Έχω εκθειάσει ουκ ολίγες φορές τους Sodom από αυτές εδώ τις σελίδες. Μοναδική εξαίρεση το μετριότατο, για εμένα, “Genesis XIX” του 2020 που το θεωρώ μακράν την χειρότερη κυκλοφορία της μεγαλειώδους πορείας τους η οποία έχει ξεπεράσει τα σαράντα χρόνια. Οπότε είχα μεγάλη περιέργεια για το πώς θα ακουγόταν το “The Arsonist”, το οποίο μάλλον έχει και το καλύτερο εξώφυλλο που έχουμε δει ποτέ από αυτούς.
Και η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει πολύ και το θεωρώ μεγάλη αναβάθμιση σε σχέση με το προηγούμενο. Ενώ στο “Genesis XIX” ήθελαν ως επί το πλείστον να παίξουν γρήγορα, με αποτέλεσμα το υλικό να μοιάζει στα δικά μου αυτιά πολύ απλοϊκό και πρόχειρο, εδώ επιστρέφουν στο γνωστό στυλ με το οποίο συνήθιζαν να μας χαρίζουν τον ένα εξαιρετικό δίσκο μετά τον άλλο. Τα τραγούδια ακούγονται πιο δουλεμένα ενώ ευτυχώς υπάρχουν πολλά περισσότερα mid-tempo σημεία που ταιριάζουν ιδανικά στον ήχο τους και κάνουν το τελικό αποτέλεσμα να μην ακούγεται μονότονο και επαναλαμβανόμενο. Θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν δυο-τρία κομμάτια που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα υπόλοιπα αλλά το γενικό πρόσημο είναι κάτι παραπάνω από θετικό.
Ειδική αναφορά νομίζω όμως ότι πρέπει να γίνει στα “Witchhunter” και “A.W.T.F.”, καθώς και τα δύο αποτελούν φόρο τιμής σε δύο μουσικούς που έφυγαν από τη ζωή. Το πρώτο αναφέρεται φυσικά στον Christ Witchhunter, εκ των ιδρυτικών μελών τον Sodom, ο οποίος πέθανε το 2008, ένα χρόνο μετά την επαναηχογράφηση του “In The Sign Of Evil” στην οποία είχε πάρει μέρος. Το δεύτερο σημαίνει “Algy Ward, The Founder” και είναι αφιερωμένο στον Algy Ward των θρυλικών heavy metallers Tank οι οποίοι ήταν πάντα από τα πολύ αγαπημένα σχήματα του Tom Angelripper.
Το μόνο το οποίο με ξενίζει στο “The Arsonist” είναι η παραγωγή. Τα drums ηχογραφήθηκαν αναλογικά για να δώσουν ένα πιο αυθεντικό ήχο αλλά έχω την αίσθηση ότι οι κιθάρες είναι πιο χαμηλά από ότι πρέπει και τους λείπει ο όγκος. Αν ακούσει π.χ. κάποιος τις δουλειές τους πριν από το “Genesis XIX” καταλαβαίνει άμεσα τη διαφορά. Πέραν αυτού όμως, το σημαντικό είναι ότι το δέκατο έκτο (χωρίς τις επαναηχογραφήσεις) full-length των Sodom είναι ένα πολύ καλό thrash metal album. Και αποκτά ιδιαίτερη σημασία, μιας και όπως δήλωσε ο Angelripper η μπάντα θα μπει σε μια παύση απροσδιόριστου χρόνου. Οπότε δεν ξέρουμε κατά πόσο αυτό θα είναι και το τελευταίο τους.
