Το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκε αυτή η συναυλία, ήταν ευχάριστο για δύο λόγους. Πέραν του ότι με τα συγκεκριμένα συγκροτήματα αναμενόταν ένα πολύ δυνατό βράδυ, το σημαντικότερο ήταν ότι ο Μάριος Ηλιόπουλος, ηγέτης και κιθαρίστας των Nightrage, ξεπέρασε επιτυχώς την εγκεφαλική αιμορραγία με την οποία διαγνώστηκε στις αρχές του έτους. Αυτό μετράει πάνω απ’ όλα και τα υπόλοιπα έρχονται. Μονόδρομος λοιπόν το ιστορικό στέκι της Λιοσίων.
Πρώτοι στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Oathswan. Νεοσύστατο σχήμα με μέλη από τους Mask Of Prospero και Aetherian, οι οποίοι αμφότεροι έβγαλαν εξαιρετικά albums το 2023. Προερχόμενοι από μία μικρή ευρωπαϊκή περιοδεία, έχουν κυκλοφορήσει ένα EP πέρυσι (“From Those Who Breath From Darkness”) και αν δεν κάνω λάθος ετοιμάζεται και το πρώτο τους full-length μέσα στη χρονιά. Η μουσική τους είναι αρκετά ατμοσφαιρική, με πολλά ήρεμα σημεία, ενώ όταν ανεβάζουν την ένταση υπάρχουν επιρροές από metalcore, djent και post-metal. Σημείο αναφοράς φυσικά ο Χρήστος Κοντούλης και η χαρακτηριστική ευκολία που έχει να χρησιμοποιεί ένα μεγάλος εύρος φωνητικών, από πολύ μελωδικά καθαρά μέχρι ακραία. Γενικά ήταν μία πολύ καλή εμφάνιση, τα κομμάτια τους όμως χρειάζονται ακροάσεις για να μπορείς να τα αφομοιώσεις. Ο λιγοστός κόσμος που υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο Gagarin πάντως φάνηκε να πέρασε καλά.
Συνέχεια με άλλο ένα καινούριο συγκρότημα, τους Grim Love, οι οποίοι ξεσήκωσαν το κοινό από την αρχή. Ο ήχος τους βασίζεται στο alternative/groove metal με hardcore και punk/thrash πινελιές (απολαυστικά breakdowns ανά διαστήματα) κάτι το οποίο αν παίζεται σωστά σημαίνει ότι θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον και δεν θα βαρεθείς ούτε λεπτό. Και έτσι έγινε, αφού τα παιδιά είχαν όρεξη και έκαναν πάρα πολλά κεφάλια να κουνηθούν κατά τη διάρκεια του set τους. Είναι από αυτές τις στιγμές που βλέπεις ζωντανά ένα πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα και κάτι σου λέει ότι σύντομα το όνομά τους θα ακουστεί ακόμα περισσότερο. Το ντεμπούτο τους album “Mataora” κυκλοφόρησε φέτος και παίζει από τα ηχεία όσο γράφονται αυτές οι γραμμές. Δυστυχώς μόνο ψηφιακά απ’ ότι βλέπω, οπότε ελπίζω σύντομα και σε φυσική μορφή. Ένα μεγάλο μπράβο στους Grim Love για αυτό που κάνουν, ελπίζω να συνεχίσουν έτσι.
Και πάμε στους αγαπημένους Full House Brew Crew, οι οποίοι μαζί με τους Voidnaut αποτελούν για εμένα ό,τι καλύτερο μπορεί να ακούσει κανείς στη χώρα μας όταν μιλάμε για groove metal. Αν και το τελευταίο τους album, το περυσινό “Rise Of The Underdogs”, δεν με ενθουσίασε σε σχέση για παράδειγμα με τα δύο προηγούμενα που σκοτώνουν, η εμφάνισή τους ήταν καταιγιστική. Riffs βαρέων βαρών και ρυθμός που κάνει τζάμια να τρίζουν και μπορεί να σου προκαλέσει μόνιμη βλάβη στον αυχένα αν είσαι κάποια ηλικίας και δεν προσέχεις. Το κοινό ανταποκρινόταν θερμά σε ό,τι και αν έπαιζαν ενώ ήταν πολύ ωραία η στιγμή που τραγούδησαν τη υπέροχη κιθαριστική μελωδία του “Me Against You”. Προσωπικά είχα χρόνια να τους δω, νομίζω από το 2019, και έχω να πω ότι είναι πολύ καλύτεροι και πιο άνετοι πάνω στη σκηνή σε σχέση με τότε. Και το σημαντικότερο, έχουν το υλικό για να το υποστηρίξουν. Με τραγούδια σαν τα “Hollow God”, “Black Flag” και “No One’s Safe” μέχρι και άτομο από κώμα μπορούν να ξυπνήσουν.
Setlist: Voice Of Doubt, Flaws Of Guilt, When Violence Meets The Art, Hollow God, Black Flag, Me Against You, Cannot Be Judged, Fake, Downfall, Rise Of The Underdogs, Leaving Home, No One’s Safe, Bleed
Και κλείσιμο με ένα αγαπημένο συγκρότημα που ακολουθώ από το πρώτο του album και μέχρι τώρα είχα την τύχη να το δω μόνο μία φορά, το μακρινό 2010 στο Eightball. Πολύ ευχάριστο, όπως ανέφερα και στην αρχή, να βλέπουμε τον γίγαντα Μάριο Ηλιόπουλο υγιή και χαμογελαστό στη σκηνή. Με ανανεωμένη σύνθεση για μία ακόμη φορά, οι Nightrage ήταν εκπληκτικοί αν και ο ήχος δεν ήταν με το μέρος, ειδικά στα δύο πρώτα τραγούδια. Το ότι δεν θα απογοήτευαν το περίμενα, αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν η επιλογή του υλικού. Με δέκα full-lengths στο ενεργητικό τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξεις τι θα παίξεις, με εξέπληξαν όμως αφού πάνω από τα μισά τραγούδια προέρχονταν από τα δύο πρώτα αξεπέραστα albums. Άλλο που δεν ήθελα εγώ για να καταστρέψω τη φωνή μου. Τα νέα μέλη φαίνεται να ταιριάζουν άψογα, αφού ο τραγουδιστής Κωνσταντίνος Τόγκας ήταν αεικίνητος και γεμάτος ενέργεια παρασύροντας και το κοινό με τον ενθουσιασμό του ενώ ο Φώτης Benardo βασάνιζε αλύπητα το drum kit του και συνέβαλε όπου χρειαζόταν με καθαρά φωνητικά. Το μόνο αρνητικό από την εμφάνισή τους ήταν ότι κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώσει. Μάλιστα, στα δύο τελευταία τραγούδια έφεραν και καλεσμένους στη σκηνή. Αρχικά τον Μάκη Μάκουλα των Beyond Perception για φωνητικά στο “Affliction” και μετά τον Γιάννη Κοτζιά των Herta για κιθάρα στο “The Tremor”. Μακάρι να τους βλέπουμε πιο συχνά.
Setlist: Being Nothing, Euphoria Within Chaos, A Throne Of Melancholy, Elusive Emotion, Scathing, Phantasma, Frozen, Dark Light, Descent Into Chaos, In My Heart, Spiral, Affliction, The Tremor
Εν κατακλείδι, ήταν ένα βράδυ που στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Η προσέλευση θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη αλλά δεν βαριέσαι, μην λέμε τα ίδια και τα ίδια πάλι. Δύο νέα συγκροτήματα που κατέθεσαν με πειστικό τρόπο τα διαπιστευτήριά τους και δύο παλιότερα που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να επιβεβαιώσουν την αξία και την ποιότητά τους. Τέτοια θέλουμε να βλέπουμε.
Γιώργος Τερζάκης
**Φωτογραφίες @marakioutekan από το Instagram των συγκροτημάτων**
