολο με τον Donald εκεί πέρα…
RockPages.gr: Φέτος γιορτάζετε τα είκοσι χρόνια με το όνομα Myrath, ενώ είχατε ξεκινήσει σαν Xtazy. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι και τι σκεφτόσασταν τότε, γνωρίζοντας ότι έρχεστε από μία χώρα που δεν έχει καμία παράδοση σε αυτή τη μουσική;
Zaher Zorgati: Όταν ξεκινήσαμε δεν είχαμε σκεφτεί καν το εξωτερικό. Θέλαμε απλά να γίνουμε η καλύτερη μπάντα στην Τυνησία. Αυτός ήταν και ο σκοπός του τότε μάνατζερ μας, του κυρίου Ahmed (R.I.P.) που ήταν και ο πατέρας του κιθαρίστα μας Malek Ben Arbia. Μας πίστεψε και επένδυσε πολλά λεφτά στο σχήμα, μας βοήθησε τον καθένα προσωπικά και ίσως είναι ο κύριος λόγος που καθόμαστε αυτή τη στιγμή και μιλάμε. Και πέρα από τον κύριο Ahmed εγώ θα πρόσθετα και τον Kevin, που μας ανακάλυψε σε ένα festival που παίζαμε ως opening act του Robert Plant και ήρθε και μίλησε με τον manager μας και του πρότεινε ν’ αλλάξουμε όνομα και τραγουδιστή και ο ίδιος ήταν έτοιμος να αναλάβει την παραγωγή μας, βλέποντας ότι αυτό που κάνουμε είναι μοναδικό. Έτσι το ταξίδι μας ξεκίνησε εκείνη την ημέρα. Ζήσαμε πολλά ως μπάντα που ερχόταν στην Ευρώπη από την Τυνησία για να παίξει metal και σε πολλούς φαινόταν απίστευτο αλλά μετά από πολλές και πολλών ειδών θυσίες, εδώ είμαστε.
RockPages.gr: Τι πιστεύετε ότι έχετε κάνει διαφορετικό σε σχέση με τις άλλες μπάντες από τη χώρα σας;
Zaher Zorgati: Ένας συνδυασμός σκληρής δουλειάς, κάρμα και πίστης. Δεν πιστεύω στην ευκαιρία, πιστεύω στην πίστη, στο πεπρωμένο.
Kevin Codfert: Και ίσως το γεγονός ότι αποφύγαμε λίγα περισσότερα λάθη. Γιατί όταν φτιάχνεις μια μπάντα δεν ξέρεις τι να κάνεις αλλά ξέρεις αρκετές φορές τι να μην κάνεις. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Μπορεί να μην ξέρω που πάω μερικές φορές, ξέρω όμως ότι αν κάνω αυτό το λάθος, δεν θα δουλέψει.
Zaher Zorgati: Και σκεφτείτε ότι όταν ξεκινάς να κάνεις μουσική, δεν μπορείς να μη σκεφτείς τα λεφτά. Φαντάσου μια παρέα νεαρών Τυνήσιων μουσικών που φεύγει από τη χώρα και ξεκινάει να παίζει στα festivals. Πάλι καλά που είχαμε σχεδόν από την αρχή τον Kevin και μας έκανε σίγουρα πιο λογικούς.
RockPages.gr: Η κατάσταση στην Τυνησία πώς είναι;
Zaher Zorgati: Τώρα όλα είναι χάλια. Πιο παλιά όλα ήταν καλύτερα, υπήρχε κόσμος που υποστήριζε το metal, ακόμα και το υπουργείο πολιτισμού ήταν θετικό να στηρίζει συναυλίες και δραστηριότητες, ακόμα και συναυλίες στο δρόμο. Ο κόσμος ήταν πολύ πιο μέσα και υποστήριζε πολύ πιο θερμά.
Anis Jouini: Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Ακόμα και οι τότε μουσικοί που ήθελαν να ασχοληθούν, τώρα παίζουν σε μικρά μπαράκια ή σε ταβέρνες παραδοσιακής μουσικής.
Zaher Zorgati: Και οι νεότεροι ακολουθούν τις πλατφόρμες και τα social media. Ό,τι πλασάρει το YouTube, το Instagram και το TikTok σε μουσική θα το βρεις σε εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα.
RockPages.gr: Άρα θεωρείστε οι πρωτοπόροι της σκηνής της Τυνησίας.
Zaher Zorgati: Όχι. Θεωρούμε τους εαυτούς μας παιδιά του κόσμου. Όπως είναι οι επιρροές που έχουμε ή θέλουμε να έχουμε, έτσι θεωρούμε και τους εαυτούς μας. Είτε είναι Αφρική, Ευρώπη ή Μέση Ανατολή.
RockPages.gr: Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε που μας δεχτήκατε να μιλήσουμε λίγο πριν από τη συναυλία σας.
Zaher Zorgati: Εμείς θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε που κάνατε τόσο δρόμο για να μας δείτε και να μιλήσουμε, και ελπίζω πραγματικά άμεσα να τα πούμε στην Ελλάδα.
