Κι όμως έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που γνώρισα τους Remember Lizzy στο πρώτο πάρτυ του Rockpages.gr στο Texas στην οδό Ιπποκράτους, όταν με πλησίασαν και μου συστήθηκαν σαν μια tribute μπάντα στους Thin Lizzy. Από τότε, τους έχω δει πολλές φορές και με πολλές διαφορετικές συνθέσεις σε όλα τα live μαγαζιά της Αθήνας σχεδόν. Μάλιστα, είχαν παίξει και στην πρώτη συναυλία που διοργάνωσε το Rockpages το 2006, ενώ μέσω του θρυλικού μας forum είχαν αναπτύξει δεσμούς που οδήγησαν σε συνεργασίες, οι οποίες με χαρά διαπιστώνω ότι κρατούν μέχρι σήμερα.
Η συναυλία του Σαββάτου ήταν η πιο ξεχωριστή, καθώς σαν special guest θα εμφανιζόταν ο Darren Wharton, μέλος των Thin Lizzy στα δυο τελευταία στούντιο άλμπουμ, “Renegade” και “Thunder & Lightning”. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Πρώτοι εμφανίστηκαν, στη δεύτερη ζωντανή εμφάνιση της καριέρας τους, οι Destiny Calls, οι οποίοι ζέσταναν για τα καλά το κοινό. Αυτή τη φορά είχαν ήδη κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Alive”, που έβρισκε κανείς και στο merchandise, ενώ σαν απόδοση ήταν σίγουρα καλύτεροι συγκριτικά με εκείνη στο Piraeus Club Academy. Η Αγγελική Ροσσολάτου, η «αποκάλυψη», όπως την έχουν χαρακτηρίσει πολλοί, ήταν ακόμα καλύτερη και πιο άνετη πάνω στη σκηνή. Αναμφισβήτητο highlight η προσθήκη του Νίκου Κουλούρη στο σαξόφωνο για το τελευταίο τραγούδι, που ήταν το “Tonight”, αλλά και η διασκευή στο “Can’t Let You Go” των Rainbow, που ήταν πιο αναπάντεχη από το “Kiss Me Deadly” της Lita Ford.
Με το Κύτταρο να γεμίζει και τον ενθουσιασμό στα ύψη οι Destiny Calls πραγματοποίησαν άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση δείχνοντας ότι μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού τους άλμπουμ «χτίζουν» και το κομμάτι του live, προσθέτοντας στην ελληνική hard rock σκηνή μια υπολογίσιμη δύναμη.
Better Days, Alive, Lonely Days, Out Of Love, Falling Apart, Angel, Can’t Let You Go (Rainbow), Burning With Desire, Into The Night, Kiss Me Deadly (Lita Ford), Tonight
Το καλύτερο ελληνικό tribute δεν χρειάζεται περεταίρω συστάσεις. Δυο δεκαετίες ανεξάντλητης αγάπης, πλημμυρισμένες από ενθουσιασμό και μεράκι με σημασία στη λεπτομέρεια τα λένε όλα. Η σύνθεσή τους πλέον είναι επιπέδου all-star με την τελευταία προσθήκη του Γιάννη Τσιμά στο μπάσο και τους Άκη και Μάνο Γαβαλά, σταθερά σε τύμπανα και πλήκτρα αντίστοιχα. Κι αν η απόδοση και το ταλέντο του πρώτου από τους αδερφούς φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού από τα όργια που κάνει στα τύμπανα, αυτό του δεύτερου λάμπει φωτίζοντας λεπτομέρειες και κάνοντας τον ήχο του γκρουπ ακόμα πιο πλούσιο. Ο Γιάννης Καλύβας πάντα αποτελεί μια σταθερά με την δεδομένη καλή του ερμηνεία στα τραγούδια, ενώ η ψυχή και η καρδιά της μπάντας, το κιθαριστικό δίδυμο των Πάνου Παπαπέτρου και Γιάννη Σίννη μοιάζει πιο ώριμο και μεστό από ποτέ. Στο πρώτο μέρος στη σκηνή ανέβηκε για τα “Johnny”, “Got To Give It Up” και “Empty Rooms” ο Νίκος Παπαδόπουλος στο μπάσο, μέλος της αρχικής σύνθεσης και συνοδοιπόρος για πολλά χιλιόμετρα στο γκρουπ, αλλά και η Αναστασία Μπάστα σε ένα ντουέτο με τον Καλύβα στο “Empty Rooms”.
Το σετ δεν ήταν 100% Lizzy, αλλά σίγουρα 100% σχετικό με Lizzy, καθώς ακούστηκαν αρκετά τραγούδια του Gary, αλλά και ο μέγιστος ύμνος που είχε γράψει ο John Sykes και αποτέλεσε το διαβατήριό του για να γίνει μέλος της συμμορίας του Phil Lynott, “Please Don’t Leave Me”, που η διασκευή του από τους Pretty Maids παίζει κάθε μέρα στα ελληνικά rock ραδιόφωνα.
Μετά τον Chris Tsangarides και τον Vic Martin, ο Darren Wharton έγινε ο τρίτος «διεθνής» καλεσμένος των Remember Lizzy, γιορτάζοντας με τον καλύτερο τρόπο τα εικοστά γενέθλια και πραγματοποιώντας ακόμα ένα όνειρο για τα παιδιά. Ο Wharton με το χαρακτηριστικό γυαλί ηλίου ανέβηκε στη σκηνή σαν ταύρος σε υαλοπωλείο με φοβερή ενέργεια και σκηνική παρουσία τραγουδώντας κάθε κομμάτι με το ίδιο πάθος. Αγκάλιαζε τα μέλη του γκρουπ, έπαιζε με το κοινό και ερμήνευσε τα κλασσικά των Lizzy με τον δικό του τρόπο, ενώ δεν παρέλειψε να «κλέψει» και το κινητό μιας οπαδού στην πρώτη σειρά και να τραβήξει όλη τη δράση στη σκηνή σε πρώτο πρόσωπο.
Από εκείνο το σημείο η απόδοση του γκρουπ ανέβηκε με ένα «κλικ» ένα σκαλί ακόμα ψηλότερα απόρροια του έξτρα ενθουσιασμού με τη συμμετοχή του Wharton, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι δεν είχε κάνει ούτε μισή πρόβα με τους Remember Lizzy, αλλά μάλλον ήταν αχρείαστη, αφού όποιος τους έχει ξαναδεί ξέρει πολύ καλά πως ό,τι παίζουν αποδίδεται στην εντέλεια και με απόλυτη πιστότητα στην αυθεντική εκτέλεση. Οπότε, κάποιος που γνωρίζει καλά το υλικό, πόσο μάλλον αν μιλάμε και για μέλος της αυθεντικής μπάντας (!), μπορεί να «κουμπώσει» άνετα και απροβλημάτιστα. Το κοινό ήταν εκδηλωτικό και συμμετείχε στην ομοβροντία των 25 ασμάτων που ακούστηκαν. Τραγούδησαν και χτυπήθηκαν όπως άρμοζε στην περίσταση, θα ήθελα όμως να είναι περισσότεροι…
Κλείνοντας τα είκοσί τους χρόνια εύχομαι οι Remember Lizzy να συνεχίσουν την εξαιρετική τους παρουσία, τιμώντας τους θρύλους Thin Lizzy και τους τιτάνες, Phil Lynott, Gary Moore και John Sykes με την αγνή οπαδική τους αγάπη, που δεν αποσκοπεί στο κέρδος, δεν γίνεται επειδή είναι «της μόδας», ή για να εκμεταλλευτούν το πόσο δημοφιλείς είναι το συγκρότημα στην Ελλάδα, που δυστυχώς δεν είναι όσο θα’πρεπε, δεν είναι αρπαχτή, είναι κατάθεση ψυχής, ιδρώτα και λατρείας…
Jailbreak, Over the Hills, Johnny the Fox, Back on the Streets, Waiting for an Alibi, Bad Reputation, Please Don’t Leave Me, Military Man, Johnny, Got to Give It Up, Empty Rooms, After the War, Holy War
Darren Wharton: Are You Ready?, Massacre, Emerald, Don’t Believe a Word, Angel of Death, Still in Love with You, Cold Sweat, Whiskey in the Jar, Black Rose, The Boys Are Back in Town
Finale: Thunder Rising, Out in the Fields
Γιάννης Δόλας
