Αγγλία. Η χώρα που μας χάρισε το heavy metal. Μπορεί οι δεκαετίες που οι κυκλοφορίες από το νησί να έπεφταν σαν πολυβόλο να έχουν περάσει, ελπίζω όχι ανεπιστρεπτί, αλλά δεν είναι λίγα τα σχήματα που τιμούν την βαριάς φανέλας της χώρας ακόμα και σήμερα. Ένα από αυτά τα σχήματα είναι και οι Seven Sisters και ω θεέ μου τι καταπληκτικό άλμπουμ μας έδωσαν φέτος!
Το συγκρότημα από το Λονδίνο μπορεί στα δέκα και χρόνια ύπαρξης του να έχει προσφέρει μόλις τέσσερα άλμπουμ, αλλά όλα τους είναι εξαιρετικά. Το πρώτο μέρος του “Shadow” που κυκλοφόρησε πίσω στο 2021 ήταν αυτό που με έφερε σε επαφή με την μουσική τους και έκτοτε έχω γίνει οπαδός.
Στο part 2 το σχήμα σπάει όσα τελευταία στεγανά είχαν μείνει στον ήχο του και δεν διστάζει να βουτήξει πιο βαθιά στα νερά του progressive, πάντα φυσικά μέσα από το πρίσμα κλασσικού heavy metal. Τέσσερις συνθέσεις περιλαμβάνει το άλμπουμ με την τελευταία όμως να γράφει κάτι παραπάνω από 20 λεπτά στο ρολόι!
Πως θα μπορούσα να περιγράψω το υλικό του part 2… Δεν θα έλεγα ότι είναι υπερβολή να πούμε ότι αυτό είναι το άλμπουμ που θα μπορούσαν να είχαν κυκλοφορήσει η Iron Maiden πριν ή μετά το “Seven Son”! και αν αυτό δεν στέκει για την ολότητα του άλμπουμ ακούστε τις αρμονίες του “Heart Of The Sun” και διαφωνήστε ελεύθερα μαζί μου. Ένας ήχος μελωδικός αλλά συνάμα σκληρός. Με πολλές εναλλαγές και synthesizers άρτια τοποθετημένα όπου πρέπει.
Το άλμπουμ ακούγεται μονορούφι. Ακόμα και το τεράστιο “Andromeda Ascending”, που είναι χωρισμένο σε μέρη, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή στο έπακρο. Στίχοι γεμάτοι φαντασία και μυστήριο. Η φωνή του Kyle McNeil δεν είναι για όλους, αυτό το παραδέχομαι αλλά πιστεύω ότι δένει απόλυτα με την μουσική του άλμπουμ.
Το “Shadow Of A Fallen Star Part 2” είναι ένα άλμπουμ που σε ταξιδεύει. Ένα άλμπουμ που θες να κρατήσει λίγο ακόμα παραπάνω. Είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Τόσο απλά.
