Κακά τα ψέματα. Περισσότερο μου άρεσε το τρίτο “Cream Of The Crap”, παρά το τελευταίο άλμπουμ των Hellacopters, “Overdriver”, που κυκλοφόρησε πέρσι τον Ιανουάριο.
Το άλμπουμ, όπως και τα δυο προηγούμενα που κυκλοφόρησαν το 2002 και το 2004, είναι μια συλλογή από 24 B-sides, ακυκλοφόρητα και μη, που προέρχονται σχεδόν από όλη την καριέρα της μπάντας, από την πρώιμη περίοδο ως την πιο «ώριμη» ή πιο «εμπορική». Το υλικό αυτό επεξεργάστηκε ο ντράμερ του συγκροτήματος, Robert Erikkson, ή Robban, προκειμένου να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Σίγουρα, το πιο γνωστό τραγούδι της συλλογής, όσον αφορά το αυθεντικό υλικό, είναι το “Disappointment Blues”, αλλά το “Long Gone Losers”, που ανοίγει το άλμπουμ, ακούγεται κλασικό χωρίς να είναι. Από εκεί και πέρα, μέσα από τις διασκευές σε γνωστά τραγούδια, όπως τα “American Ruse” των MC5, “Get Ready” του Smokey Robinson, “Workin’ For MCA” των Lynyrd Skynyrd, αλλά και τα ψαγμένα “I Get A Sensation” των θεών Adam West, “Stab Your Back” των Damned και το “Heaven” του Scott Morgan (των Sonic Rendez-Vous, με τον οποίο συνεργάστηκε ο Nicke Andersson στους The Solution- τίποτα δεν είναι τυχαίο), έχουμε μια σαφή εικόνα για το ύφος και τον χαρακτήρα ενός απολύτως αυθεντικού rock’n’roll συγκροτήματος που γράφει τραγούδια που είναι κοντά στις επιρροές του, οι οποίες ποικίλουν από το κλασσικό rock, τη soul και το punk. Ωστόσο, δεν λείπουν τα πειράματα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Προφανώς, καταλυτικό ρόλο παίζει η επιλογή των συγκεκριμένων τραγουδιών από τον Robban ώστε να δημιουργηθεί ένα σύνολο με ποικιλία, ενδιαφέρον και ποιότητα. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιο ντουλάπι θα υπάρχει υλικό αρκετό για ακόμα 2-3 “Cream Of The Crap” άλμπουμ, αφού οι Hellacopters μόνο φειδωλοί δεν ήταν στις κυκλοφορίες τους.
