Δεν είναι κάτι που δεν περιμένουμε. Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν, άλλωστε, ένα τέλος. Ωστόσο, είναι πολύ διαφορετικό να είναι απλώς στη σκέψη σου με το να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι δεν γίνεται όλοι αυτοί που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μουσική πριν από πέντε ή και έξι δεκαετίες να συνεχίζουν να παίζουν για πάντα. Και θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που αντέχουν σε τόσο μεγάλες ηλικίες συνεχίζοντας να μας προσφέρουν συγκινήσεις και μοναδικές στιγμές. Μη γελιέστε όμως. Δεν είναι καθόλου εύκολη απόφαση να πεις: «σταματάω εδώ», «έφτασε το τέλος», «αποσύρομαι» κτλ. Άλλωστε, πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει Farewell Tours και λίγους μήνες μετά το συγκρότημα να παίρνει πίσω την απόφαση του.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά τον Ian Gillan να μας λέει ότι δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να κάθεται όλη την ημέρα σπίτι, να πηγαίνει σούπερ μάρκετ, να μαγειρεύει και γενικά να ζει μία φυσιολογική ζωή όπως όλοι μας. Και πως είναι δυνατόν, άλλωστε, όταν εδώ και δεκαετίες έχει μάθει να ζει με μία βαλίτσα και ένα αεροπορικό εισιτήριο στο χέρι; Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έχει μάθει να δίνει συναυλίες και να αποθεώνεται από χιλιάδες κόσμου κάθε νύχτα. Το συναίσθημα αυτό δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα. Για αυτό ακριβώς είναι και δύσκολες αυτές οι αποφάσεις.
Είδαμε όλοι τον David Coverdale να μας αποχαιρετά με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι δίνοντας τέλος σε μία αξιοζήλευτη καριέρα. Μια καριέρα που επηρέασε εκατομμύρια ανθρώπους αφήνοντας, παράλληλα, πίσω του μια κληρονομιά που θα μνημονεύεται στο διηνεκές. Ωστόσο, κοιτάζοντας προσεκτικά το βλέμμα του, δεν ήταν δυνατό να μη διακρίνεις μία συγκίνηση και ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Έτσι είναι. Θέλω να αναλογιστείτε κάτι και αν ποτέ βρείτε λίγο χρόνο να το συζητήσετε με άτομα που συμμερίζονται τα ίδια ενδιαφέροντα με εσάς. Κάθε γενιά έχει τους δικούς της ήρωες. Κάθε γενιά βρίσκει τον εκάστοτε ψυχικό στυλοβάτη της που θα τη βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές. Όμως ελάχιστες γενιές θα έχουν την πολυτέλεια να ισχυριστούν ότι ο ήρωας τους πέρασε από τα στενά όρια της μουσικής (ή και της τέχνης γενικότερα) σε μία άλλη σφαίρα επιρροής, αυτή της δημοφιλούς κουλτούρας. Γιατί όταν το MTV έπαιζε τα περίφημα video clips από το “1987” και το “Slip of the Tongue” με την Tawny Kitaen άλλαζε το μουσικό τοπίο δίνοντας μία άλλη διάσταση στην έννοια video clip. Όχι με την έννοια της τεχνικής καινοτομίας ή του ογκώδους budget αλλά με το στίγμα που άφησε σε μία ολόκληρη δεκαετία. Όλη η δεκαετία του 80 στη hard rock μουσική μπορεί να συμπυκνωθεί σε αυτά τα video clips όσο υπερβολικό και αν ακούγεται. Αυτά τα videos έχουν την ίδια επίδραση στην pop culture με αυτή π.χ. του “Back To The Future” στον κινηματογράφο της δεκαετίας του 80.
Πολλές φορές διαφωνώ συχνά με φίλους σχετικά με το πότε πρέπει να αποσύρονται οι αγαπημένοι μας καλλιτέχνες. Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή ειδικά για άτομα σαν και μένα που σχεδόν πάντα στις συναυλίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων ακούω με τα…μάτια. Το παραδέχομαι. Guilty as charged, που λένε. Για μένα μετράει το συναίσθημα και όχι τόσο η ψυχρή ανάλυση των ικανοτήτων. Και δεν θα ξεπεράσω ποτέ το ότι δεν αποχαιρετήσαμε τον Coverdale όπως θα έπρεπε…με μία τελευταία συναυλία. Ας είναι. Το σίγουρο είναι ότι η μουσική και ο μικρόκοσμος μας είναι φτωχότεροι χωρίς τον Coverdale ενεργό. Για αυτό πρέπει πάντα να πηγαίνετε στις συναυλίες των αγαπημένων σας συγκροτημάτων. Δεν ξέρετε ποτέ αν θα είναι η τελευταία φορά.
Lord Coverdale, σε ευχαριστούμε για τους δίσκους με τους Purple, για τους Whitesnake, για το “1987”, για όλες τις συναυλίες σου (αλλά ειδικά για το Λυκαβηττό το 2003) …βασικά, για όλα! Ήμασταν τυχεροί που τα ζήσαμε όλα αυτά μαζί σου. Άλλαξες τις ζωές μας και αυτό δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ.
Σάκης Νίκας
