Ίσως ο πιο επεισοδιακός δίσκος των Primal Fear να είναι αυτός εδώ; Και γιατί επεισοδιακός; Γιατί πολύ απλά πολλά, κατά κύριο λόγο δυσάρεστα, συνέβησαν στο στρατόπεδο των Γερμανών κομάντο από την προηγούμενη κυκλοφορία και έπειτα.
Από την μια είχαμε την σοβαρή ασθένεια του μπασίστα / συνιδρυτή Mat Sinner. Δόξα τω θεώ, όλα δείχνουν ότι ο Mat ξεπέρασε το πρόβλημα υγείας του. Από την άλλη, είχαμε την έξοδο από το σχήμα των Alex Beyrodt (κιθάρα) και Michael Ehre (τύμπανα) και την αντικατάσταση τους από τους, Thalia Bellazecca και Andre Hilgers αντίστοιχα. Υπήρχε λοιπόν ένα γενικός αναβρασμός που δεν ήξερα πως (και αν) θα αποτυπωθεί στην μουσική τους.
Μετά την πρώτη ακρόαση μπορώ να πω ότι όλα αυτά δεν είχαν κάποιον αρνητικό αντίκτυπο στο συγκρότημα. Το αντίθετο μάλιστα. Πιστεύω ότι συνθετικά πήραν μια ώθηση, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, τα τελευταία δύο άλμπουμ του σχήματος ήταν καλά μεν, προβλέψιμα δε.
Εδώ λοιπόν εκτός από τις κλασσικές Primal Fear φόρμες με τα καταιγιστικά refrain και φυσικά την φοβερή φωνή του Ralf έχουμε και κάποιες συνθέσεις που σπάνε αρκετά το καλούπι. Πιο τρανταχτό παράδειγμα το ορχηστρικό “Hallucinations”, δεν θυμάμαι να είχαν στο παρελθόν ένα αμιγώς ορχηστρικό κομμάτι, όπου οι κιθάρες δείχνουν τις μελωδίες τους. Παράλληλα έχουμε το “Eden” που θα φέρει στο νου το πανέμορφο “Everytime It Rains”, μόνο που εδώ συναντάμε την Melissa Bony των Ad Infinitum και δεν έχει το ίδιο μεγάλο brake στην μέση.
Φυσικά υπάρχουν και κλασσικές συνθέσεις όπως τα “The Hunter” και “Far Away” με το φοβερό του riff. Σίγουρα για ένα άλμπουμ που διαρκεί σχεδόν μια ώρα υπάρχει μεγάλη ποικιλία και δύσκολα θα πατήσετε το skip σε κάποιο κομμάτι.
Το νέο Primal Fear είναι μια δυνατή power metal κυκλοφορία από ένα σχήμα που καταφέρνει να μην λιμνάζει παρά τα χρόνια που κουβαλά στην πλάτη του.
