Είμαι οπαδός των Sabaton. Ποτέ μου δεν το έκρυψα και ποτέ δε θα το κρύψω, καθώς ακούω τους Σουηδούς από τα πρώτα του βήματα.
2005 έγραφε το ημερολόγιο όταν έπεσε στα χέρια μου το “Primo Victoria” από οπαδό του True Metal κινήματος.
«Άκου αυτό», μου είπε. «Είναι η νέα ελπίδα του underground». Ευτυχώς έπεσε έξω και οι SABATON έγιναν πρώτης κατηγορίας συγκρότημα παίζοντας σε 10.000 και βάλε κόσμο κάθε βράδυ.
Την προηγούμενη Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου, λοιπόν, δε θα έχανα την ευκαιρία να δω την «ταινία» του συγκροτήματος στον Δαναό.
Στην αίθουσα μπήκαμε περίπου 150 άτομα. Not bad αλλά περίμενα λίγο περισσότερο κόσμο. Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα ήταν πως θα έβλεπα μία συναυλία SABATON από την αρχή μέχρι το τέλος. Όχι ότι δεν ήταν ωραίο αυτό που έβλεπα. Οι λήψεις ήταν άκρως επαγγελματικές (14 κάμερες είναι αυτές), έδειχναν το συγκρότημα πολύ μεγαλύτερο από ότι φαίνεται, ο ήχος ήταν φανταστικός και τα σκηνικά το λιγότερο εντυπωσιακά! Αλλά από την άλλη, πως θα αποζημιώσεις έναν οπαδό;
Όσο εντυπωσιακό και αν ήταν το οπτικοακουστικό υπερθέαμα, τόσο και περισσότερο έλειψε η απουσία του πως “χτίζεται” αυτό. Περίμενα να δω τα “γύρω γύρω” ενός show που βασίζεται σε κουστούμια, εναλλαγές σκηνικών, Pyro show. Το πως στήνεται το TANK, τα λεπτά πριν βγει στη σκηνή το συγκρότημα, μια “a day in the life” με το συγκρότημα προσέγγιση. Αυτό με ξενέρωσε είναι αλήθεια. Περίμενα περισσότερο υλικό και πιο εντυπωσιακό.
Ωραία η συναυλία αλλά είναι και κάτι που βλέπω στο YouTube. Τα άλλα όμως;
Την επόμενη φορά SABATON, επανάληψη στο “Flight 666” για να δείτε πως γίνεται σωστά η δουλειά!
Ντίνος “Winged Hussar” Γανίτης
