Οι επανηχογραφήσεις στη μουσική που αγαπάμε ήταν πάντα κάτι που οι οπαδοί έβλεπαν με μισό μάτι, για να μην πω κάτι χειρότερο. Είτε επειδή είχαν χάσει τα δικαιώματα των δίσκων, είτε επειδή δεν τους άρεσε η παραγωγή του πρωτότυπου, είτε καθαρά για λόγους κερδοσκοπίας, έχουμε δει πολλά σχήματα να ηχογραφούν ξανά κλασικούς (και όχι μόνο) δίσκους τους εξολοκλήρου. Τις περισσότερες φορές με τραγικά αποτελέσματα, αφού είναι σχεδόν αδύνατον να αναπαράγεις τις συνθήκες και τις καταστάσεις που οδήγησαν στη δημιουργία ενός album είκοσι και τριάντα χρόνια πίσω.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι Rotting Christ απλά δεν ήταν ποτέ πλήρως ικανοποιημένοι με τον ήχο του “Aealo” που είχε κυκλοφορήσει το 2010. Και παρόλο που εδώ έχουμε την ίδια ομάδα που είχε αναλάβει την παραγωγή τότε, δηλαδή τους Σάκη Τόλη και Δημήτρη Ντούβρα, το αποτέλεσμα είναι σαφώς ανώτερο. Το album ακούγεται πιο μεγαλειώδες. Οι κιθάρες έχουν περισσότερη καθαρότητα και όγκο. Τα δεύτερα φωνητικά από τις εκπληκτικές Πλειάδες και τους υπόλοιπους καλεσμένους γεμίζουν ακόμα περισσότερο τις συνθέσεις, συμβάλλοντας σημαντικά στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας. Και ο Σάκης ακούγεται όπως και τότε. Σα να μην πέρασε μια μέρα.
Αν δεν έλεγαν ότι ήταν επανηχογράφηση και το διαφήμισαν σαν remix/remaster, παίζει και να το πίστευα. Ο σεβασμός στο αρχικό υλικό είναι τόσο μεγάλος που δε σου δίνει την αίσθηση ότι το έγραψαν όλο από την αρχή. Οι μόνες εμφανείς διαφορές μεταξύ των παλιών και νέων κομματιών είναι η απουσία των ιαχών στον τέλος του “Noctis Era” και το διαφορετικό solo που ακούγεται στην αρχή του “Fire, Death And Fear”. Τώρα, αν κάποιος είναι ψείρας και τα υπεραναλύσει, θα βρει σίγουρα μικρές λεπτομέρειες αλλά πιστεύω ότι δεν είναι αυτό το θέμα. Το σημαντικό είναι ότι οι Rotting Christ είχαν τη σωστή νοοτροπία και τις σωστές διαθέσεις πίσω από αυτή την επιλογή, δίνοντάς μας το album όπως πραγματικά θα ήθελαν να ακούγεται.
Μπορεί λοιπόν το “Aealo” του 2026 να αντικαταστήσει αυτό του 2010; Για εμένα, ναι. Από εδώ και πέρα, όποτε θέλω να το ακούσω ξανά θα επιλέξω τη νεότερη εκδοχή του. Ίδια εμπειρία, ίδια συναισθήματα, καλύτερο ηχητικό αποτέλεσμα. Το μόνο άλλο συγκρότημα που σκέφτομαι ότι έχει καταφέρει κάτι ανάλογο είναι οι Harakiri For The Sky με την επανηχογράφηση των δύο πρώτων δίσκων τους. Μοναδική μου ένσταση το διαφορετικό εξώφυλλο, προτιμώ το παλιό. Σε γενικές γραμμές όμως, πιστεύω ότι οι περισσότεροι οπαδοί του συγκροτήματος δεν θα απογοητευτούν.
