Να λοιπόν, που η συναυλία της χρονιάς έλαχε να συμβεί μέσα στο χειμώνα, από ένα εναλλακτικό indie rock βρετανικό σχήμα, το οποίο έδρασε στα 90ς και άργησε τρεις δεκαετίες να μας επισκεφτεί για πρώτη φορά.
Η ζωντανή εμφάνιση των PROLAPSE το βράδυ της Πέμπτης 19 Φεβρουαρίου ξύπνησε μνήμες από το τι σημαίνει ένα ιδρωμένο live, γεμάτο ενέργεια, που διαπέρασε το γεμάτο venue. Μαζί τους οι τρομερά αγαπημένοι BOKOMOLECH, σε ένα σετ που επίσης μας πήγε πίσω στα 90ς.
“how can you wish to shut yourself away from all…”
Με την Αρχιτεκτονική να είναι sold out, όλα έδειχναν πως θα ζούσαμε μια μεγάλη βραδιά. Μάλιστα, επί της ουσίας θα ζούμε μια διπλή συναυλιακή βραδιά, αφού οι δικοί μας Bokomolech δεν ήταν απλά ένα ακόμα opening act, αλλά ένα πολύ αγαπημένο σχήμα που έδωσε ένα κανονικό set. Γνωστοί και αυτοί από τους 90ς δίσκους τους,
Το έμπειρο σεξτέτο κατάφερε να με μαγέψει και πάλι παρά τις συνεχόμενες μικροαναποδιές της βραδιάς, μια χανόταν ο ήχος της κιθάρας της Χριστίνας, μια δεν έκανε καλή επαφή το καλώδια στα πλήκτρα του Τάσου, οτιδήποτε που θα μπορούσε να ξενερώσει μια μπάντα και κοινό συνέβη, αλλά όταν παίζει με ψυχή αυτό βγαίνει προς τα έξω και η όλη προσέγγιση του Δημήτρη Ιωάννου δεν άφηνε περιθώρια, όχι μόνο όταν τραγουδούσε, αλλά στα οργανικά σημεία που ταυτιζόταν πλήρως με το κάθε χτύπημα των τυμπάνων του Βλάση, του μπάσου της Λίλας και της κιθάρας του Κώστα. Οι παλιές κλασικές κομματάρες ήταν εκεί, τα πιο πρόσφατα επίσης (δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο δυνατό είναι το EP Bright New Darkness), ακόμα και το νέο, άγνωστο και χωρίς τίτλο ακόμα κομμάτι έδεσε πολύ ωραία στο σετ τους.
video Bokomolech:
Bokomolech setlist:
London / Bodies / Is It No True / Count / All Doors Are Guarded / When I Leave / Spark / Openaire / 23 / Fires
“You think you see me smiling
But I can see the sky’s caved in …”
Πολλά σχήματα της εναλλακτικής rock σκηνής άξιζαν μεγαλύτερη αναγνώριση στα 90ς και οι Prolapse ήταν σίγουρα ένα από αυτά, βγάζοντας τέσσερις δυνατούς δίσκους από το 1994 μέχρι το 1999. Βέβαια οι ίδιοι δεν κυνήγησαν, ούτε θέλησαν κάτι διαφορετικό, μετουσίωναν τα βιώματα τους σε τέχνη (επηρεασμένοι από τους Fall, τους Sonic Youth, τους πρώιμους Mercury Rev και το krautrock!) και αυτό τους έφτανε, αδιαφορώντας για το τι συνέβαινε στην brit pop της εποχής. Όταν διέλυσαν το 2000 άφησαν τα κομμάτια τους και μας με το παράπονο πως δεν τους είδαμε ποτέ ζωντανά, μέχρι που το 2015 (να’ ναι καλά οι Mogwai που τους κάλεσαν στο tour τους) ξαναβγήκαν στο δρόμο και όχι μόνο αυτό, μέσα στο 2025 έβγαλαν έναν απρόσμενα καλό δίσκο, μια δουλειά που έβαλα στη λίστα μου στο τέλος της χρονιάς και τότε ήρθε το κερασάκι στην τούρτα, αφού το Lung Fanzine ανακοίνωσε πως θα τους έφερνε να παίξουν στην Ελλάδα, αφού άδραξε την ευκαιρία της ιδέας του Threecords Record Store να τους φέρει στη Βουλγαρία και από κει να περάσουν τα σύνορα για Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
“You think you see me smiling
But I can see the sky’s caved in …”
To sold out στην Αρχιτεκτονική φαίνεται πως ξάφνιασε και τους ίδιους, λογικό βέβαια, αφού ακόμα και στα 90ς έπαιζαν σε πολύ μικρότερους χώρους οπότε το να βλέπουν ξαφνικά 600 ανθρώπους να τους κοιτάνε με λατρεία δεν είναι λίγο.
Όχι ότι θα άλλαζε κάτι αν έπαιζαν μπροστά σε πενήντα άτομα βέβαια, αφού οι ίδιοι με το που ξεκινάει η συναυλία κάνουν τα δικά τους, χωρίς να επηρεάζονται από κανέναν. Η ένταση που έβγαζαν ήταν εντυπωσιακή, μια νευρικότητα που διαπερνούσε τους ίδιους και τα όργανα τους και έφτανε σε μας με τη μορφή θορύβου. Γιατί η εμφάνιση των Prolapse δε γίνεται να περάσει αδιάφορη, σχεδόν ενοχλεί, όσο και το όνομα τους, αφού το ηχητικό τοίχος από τις τρεις κιθάρες δεν βασίζεται σε ευχάριστες μελωδικές φράσεις. Αν δεν γνωρίζεις, νομίζεις πως είναι χαοτικό το αποτέλεσμα, αλλά μετά δίνεις προσοχή και καταλαβαίνεις πως δεν βρίσκεται στο κενό, το rhythm section έχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που δημιουργεί μια σταθερή βάση, ώστε να πατήσουν οι υπόλοιποι και να χρωματίσουν (ή να μουτζουρώσουν) τα πάντα με κιθαριστικό παροξυσμό.
Και φυσικά αφού το μουσικό πλαίσιο έχει καθοριστεί, έπειτα θα δώσεις σημασία (θέλεις δε θέλεις) στο βασικό τραγουδιστικό δίδυμο, το οποίο οργώνει με άναρχο τρόπο τη σκηνή και νιώθεις πως παρατηρείς σκηνή από συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, γιατί ναι, η σύγκρουση είναι κυρίαρχη στους Prolapse, σύγκρουση φωνών πρώτα από όλα, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνεις τους στίχους βλέπεις πως πετά η Linda το μπαλάκι στον Mick και αυτός το επιστρέφει, βλέπεις τα βλέμματα τους, πως τραβάνε τα καλώδια, πως η σύγκρουση του (κάποτε και στη ζωή) ζευγαριού φτάνει στα όρια, με σωματικά σπρωξίματα και ενοχλητικά αγγίγματα όπως στο Psychotic Now. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αιχμηρό, τα σκωτσέζικα με την έντονη προφορά του Mick οριακά τα καταλαβαίνουμε, αυτός νομίζει πως δε θα καταλάβουμε τον άναρχο χορό του, αλλά παράλληλα προσπαθεί να ενώσει ένα νοητό παζλ που τα κομμάτια του έχουν πεταχτεί στον αέρα, δύσκολο task, αφού μέσα σε 80 λεπτά έχει ήδη πιει επτά μπύρες (είπε δέκα, λογικά ξεκίνησε νωρίτερα) και προσπαθούσε μάλιστα να οργανώσει τα κουτάκια σε μια λογική σειρά μπροστά του, την ώρα που η Linda θα σταματήσει να κοπανιέται ώστε να ζωγραφίσει επί τόπου ένα σκίτσο (Err On The Side Of The Dead) ή να ρίξει το φακό πάνω του ή να πιάσει με απόγνωση το κεφάλι της. Το αποτέλεσμα είναι πέρα από κάθε προσδοκία, δεν έχει σημασία από ποιο δίσκο ήταν το κάθε κομμάτι, το αχαλίνωτο ηχητικό κύμα που μας χτυπούσε ήταν αδυσώπητο, από τα τρίλεπτα σφηνάκια μέχρι το δεκαπεντάλεπτο Flex που έκλεισε την εμφάνιση τους. Τελείωσε η συναυλία και δεν ήξερα πως να αντιδράσω, συνήθως στα καλά live λέω σε αγνώστους δίπλα μου «πω, τι ζήσαμε» ή κάτι παρόμοιο, εδώ βγήκα έξω και προσπάθησα να αναπνεύσω καθαρό αέρα, μόλις είχα βιώσει μια από τις πιο δυνατές συναυλίες που έγιναν ποτέ στη χώρα μας…
video Prolapse:
Prolapse setlist:
Doorstop Rhythmic Bloc / Visa For Violet And Van / The Fall Of Cashline / Psychotic Now / Slash/Oblique / T.C.R. / On The Quarter Days / Err On The Side Of Dead / Black Death Ambulance / Government Of Spain / Flat Velocity Curve / Killing The Bland / Headless In A Beat Motel / Flex
® κείμενο/φωτογραφίες/video: Konstantinos Mindcrimek Vlachos
