Σταθερή αξία…ποιοτικό hard rock…αναγνωρίσιμος ήχος. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε σε τρεις φράσεις την ταυτότητα των Treat. Αν συνυπολογίσουμε και τον επιδραστικό χαρακτήρα τους σε όλες αυτές τις μπάντες που ξεπήδησαν από τη Σκανδιναβία πριν από 20 περίπου χρόνια, τότε καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος τους στη σκηνή. Το “The Wild Card” είναι το δέκατο studio album τους και έρχεται να διαδεχτεί το καλό “The Endgame”. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ αυτών των δύο δίσκων είναι ότι η νέα δουλειά των Σουηδών είναι ένα επίπεδο παραπάνω από τον προκάτοχο της.
Το “The Wild Card” ενέχει όλα τα οικεία χαρακτηριστικά που έκαναν τους Treat μια αναγνωρίσιμη δύναμη πίσω στη δεκαετία του 80 αλλά και μετά το reunion τους το 2006. Μελωδικά, πιασάρικα refrains με μία πεντακάθαρη παραγωγή που θυμίζει μεν 80ς αλλά έχει και αυτόν το λιγότερο αναλογικό ήχο που παραπέμπει σε σύγχρονες καταστάσεις. Όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν και σου μένουν με τη μία ενώ δεν γίνεται να μη σταθώ στα απίστευτα δεύτερα φωνητικά που τόσο πολύ λείπουν από τις μπάντες σήμερα. Ο trademark ήχος των Treat δεν θα μπορούσε να μην ενισχύεται από τη φωνή του Robert Ernlund που παραμένει εξαιρετικός διατηρώντας τη φωνή του σε άριστη κατάσταση.
Προφανώς και δεν θα σταθώ σε ξεχωριστά τραγούδια αφού όλος ο δίσκος ακούγεται «μονορούφι» κάτι που είναι όχι μόνο σπάνιο αλλά και πολύ ιδιαίτερο στην εποχή μας. Το “The Wild Card” είναι ένα αψεγάδιαστο δείγμα ευρωπαικού hard rock που θυμίζει άλλες εποχές αλλά ταυτόχρονα έρχεται να υπογραμμίσει ξανά και ξανά πόσο σπουδαία μπάντα είναι οι Treat…όχι ότι δεν το ξέραμε, δηλαδή!
Highlight: Σύμφωνα με τον κιθαρίστα Anders Wikstrom υπάρχει ένα χαλαρό concept πίσω από τους στίχους του δίσκου το οποίο έχει να κάνει με την όλη καριέρα των Treat.
Σάκης Νίκας
