Παρασκευή βράδυ με τρεις νέες μπάντες να παρουσιάζονται μπροστά σε κατά κύριο λόγο νεανικό και ενθουσιώδες κοινό… μια πρόταση που από μόνη της σε γεμίζει χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον της μουσικής μας, ανεξάρτητα από ταμπέλες και ιδιώματα.
Αρχικά να ζητήσω συγγνώμη από τους Harmonic Rage γιατί δεν τους πρόλαβα αφού έφτασα μόλις είχε τελειώσει το σετ τους. Ελπίζω την επόμενη φορά να τους δω. Οι Kozyrevs Mirror που ακολούθησαν με το περίεργο όνομα που παραπέμπει κάπως σε sci-fi ή nerdουλισμό(!) είχαν ενδιαφέρον. Τους έβλεπα για πρώτη φορά, δεν είχα ιδέα για τι θα άκουγα και το μόνο που ήξερα από ό,τι είχα διαβάσει πριν το live ήταν ότι έπαιζαν alternative hard rock ή «post-grunge, stone n’ roll». Η αλήθεια ήταν κάπου στη μέση με έναν frontman που θύμιζε πάρα πολύ Johnny Depp και Gilby Clarke. Οι συνθέσεις τους ήταν συμπαθητικές, ιδιαίτερα όταν ανέβαζαν στροφές. Μεγάλο μέρος του κοινού ανταποκρίθηκε τραγουδώντας τα τραγούδια τους και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους αναμένεται εντός ολίγου, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να βγάλουμε καλύτερα συμπεράσματα για τη μουσική τους.
Και κάπως έτσι περνάμε στο «κυρίως» πιάτο, την πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Stiletto Strut… είχαν προηγηθεί τα βίντεο “Feel The Night”, “Rise” και “Night Of The Crime”, που σίγουρα έχουν δημιουργήσει προσδοκίες στους φίλους του hard rock, που στην χώρα μας κυνηγάνε τις νέες μπάντες του είδους με… το τουφέκι. Τα καλά νέα είναι ότι οι Stiletto Strut άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις από την πρώτη τους εμφάνιση. Σίγουρα, υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης – πάντα υπάρχουν! Ναι, κάποιες στιγμές ήταν αμήχανοι πάνω στη σκηνή ή σχεδόν τράκαρε ο ένας πάνω στον άλλο στις κινήσεις τους επάνω στη σκηνή, αλλά αυτά διορθώνονται σχετικά εύκολα.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η ενέργεια και το πάθος που έδειξαν τα παιδιά παίζοντας, αλλά και οι ικανότητές τους, ξεκινώντας από τον ντράμερ, Nicky Roxx, που δεν άντεξε πολύ ώρα ντυμένος, τον Stiven Dixxon στο μπάσο και τον Tziou Dragojevic στην Dimebag κιθάρα και στυλ. Η σκηνική τους παρουσία ήταν ομοιόμορφη, σαν συμμορία, ενώ καθότι αληθινοί εραστές του γνήσιου hard rock είχαν κρεμάσει την χαρακτηριστική φωτεινή επιγραφή με το σλόγκαν τους και είχαν τοποθετήσει συρματόπλεγμα μπροστά από τα ντραμς. Να κάτι που λείπει αρκετές φορές από ανάλογες προσπάθειες, το μεράκι, η σημασία στη λεπτομέρεια που τελικά κάνει τη διαφορά. Όπως επίσης το σημειωματάκι που συνόδευε τις αγορές από το merch, που σημειωτέον ήταν και αυτό μερακλίδικο.
Το κοινό ήταν δικό τους από τα αποδυτήρια με κραυγές, τσιρίδες και γενική αποθέωση, που σίγουρα τους βοήθησε πολύ. Εκτός από τα δικά τους τραγούδια έπαιξαν και διασκευές, με το “Last Call For Alcohol” των Hardcore Superstar και “Dead, Jail or Rock’n’Roll” του Michael Monroe να ξεχωρίζουν και σαν επιλογές, αλλά και σαν ανταπόκριση (μακάρι και οι δυο να έρχονταν να παίξουν μια φορά στην Ελλάδα,ε;).
Δεν μου αρέσει να χαϊδεύω αυτιά και πρόσεξα πολύ καλά την επιλογή των λέξεων και την αποφυγή επιθέτων γιατί δεν θέλω να πάρουν τα «Stiletta» τους αέρα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει μπάντες να την «ψωνίζουν», να καβαλάνε καλάμια και τελικά να εξαφανίζονται αποτελώντας μια ωραία ανάμνηση, ή ούτε καν αυτό. Ψυχραιμία! Άλλωστε, ζούμε στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το glam-sleaze-hard δεν ήταν ποτέ πρώτο στις προτιμήσεις της μεγαλύτερης μερίδας του κοινού και δεν προβλέπεται να φτάσει εκεί, αλλά έχει βγάλει καλά συγκροτήματα και πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες κατά καιρούς και μια ακόμα τέτοια ελπίζω να είναι και το ντεμπούτο των Stiletto Strut… “get rid of the chains, get in the fast lane”!
Γιάννης Δόλας
