Επιστροφή στο Terra Vibe για την τρίτη και τελευταία μέρα του φεστιβάλ στο Terra Vibe με αναμφισβήτητο highlight της επιστροφής του Blackie Lawless στην Ελλάδα μετά από 13 χρόνια και σε αυτόν τον χώρο μετά από 21!
Την αρχή έκαναν οι Korona Grammata ένα εγχώριο ελληνόφωνο σχήμα από τη Θεσσαλονίκη που παρουσίασε τις δικές του συνθέσεις. Εντελώς ‘90s ύφος, μου θύμισε φοιτητικά συγκροτήματα που έπαιζαν διασκευές σε μπαράκια εκείνη την εποχή, που προσωπικά δεν ήταν και το καλύτερό μου.
Σειρά είχαν οι Achelous, ένα συγκρότημα που οι αναγνώστες του Rockpages.gr γνωρίζουν καλά. Για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να τους ξαναδούν live να πούμε ότι δραστηριοποιούνται από το 2011, πρώτα σαν one-man-project που λένε και στο χωριό και λίγο αργότερα ως φουλ μπάντα. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το “Tower Of High Sorcery” (No Remorse, 2024). Η πρόκληση σίγουρα ήταν η μεγάλη σκηνή του Terra Vibe, στην οποία όμως δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να ανταποκριθούν χάρη στη μεγάλη εμπειρία τους, αλλά κυρίως χάρη στο πάθος που χαρακτηρίζει την κάθε τους εμφάνιση. Έτρεχαν γύρω γύρω καλύπτοντας κάθε σημείο του stage, έπαιξαν με το κοινό και το ξεσήκωναν για να χειροκροτήσει και να φωνάξει, ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι απολάμβαναν κάθε δευτερόλεπτο που ήταν εκεί πάνω.
Μπορεί να μην είχαν και πολύ χρόνο στη διάθεσή τους, αλλά φρόντισαν να μας κάνουν να νιώσουμε το επικά λαξευμένο ατσάλι τους, ενώ η πιο χαρακτηριστική στιγμή στο σετ τους ήταν το “Macedon”, που τραγουδούσε αρκετός κόσμος από κάτω. Αποστολή εξετελέσθη!
Επόμενοι, σε ένα lineup με έντονο το ελληνικό στοιχείο, οι Anorimoi, οι οποίοι έχουν πια ξεπεράσει τα 30(!) χρόνια ύπαρξης, πάντα καυστικοί, σατιρικοί, ανατρεπτικοί και… χυδαίοι! Αν και το ακραίο πολλές φορές χιούμορ τους και τα… «ανώριμα» αστεία τους σου βγάζουν μια αύρα… Γυμνασίου δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι είναι παιχταράδες και πως στο σανίδι είναι σαν να ανεβαίνουν 2-3 levels!
Την αρχή έκανε ο Μπόκολης, ο οποίος αφού προσπάθησε να καταρρίψει με τεράστιο αλά Κόναν σπαθί του το drone της παραγωγής «έστεψε» ένα-ένα τα μέλη πριν ξεκινήσουν ένα best of σετ με κλασσικά, όπως «To Πέος της Παρηγοριάς», «Kama Sutra», «Ένα Κεφτεδάκι Τόσο Δα», «Ο Μήτσος Ο Λάνιστερ», αλλά και ένα καινούριο από το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους, το οποίο ελπίζουν να κυκλοφορήσουν στο τέλος της φετινής χρονιάς, όπως ακριβώς έλεγαν και για την περσινή, αλλά τέλος πάντων! Ο κόσμος διασκέδασε με τους Ανώριμους και οι Ανώριμοι με τον κόσμο, αφού φάνηκε και πως και οι μη ειδήμονες μπήκαν στην εξίσωση και το απόλαυσαν και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία.
Γιάννης Δόλας
Με τον Dave Pugh ως βασικό τραγουδιστή πλέον και δεύτερο κιθαρίστα σε κάποια κομμάτια, οι Skyclad πάτησαν Ελληνικό σανίδι για άλλη μια φορά. Και μόνο το γεγονός ότι οι τελευταίες εμφανίσεις τους στη χώρα μας έλαβαν χώρα σε Gagarin 205 (στα πλαίσια του Up The Hammers Festival), Temple, Κύτταρο και An Club, δείχνει ξεκάθαρα ότι σε ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό festival όπως θέλει να το παρουσιάζει η παραγωγή του, θα έπρεπε να μεσολαβεί τουλάχιστον μία, άν όχι δύο μπάντες πριν τους headliners. Με τη μπάντα να μη βρίσκεται σε περιοδεία (η εμφάνιση στην Αθήνα ήταν η πρώτη για το 2025 και έχουν προγραμματισμένη άλλη μία στην Αγγλία το Σεπτέμβριο), συν την πολύ πρόσφατη αλλαγή τραγουδιστή, προδίκαζαν μια προβληματική ή αινιγματική ας την πούμε, κατάσταση. Ξεκίνημα λοιπόν με το “Penny Dreadful”, το συγκρότημα δείχνει ορεξάτο, εκτός από την κιθάρα του Steve Ramsey που δεν ακούγεται. Το κομμάτι τελειώνει χωρίς αυτή και ακολουθεί ένα διάστημα 3-4 λεπτών για να αποκατασταθεί το πρόβλημα. Τα τεχνικά προβλήματα συνεχίστηκαν κατά το μεγαύτερο μέρος του show, αυτό όμως δεν εμπόδισε τους Βρετανούς folk metalers να δώσουν μια εξαιρετική παράσταση, με αποτέλεσμα κα κερδίσουν και αρκετό κόσμο που δεν είχε έρθει στο Terra Vibe γι’ αυτούς. Ο Pugh σε ρόλο frontman ήταν εξαιρετικός τόσο ως τραγουδιστής όσο και ως performer, η Georgina αλώνιζε τη σκηνή χορεύοντας με το βιολί και οι Skyclad σαν ένα πολύ δεμένο σύνολο, κέρδισαν τον κόσμο, αλλά και τα τεχνικά προβλήματα που εμφανίστηκαν. Προσωπικά ξεχώρισα τα “Spinning Jenny”, “Cry Of The Land” και το “Emerald”, το αριστούργημα των Thin Lizzy που έχουν κάνει…δικό τους. Ο λιγοστός – δυστυχώς – κόσμος, απόλαυσε μια πραγματικά πολύ καλή εμφάνιση, παρά τις αντιξοότητες.
Setlist: Penny Dreadful, Spinning Jenny, Earth Mother The Sun And The Furious Host, Cry Of The Land, Another Fine Mess, Cardboard City, The One Piece Puzzle, The Widdershins Jig, Emerald, The Song Of No-Involvement, Parliament Of Fools, Great Blow For A Day Job, Another Drinking Song, Inequality Street, Thinking Allowed.
Θα είμαι ειλικρινής, το Blackie τον περιμένω με το τουφέκι στη γωνία εδώ και χρόνια, για λόγους που δε μπορώ να αναλύσω εδώ. Η απόδοση του πρώτου, ομότιτλου album των W.A.S.P., αποτελεί από μόνο του ένα καλό κίνητρο για να οδηγήσεις πάνω από εκατό χιλιόμετρα. Από την άλλη, από τις επτά φορές που είχα δει ζωντανά το συγκρότημα μέχρι χθες σε Ελλάδα και εξωτερικό, δε θυμάμαι κάποια από αυτές να με ξεσήκωσε ιδιαίτερα. Τις θεωρούσα από μέτριες ως απλά καλές. Μια από τις λατρεμένες μπάντες της εφηβείας μου και που αγόρασα το πρώτο τους album από το δισκοπωλείο της γειτονιάς μου μόλις αυτό είχε κυκλοφορήσει επειδή μου άρεσε το εξώφυλλο, δε με ενθουσίαζε στα live της.
Αυτό μέχρι χθες βράδυ, που εισέπραξα ό,τι δεν είχα εισπράξει από το 2004, στον ίδιο χώρο κατά σύμπτωση.
Με λίγα λεπτά καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα εμφάνισης, και υπό τους ήχους σειρήνας και από πίσω το γνωστό meddley από τραγούδια των W.A.S.P., o Blackie και η παρέα του ξεχύνονται στη σκηνή σαν οδοστρωτήρες με την ταχύτητα του φωτός! Μια σκηνή γεμάτη πανώ με λεζάντες από τραγούδια και στίχους του συγκροτήματος και ένα video wall που έπαιζε κυρίως video από τα πρώτα τους χρόνια. Το πρώτο μέρος του show δεν ήταν τίποτε άλλο από το πρώτο album σε μια εκπληκτική απόδοση της μπάντας και έναν Blackie από άλλο πλανήτη! Τα samples λιγότερα από ποτέ, η ενέργεια απίστευτη και ένα Terra Vibe on fire ήταν ό,τι ακριβώς επικρατούσε καθ’ όλη τη διάρκεια του 80λεπτου show! Μοναδικός “παραπονεμένος” ήταν μάλλον ο “Elvis” με όλα αυτά που τράβηξε από τον Blackie. Η μπάντα αποχαιρετάει προσωρινά με το τέλος του “The Torture Never Stops” για να επανέλθει νέα καταιγίδα με κομμάτια μέχρι και το “The Headless Children”, αρχής γενομένης με το “Inside The Electric Circus. Το κλείσιμο της μαγικής αυτής εμφάνισης ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να περιμένει με τις κολασμένες εκτελέσεις των “Wild Child” και “Blind In Texas”. Δεν πρέπει να παραλείψω να αναφερθώ στον εξαιρετικό ήχο αλλά και φωτισμό, στοιχεία που δεν επιτρέπουν βαθμό κάτω από το “Άριστα 10” του show.
Έστω και λίγο πριν πατήσει τα 70, ο Blackie μου πρόσφερε ένα show αντάξιο της βαριάς ιστορίας των W.A.S.P. και μου έκλεισε το στόμα ως προς την ικανότητά του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που ο ίδιος κάποτε έθεσε πολύ ψηλά, με τα αθάνατα τραγούδια του.
Setlist: I Wanna Be Somebody, L.O.V.E. Machine, The Flame, B.A.D., School Daze, Hellion, Sleeping (In The Fire), On Your Knees, Tormentor, The Torture Never Stops, Inside The Electric Circus, I Don’t Need No Doctor / last part of Scream Until You Like It, The Real Me, Forever Free, The Headless Children, Wild Child, Blind In Texas.
Παρακολουθήσαμε ένα πολύ ιδιαίτερο Rockwave Festival φέτος. Οι μπάντες ήταν λιγότερες από ποτέ, όπως και ο κόσμος. Αυτό το τελευταίο είναι κυρίως πρόβλημα της παραγωγής, από την άλλη πλευρά βέβαια και για τα δικά μου δεδομένα, είχα την ευκαιρία να δω σπουδαίους μουσικούς σε μεγάλη σκηνή από πολύ κοντά. Τα show ήταν όλα εξαιρετικά, οι headliners, King Diamond, Alice Cooper και W.A.S.P., έκαναν ξεκάθαρο ότι η δεύτερη εφηβεία των μουσικών έρχεται κάπου στα 70 τους…(καλά, ο δεύτερος γεννήθηκε και θα παραμείνει έφηβος για πάντα)…
Δημήτρης Καζαντζής
φωτογραφίες Γιάννης Δόλας
