Υπάρχουν σταθερές αξίες που δεν θέλουμε ποτέ να κλονίζονται γιατί μας προσφέρουν ποιοτικές δουλειές που τόσο έχουμε ανάγκη αλλά ταυτόχρονα μας γυρίζουν πίσω στο χρόνο σαν μία άτυπη χρονοκάψουλα. Και συνήθως αυτές οι χρονοκάψουλες λαμβάνουν με την πάροδο του χρόνου ένα θετικό πρόσημο λόγω της νοσταλγίας του όλου θέματος. Κάπου εκεί εντάσσω προσωπικά την περίπτωση του Rob Zombie. Μιλάμε για έναν μουσικό ή μάλλον καλλιτέχνη (αφού καταπιάνεται με 1002 πράγματα) με μία τελείως δική του ταυτότητα και αισθητική ο οποίος σημάδεψε τα 90ς και γιατί όχι τα early 00s. Μάλιστα, συνεχίζει όλα αυτά τα χρόνια να κυκλοφορεί αξιόλογους δίσκους συνεχίζοντας τη δική του παράδοση που τον θέλει να πειραματίζεται αλλά συνάμα να διατηρεί ακέραιο το μουσικό του πυρήνα. Αυτό είναι και το “The Great Satan”.
Μιλάμε για ένα δίσκο που ενέχει όλα τα trademark στοιχεία του ήχου του Rob Zombie έτσι όπως αυτός διαμορφώθηκε (κυρίως) στα “Hellbilly Deluxe” και “The Sinister Urge”. Industrial, groovy ρυθμοί με κοφτερές κιθάρες, anthemic refrains και όλα αυτά μέσα από μία 50s horror αισθητική. Υπό αυτή την έννοια, κάθε δίσκος του Zombie -συμπεριλαμβανομένου του “The Great Satan”- θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα soundtrack μιας cult ταινίας. Σε άλλες εποχές, μάλιστα, ο δίσκος θα πετύχαινε πιθανότατα μεγάλες πωλήσεις και θα απασχολούσε τα decks των πιο διάσημων DJs στον κόσμο. Ας είναι…
Το “The Great Satan” αποδεικνύει το αυτονόητο. Ο Rob Zombie είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Ένας από τους τελευταίους πρωτοπόρους μιας γενιάς που σημάδεψε ανεξίτηλα τη μουσική με το όραμα του. Εγγύηση!
Highlight: Το “Tarantula” είναι τεράστιο hit…
Σάκης Νίκας
