Λίγες μέρες πριν την ζωντανή παρουσίαση του “The Battles I Have Won” στην Αθήνα μαζί με τους Doomocracy και Venus απαγάγω για λίγα λεπτά τον κιθαρίστα των Reflection Στάθη Παυλάντη για μια… διαφορετική σύντομη συνέντευξη! Μιχάλης Νταλάκος
Rockpages.gr: Πες μου τρεις καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία σου στην μουσική!
Στάθης Παυλάντης: Αγγελος Περλεπές…Τον γνώρισα κάτω από απίθανες συνθήκες σε πολύ μικρή ηλικία, πάνω στη μεγάλη μου κάψα για ηλεκτρική κιθάρα. Όταν τον είδα να παίζει ζωντανά μπροστά μου, εκεί στο μαγαζί με τα μουσικά όργανα στη Γλυφάδα στα μέσα της δεκαετίας του 80,έπαθα ένα τεράστιο ΣΟΚ. Όταν τον βλέπω live,νιώθω πάντα σαν να γυρνάω στη μήτρα του Heavy Metal. Το πρώτο άλμπουμ των Mystery, δεν αντέχω να το ακούσω, δακρύζω από τα πρώτα 3 δευτερόλεπτα…Και ΔΕΝ ντρέπομαι γι’ αυτό!
Warlord – Bill Tsamis…Εκεί στο δωματιάκι μου (που μου είχε παραχωρήσει η γιαγιά μου για να μπορώ να ακούω μουσική και να μη ζαλίζω τους γονείς μου!!!), έρχεται μια μέρα ο εν Χριστώ αδερφός Χρήστος Κάππας όλο χαρά και μου φέρνει το “Deliver Us”…’Άμοιρος εγώ και απαίδευτος, το βάζω να παίξει. Πού πας ρε καραμήτρο…!!! Η ζωή μου άλλαξε για πάντα και δεν θα ήταν ξανά ΠΟΤΕ πια η ίδια…Ο χρόνος με αντάμειψε, όταν πέρσι στο Golden R έρχονται οι Warlord (έστω και λειψοί…) και ο Κουμιώτης με παίρνει τηλέφωνο μέσα Αυγούστου-2 εβδομάδες πριν το φεστιβάλ και μου λέει “θέλω να έρθεις να κάνεις ήχο για Warlord στο live, μόνο εσύ μπορείς…” Βucket list check!
Memento Mori – Messiah Marcolin… Ωριμότερος και σοφότερος πλέον ο Σταθης, αλλά και οπαδός των Candlemass, ξαφνικά κυκλοφορεί το “Rhymes of Lunacy”…Ή μπορεί και να μην έχει κυκλοφορήσει ακόμη και να νομίζω ότι το άκουσα σε κάποιο παράλληλο σύμπαν και να περιμένω ότι κάποια στιγμή θα βγει αυτή η μπάντα και θα την ανακαλύψει μια εταιρεία και θα κυκλοφορήσει το άλμπουμ να το ακούσουν και άλλοι! Η μπάντα και ο τραγουδιστής που μου διέλυσε το υπαρκτό σύμπαν και όποτε βάζω το άλμπουμ ξαναμπαίνω στη σκουληκότρυπα και ξανακάνω Reset και Loop στο χωρόχρονο… Το Σεπτέμβρη στους Candlemass που τον είδαμε, εγώ κράταγα τον αδερφό μου και ο αδερφός μου εμένα…
Rockpages.gr: Αν θα έπρεπε να επιλέξεις ένα μόνο τραγούδι σας από κάθε σας άλμπουμ ως το πιο αντιπροσωπευτικό πιο θα διάλεγες και γιατί;
Στάθης Παυλάντης: Δύσκολη ερώτηση…
Από το “Fire still Burns” θα έλεγα ίσως το “Fire”. Ο αρχέγονος μύθος της φωτιάς, ο Προμηθέας που μαρτυρά αιώνια για να πάρει ο άνθρωπος το Θείο δώρο, ένα από τα πιο συγκινητικά για εμένα τραγούδια. Aργό, σκοτεινό, χωρίς φιοριτούρες και περίτεχνα σόλο, mid-tempo για πολύ headbanging και έδωσε και το στίγμα για το πού θα κινηθεί η μπάντα από εκεί και έπειτα…
“Οδύσσεια”….χμμμμ Πολλά αγαπημένα εδώ, ίσως το πιο ψυχολογικό ‘μου’…”Who will dare to Bent the Bow”… Πάλι Mid Tempo, η ραψωδία που η Πηνελόπη φέρνει το τόξο του Οδυσσέα στους μνηστήρες και δηλώνει πως όποιος μπορέσει να περάσει τη χορδή και να ρίξει, αυτός θα είναι και ο επόμενος σύζυγός της. Τραγούδι με πολλά νοήματα, τραγούδι ανάτασης, αποκάλυψης, θριάμβου…Ο άλλος Εν Χριστώ αδερφός Αδάμος Αδάμου, δεν μας άφησε να κατέβουμε από τη σκηνή (στην Κύπρο) εάν δεν παίξουμε το τραγούδι!!!
“When Shadows Fall”… “Serpent’s Eye”! Ένα τραγούδι που δεν έχουμε παίξει ΠΟΤΕ ζωντανά. Ο Μεγάλος Αδελφός, το μάτι του ερπετού που βλέπει τα πάντα και ελέγχει τα πάντα…Το πιο σκοτεινό μας άλμπουμ που το τραγούδησε ο Τεράστιος Mαλτέζος Leo Stivala.Και αυτό Mid Tempo,πολύ επηρεασμένο από τη μεγάλη Memento Mori σχολή, απέχει πολύ από το λυρισμό των επόμενων δίσκων, αλλά έχει αυτή την αύρα του Doom που με τρελαίνει! Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τότε από την Cruz Del Sur στα ντουζένια της!
“Bleed Babylon Bleed”…Εδώ περιπλέκονται τα πράγματα, γιατί ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά από τεράστια περιπέτεια που είχα με την υγεία μου, οπότε όλα του τα τραγούδια είναι πάρα πολύ αγαπημένα μου. Θα έλεγα όμως το ομώνυμο, το τελευταίο του δίσκου, το οποίο έδωσε και το όνομα στο άλμπουμ. Ενα τραγούδι για την Ποντιακή Γενοκτονία αλλά και για τη Γενοκτονία γενικότερα, ένα τραγούδι που θέλαμε να κάνουμε με τον αδερφό μου για τις γιαγιάδες μας. Τη μία που ήρθε από τον Πόντο στοιβαγμένη μέσα σε ένα καράβι, μικρό κορίτσι και την άλλη που βίωσε τη γενοκτονία των Ναζί στον Πειραιά στα χρόνια της Κατοχής.
Μεγαλώσαμε με τις διηγήσεις τους (όχι ιστορίες…),προσπαθήσαμε να τις αφομοιώσουμε μέσα μας και τελικά μετά τα 40 μας, γράψαμε μια διλογία ουσιαστικά-το “Ruler of My own Land” και το “Bleed Babylon Bleed” και σε αντίθεση με όλο το Heavy Metal κατεστημένο που θέλει σπαθιά και μάχες, στο εξώφυλλο βάλαμε την Πόντια Μάνα με το παιδί στην αγκαλιά και τα καραβάνια των ανθρώπων από πίσω. Ο δίσκος μας δικαίωσε και εμάς και την εταιρεία μας, αφού έγινε κυριολεκτικά sold out, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις…
“The Battles I have Won”…Εδώ έχω δυο αγαπημένα! “Το Lord of the Wind” κα το “Lady in the Water”. To Lord γράφτηκε εκ των υστέρων για την Οδύσσεια, μιάς και τότε είχαμε προτιμήσει τον υπέροχο μονόλογο του αείμνηστου Γρηγόρη Αναστασιάδη αντί για τραγούδι και πάντα με βασάνιζε η ιδέα ότι ίσως θα έπρεπε να είχαμε και ένα τραγούδι τελικά! Ένα γρήγορο λυρικό τραγούδι με πολύ μελωδικό ρεφραίν, που ο Κώστας Τόκας το εκτόξευσε κυριολεκτικά! Και το “Lady in the Water”,ένα US Metal στύλ, που πρώτη φορά δοκιμάζουμε να προσεγγίσουμε, Crimson Glor-άδικο. Μια προσωπική αληθινή ιστορία, που καλύφθηκε κάτω από το πέπλο των στίχων και μιλάει για ένα μαγικό πλάσμα του νερού, μια κυρία των σκοτεινών νερών, μια σειρήνα…
Rockpages.gr: Δεν είσαστε και οι πιο τακτικοί όσον αφορά τις κυκλοφορίες νέων δίσκων όμως έχετε πολλούς φανατικούς (γκούχου Κουμάς γκούχου) οπαδούς, πως το έχετε πετύχει αυτό;
Στάθης Παυλάντης: Είμαστε ερασιτεχνική μπάντα και δεν δεσμευόμαστε από συμβόλαια και ρήτρες! Παίζουμε μουσική επειδή γουστάρουμε και κυκλοφορούμε κάτι μόνο όταν θεωρήσουμε ότι ‘πρέπει’ και έχουμε κάτι να πούμε. Προσπαθούμε να κρατάμε πολύ χαμηλό προφίλ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πάμε σαν οπαδοί σε συναυλίες ή events ή πάρτι ή φεστιβάλ και δεν κρατάμε επαφή με παλιούς αλλά και νέους φίλους! Μεγαλώσαμε μέσα στην Ελληνική σκηνή από σχεδόν τα γεννοφάσκια της και αισθανόμαστε πολύ οικεία όταν βρισκόμαστε σε τέτοιους χώρους! Ο κόσμος μας αγαπάει γιατί τον αγαπάμε πολύ και εμείς, αυτό θέλω να πιστεύω. Δεν πάμε να πουλήσουμε παπάτζα ή σταριλίκι, μας αρέσει να μας σέβονται σαν μουσικούς και τίποτε παραπάνω…
Rockpages.gr: Τι να περιμένουμε από τους Reflection το 2026; Εκτός από πολλές ερωτικές καταστάσεις…
Στάθης Παυλάντης: Αυτό που πρωτεύει, είναι το live της Κυριακής. Εχουμε 7-8 χρόνια να παίξουμε δικό μας Live στην Αθήνα και είμαστε αρκετά αγχωμένοι η αλήθεια είναι!!! Έχουμε κάνει μια τεράστια προετοιμασία για το live.Το Μάρτιο εμφανιζόμαστε στο after party του up the Hammers και από εκεί και πέρα έχουμε αρκετά πράγματα στα σκαριά που θα ανακοινωθούν εν καιρώ!
Rockpages.gr: Είναι «η» heavy metal ή «το» heavy metal;
Κανονικά είναι ‘Η’ heavy Metal ,γιατί είναι σαν την αιώνια γκόμενα που φάσωσες εκείνο το ξημέρωμα με μια κασέτα που στην έδωσε ο κολλητός σου, με επιλογές από Scorpions, Iron Maiden, Black Sabbath και στο τέλος Ramones και την άκουσες ξανά και ξανά και ξανά και στο τέλος παντρεύτηκες και τη γκόμενα και είστε ακόμα μαζί!
Rockpages.gr: Μια ευχή για το 2026!
Στάθης Παυλάντης: Υγεία και Αυτογνωσία!
