Ήρθε λοιπόν η στιγμή που το πρώτο φεστιβάλ του Rock Hard στην Ελλάδα έλαβε σάρκα και οστά. Σε έναν αρκετά φορτωμένο από συναυλίες Σεπτέμβρη το φεστιβάλ αυτό ήταν σίγουρα το σημείο αναφοράς. Μπορεί η δεύτερη ημέρα, Σάββατο, να είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως και η πρώτη είχε δυνατά ονόματα.
Έφτασα στην είσοδο κάνα τριαντάλεπτο πριν ανοίξουν οι πόρτες και ήδη είχε μαζευτεί κόσμος, όχι πολύς, που απ’ όσα άκουσα ήταν κατά κύριο λόγο ξένοι οπαδοί. Με ένα τέταρτο καθυστέρηση, το ακαδημαϊκό, οι πόρτες άνοιξαν και έκανα μια βόλτα από το merchandise stand που ακόμα ήταν άδειο για να επενδύσω πριν πιάσω θέση.
Στην ώρα τους βγήκαν επί σκηνής οι Ganzi Gun. Κάτι η μικρή καθυστέρηση στην είσοδο, κάτι το ότι μιλάγαμε για καθημερινή είχε σαν αποτέλεσμα το σχήμα να βγει μπροστά σε ελάχιστο κόσμο, 50 – 100 άτομα. Ξέρω ότι αυτή είναι και η κατάρα του opening act και είναι ένα θέμα που κάποια στιγμή πρέπει να το δουν οι διοργανωτές των φεστιβάλ. Κόσμος υπήρχε αλλά δεν πρόλαβε. Παρόλα αυτά το σχήμα δεν πτοήθηκε και με το μοντέρνο ήχο του ξεκίνησε το φεστιβάλ δυνατά. Τα παιδιά παρουσίασαν γνωστά κομμάτια τους αλλά και ένα ακυκλοφόρητο. Καλοστημένοι στην σκηνή, με κατάλληλο look και πολύ όρεξη απέσπασαν άξια το χειροκρότημα του κοινού.
Σειρά είχαν οι Cobra Spell. Η αλήθεια λοιπόν είναι πως περίμενα το σχήμα της Sonia Anubis να είναι καλό, αλλά όχι και τόσο καλό! Το κλασσικό heavy metal τους με κιθάρες να σπέρνουν δεν έδωσε και πολλά περιθώρια στον κόσμο που είχε αρχίσει να μαζεύεται. Στην ώρα που είχαν στην διάθεση τους έπαιξαν κομμάτια από το ένα πλήρες άλμπουμ τους αλλά και διάσπαρτες συνθέσεις από τα EP τους. “Satan Is A Woman”, “Warrior From Hell” και κλείσιμο με το ““Addicted To The Night” από το τελευταίο τους EP. Δυνατή φωνή από την Kris Vega που έχει το απαραίτητο γρέζι για τον ήχο του σχήματος.
Innerwish. Το ιστορικό συγκρότημα από την Αθήνα το έχω δει αρκετές φορές επί σκηνής ενώ δεν μπορώ να κρύψω την αγάπη μου προς τις κυκλοφορίες τους. Εξάλλου είναι ένα σχήμα με το οποίο μεγάλωσα μαζί. Μπορεί να μην είναι και οι πιο δραστήριοι γενικά αλλά χαλάλι! Μπορεί να είχαν 45 λεπτά στην διάθεση τους αλλά τίμησαν ολόκληρη την δισκογραφία τους με ύμνους όπως τα “Silent Faces”, “Ready For Attack”, “Needles In My Mind”.
Στο μυαλό μου οι Innerwish είναι σαν αυτόν τον φίλο που συναντάς μια φορά τον χρόνο, αλλά νοιώθεις λες και τα λέτε κάθε μέρα. Είχαν αρκετούς φίλους στο κοινό που δεν σταμάτησαν να τραγουδούν καθ’ όλη την διάρκεια του σετ τους. Το συγκρότημα πριν μας χαιρετήσει ανανέωσε την συνάντηση μας τον Νοέμβριο όπου θα παίξουν μαζί με τους Elysion. Θα είμαστε εκεί!
Σειρά όμως είχε το πρώτο βαρύ όνομα του φεστιβάλ. Αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Overkill. Είχαν μια ώρα στην διάθεση τους. Τι μπορούσαν να κάνουν άραγε; Ξέρετε λοιπόν τι λένε ε; “There is no overkill, just reload and open fire”! Και αυτό έγινε.
Thrash metal λέγεται και σαν το καράτε είναι απλό. Ταχύτητα και αυτοσυγκέντρωση. Λίγες νότες χρειάστηκαν και η αρένα του φεστιβάλ έγινε για πρώτη φορά… αρένα. Ξύλο μετά μουσικής συντροφιά με ένα σχήμα που λύσσαξε επί σκηνής. Με ένα setlist απλωμένο σε εφτά παρακαλώ άλμπουμ οι Overkill δεν χάρισαν κάστανα.
Οι διασώστες τους Ερυθρού Σταυρού είχαν τα χέρια τους γεμάτα αυτή την μια ώρα. Thrash ύμνοι όπως τα “Rotten To The Core”, “Electric Rattlesnake”, “In Union We Stand” αλλά και το πρέπον κλείσιμο με το “Fuck You” μετέτρεψαν την Τεχνόπολη σε Καμπούλ. Για πολλούς οι Overkill ήταν ένα συναυλιακό απωθημένο που έγινε πραγματικότητα.
Μετά από ένα τέτοιο μακελειό μόνο ένα άκρως επαγγελματικό συγκρότημα θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους headliners Hammerfall. Οι Σουηδοί κατά την άποψη μου είναι ίσως ένα από τα πιο καλοκουρδισμένα και άκρως χορογραφημένα σχήματα στον χώρο του κλασσικού metal. Έχοντας μια πληθώρα κυκλοφοριών στην φαρέτρα τους είναι πραγματικά εύκολο για αυτούς να κάνουν τον κόσμο να διασκεδάσει.
Αυτό έγινε λοιπόν. Με έναν ήχο κρύσταλλο, με έναν Joacim Cans να μην χάνει νότα και να λες πως ο χρόνος δεν τον αγγίζει αυτόν τον άνθρωπο με κάποιο μαγικό τρόπο, με έναν Oscar Dronjak να φαίνεται κάθε φορά πιο ψηλός για κάποιο λόγο! Οι Hammerfall απέδειξαν άλλη μια φορά γιατί είναι ένα από τα κορυφαία σχήματα του χώρου.
Στον χρόνο που διέθεταν έπαιξαν κομμάτια από αρκετές κυκλοφορίες τους. Ακούσαμε έπη όπως τα “Heeding The Call”, “Let The Hammer Fall”, “Renegade” και πολλά άλλα. Δυστυχώς, για μένα δεν τίμησαν το ντεμπούτο τους για μια ακόμα φορά, παρότι φέτος έπαιξαν αρκετές φορές το ομώνυμο κομμάτι, υποθέτω ότι έπεσε θύμα του περιορισμένου χρόνου που είχαν. Σαν τελευταίο κομμάτι έπαιξαν το “Hearts On Fire” που ήταν μια εξαιρετική επιλογή. Αν δεν κάνω λάθος έχουν περάσει επτά χρόνια από την τελευταία εμφάνιση τους επί ελληνική εδάφους, αρκετός χρόνος δηλαδή.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη μέρα του φεστιβάλ με ένα πρόσημο άκρως θετικότατο!
Μιχάλης Νταλάκος
φωτο: Πέτρος Παπαπέτρος
