Τετριμμένο. Αν θα έπρεπε να περιγράψω με μια μόνο λέξη την δουλειά του αγαπητού κατά τα άλλα Nils θα το περιέγραφα ως ένα τετριμμένο άλμπουμ. Και ας εξηγήσω το όλο πρόβλημα μου με το άλμπουμ αυτό. Ο Nils Patrik Johansson είναι ένας εξαιρετικός τραγουδιστής με χαρακτηριστική φωνή. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια μας έχει δώσει εξαιρετικές ερμηνείες με τους Astral Doors, Wuthering Heights (και τα δύο αγαπημένα σχήματα) αλλά και τους Civil War. Σε αυτή εδώ την προσωπική του δουλειά οι συνθέσεις τείνουν να θυμίζουν το έργο του με τους τελευταίους. Το power metal του “War And Peace” το έχουμε ακούσει εκατομμύρια φορές στο παρελθόν. Δεν λέω ότι δεν έχει κάποιες δυνατές στιγμές. Φέρνω σαν παράδειγμα εδώ τα “Barbarossa” και “The Great Wall Of China” όμως σε γενικές γραμμές είναι ένα άλμπουμ που περνά και δεν ακουμπά.
Στα αυτιά μου ακούγεται, ναι τετριμμένο. Και ο λόγος είναι το ότι από έναν μουσικό με τόση εμπειρία περιμένω κάτι παραπάνω. Αν αυτό ήταν το ντεμπούτο άλμπουμ ενός νέου σχήματος θα έλεγα ότι δεν είναι κακό και θέτει κάποιες βάσεις για το μέλλον του. Αλλά για δουλειά του Nils μάλλον περνά αδιάφορα από τα αυτιά μου. Και αν προς το τέλος είναι μαζεμένες οι πιο δυνατές συνθέσεις του άλμπουμ το ότι αυτό ανοίγει με το παντελώς αδιάφορο ορχηστρικό “Himalaya” το οποίο ειλικρινά δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης δείχνει για εμένα μια επιφανειακή προσέγγιση στο στήσιμο του άλμπουμ.
Στο σύνολο του θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ίσως ένα κλασσικό παράδειγμα του πόσο χαμηλά έχει πέσει ο πήχης στο power metal την τελευταία δεκαετία.
