Σάββατο βράδυ και ο δρόμος μας φέρνει στο Γκάζι για την παρουσίαση του τρίτου δίσκου των Αθηναίων The Steams που μας χαρίζουν την ψυχεδέλεια τους άφθονη για πάνω από μια δεκαετία.
Τη διάθεση του κοινού ανέλαβε να ανεβάσει ο μάγος Fanua με ένα αρκετά ενδιαφέρον magic show, εξαφανίζοντας μπαλάκια, κόμπους από σχοινιά και άλλα κόλπα που ενθουσίασαν το κοινό. Σίγουρα το μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε το χιούμορ του και η επικοινωνία του με τους θεατές.
Los Tre στη σκηνή και χωρίς να δώσουμε εντολή τα σώματα μας άρχισαν να κινούνται χορεύοντας στις μελωδίες τους. Τους είχα πετύχει καλοκαίρι στην Ικαρία οπότε δεν μπορώ να μην συνδέσω τη μουσική τους με κάτι ζεστό, αλμυρό και απολύτως ανεβαστικό. Οι επιρροές τους από ανατολίτικους ήχους, ρεμπέτικα θέματα και φυσικά 70s ψυχεδελικό rock ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος στο χώρο παρασέρνοντας και τον τελευταίο παρευρισκόμενο. Ο εκτός τους δίσκος με τίτλο “Taha Mu” έχει κλέψει ήδη τις εντυπώσεις από την κυκλοφορία του τον Οκτώβριο. Τo set τους βασίστηκε κυρίως σε αυτόν με την μία κομματάρα να διαδέχεται την άλλη με αγαπημένο το “Ike Ohi”. Πολύ σωστά διαπίστωσε ένας φίλος απ’ την παρέα που τους είδε για πρώτη φορά: “Περίμενα να μπουν τα φωνητικά αλλά τελικά δεν χρειάστηκε καν, η μουσική τους μιλάει από μόνη της”
Άλλο ένα δεκάλεπτο με τον μάγο Fanua να κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακά κόλπα ανεβάζοντας και άτομο απ’ το κοινό να τον βοηθήσει στα μαγικά του. Μας προβλημάτισε που στο τελευταίο του μαγικό που δεν βρήκε την κάρτα που είχε διαλέξει η βοηθός του. Για να δούμε, θα βρεθεί στη πορεία;
Τους The Steams προλόγισε ένας πολύ καλός τους φίλος που με χιούμορ και συγκίνηση μίλησε για τους φίλους του, διαβάζοντας στη συνέχεια μια κριτική του νέου τους δίσκου που είχε έντονη ποιητική χροιά. Στην ανάγνωση του τον συνόδευσε η Σοφία στο πιάνο που μας έβαλε στην ατμοσφαιρική διάθεση που ήθελε να δημιουργήσει η μπάντα. Με το που πάτησαν τα μέλη στη σκηνή του κοινό τους αγκάλιασε σφιχτά μέχρι το τελευταίο λεπτό. Το set τους βασίστηκε προφανώς στο νέο διαμαντάκι τους με τίτλο “Vile Wonders” που βάζει τους Steams σε μια νέα τροχιά που αξίζει να χαραχθεί και εκτός των στενών μας συνόρων. Κάθε κομμάτι το ένιωθες στην κίνηση και το λίκνισμα των θεατών, που μόνο θεατές δεν ήταν καθώς ανταπέδωσαν στα μέγιστα την ενέργεια που έλαβαν απ’ τον ηλεκτρισμένο ήχο τους. Τα ερωτικά riff του “Gargantuan” με την επιβλητική φωνή του Πάνου να τα χαϊδεύει απαλά έφτιαξαν από νωρίς την διάθεση γι’αυτό που θα ακολουθήσει. Δεν μπορώ να πω σε κάποιον άκου απλά ένα δίσκο των The Steams. Απ’ το 2013 που τους είδα πρώτη φορά χωρίς να έχω ιδέα, επιμένω στο ότι πρέπει να τους ζήσεις σε ζωντανή εμφάνιση. Φοβεροί οι δίσκοι αλλά αυτό που βλέπεις και νιώθεις απ’ όλη τη ζωντανή εμπειρία δεν συγκρίνεται. Τα μέλη έλιωσαν στη σκηνή άλλοτε δίνοντας μια λυσσασμένη κλασσική rock ‘n’ roll εμφάνιση, με crowd surfing του τραγουδιστή, χοροπηδητά και κοπάνημα του κιθαρίστα, και άλλοτε κινούνταν αργά σχεδόν σαν αιωρούμενοι, όπως και η μουσική τους, πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Το “Iron Sea” έχτισε μια τρομερή ενέργεια και μετά τη μέση μας ξάφνιασε παντρεύοντας ελληνικούς στίχους με παραδοσιακούς ρυθμούς φυσικά μέσα απ’ το δημιουργικό τους πρίσμα. Τη μπάντα συνόδεψε, σε κάποια κομμάτια, στην κιθάρα ο Γιάννης Αναστασάκης που “γέμισε” τον ήχο ακόμα περισσότερο, με τα riff, τα σολο και τα μαγικά πετάλια του. Ύστερα από μιάμιση ώρα ταξιδιού στον ψυχεδελικό κόσμο των The Steams έφτασε το τέλος της κανονικής διάρκειας με το κοινό να μην κουνιέται ούτε εκατοστό παρόλο που ειπώθηκε ότι και καλά δεν θα υπάρξει encore. Όχι μόνο έγινε αλλά προκάλεσε και χαμό με τις metal riffάρες του “The Harvest” που μας αποτελείωσε ευχάριστα.
Βρέθηκε φυσικά και το χαρτί του μάγου ξαφνικά στα πόδια του Πάνου απ’ το πουθενά και έκλεισε το show εντυπωσιακά. Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση δεν ήρθε από εμένα που είμαι ήδη εξοικειωμένος με τον ήχο των Steams αλλά από 2 φίλους που δεν είχαν ιδέα, ήρθαν και έφυγαν δηλώνοντας ότι είναι απ’ τα καλύτερα live που έχουν δει τα τελευταία χρόνια.
Κείμενο: Γιάννης Δανιήλ
Φωτογραφίες: ndrakosphotography
